Zomer zoals zomer bedoeld is

Van alles en nog wat

Het is even geleden, maar tijd is schaars tegenwoordig en helaas heeft Walmart nog geen doosjes tijd, dus ik moet het doen met de gebruikelijke 24 uur per dag. Goed, laat ik beginnen bij het begin, en dat is rond 18 juni. Een van m'n huisgenoten werd 21, en donderdagnacht/vrijdagochtend werd besloten dat dat in New Orleans gevierd moest worden. Zo gezegd, zo gedaan, zaterdagmiddag stapten we in de auto en een paar uur later waren we bij de Holiday Inn in het hartje van New Orleans. Het was opnieuw een graad of 40, dus na een minuut of twee buiten stond het zweet op onze ruggen, maar dat hield ons niet tegen om toch maar even wat rond te lopen. Na de zoektocht naar iets goed en betaalbaars te eten, besloten we uiteindelijk typisch New Orleaneans te gaan eten: een pizza.

Inmiddels was het alweer negen uur, dus we besloten naar de hotelkamer terug te lopen en het zweet van ons af te spoelen in het zwembad op het dakterras. Laat ik de situatie even schetsen om wat duidelijkheid te scheppen. Vijf niet geheel nuchtere college students die in een driesterrenhotel naar het zwembad gaan, met een waterproof-camera. Het "niet duiken"-bordje werd behandeld alsof het in zijn geheel niet bestond, wat er toe leidde dat ik na vijf minuten al security op m'n dak had, die me vertelde dat ik niet mocht duiken. Ik legde nog uit dat ik er alleen in sprong, maar kennelijk is een ruim twee meter diep zwembad nog te gevaarlijk om zelfs maar in te springen.

Als er een herriewedstrijd werd gehouden die avond, hadden we die met vlag en wimpel gewonnen, dus we waren die typische studenten waar het hele hotel zich aan irriteerde. Om stipt 23:00 sloot het zwembad, dus we begaven ons naar de kamer zodat we ons daar verder konden "misdragen". Het kind in ons (en met ons bedoel ik vooral "mij") kwam naar boven, en omdat mij altijd verboden was om dingen vanaf het balkon te gooien, was dat bij het gebrek aan ouderlijk gezag precies wat ik nu wel deed. Tien minuten later lag het zwembad vol met ijsblokjes en snacks, dus om te voorkomen het hotel uitgeschopt te worden besloot ik mijn zwaartekrachtexperimenten te staken en de bedvering op de proef te stellen. Die was best behoorlijk, maar een doorgrondige test heb ik hem niet kunnen geven, want kort daarna gingen we de straten onveilig maken voor zover dat niet al door anderen gedaan werd, maar echt iets noemenswaardigs gebeurde er niet.

De volgende dag reden we, nagenietend van de foto's, naar huis, alwaar het aftellen naar het eind van mijn vrije tijd kon gaan beginnen. Op woensdag begon school weer en dat betekende dat mijn ritme daar ook op aangepast moest worden. In plaats van elke dag tot 12 uur in mijn bed liggen moet ik er maandag tot en met donderdag nu extreem vroeg uit, toch wel uiterlijk 11:45. De vakken die ik volg zijn gecomprimeerd in zes weken, waar een normaal semester een week of vijftien duurt. Dus ruim 2,5 keer zo snel, met ongeveer dezelfde stof. Redelijk uitdagend dus, maar so far so good. Het betekent wel dat ik nu twee keer per week drie uur lang naar een saaie spychologiedocent zit te luisteren.

Een week na mijn eerste lessen was ik wel toe aan een vrije dag, en die kwam op de vierde van de zevende, wat hier ook wel Independence Day wordt genoemd. Voor ons betekende dat overdag door Downtown Pensacola rondwandelen, om te kijken door welk etenskraampje je het minst afgezet zou worden, en 's avonds werd er een vuurwerkshow gegeven wat inhield dat de wegen werden afgesloten en mensen, geheel op z'n Amerikaans, met stoelen en coolers de weg in beslag namen om maar een goed plekje te hebben. Verder niet heel spectaculair, maar wel grappig om dat ook eens van buiten Tommy gezien te hebben. Speaking of which, daar heb ik eind juni ook weer eens gewerkt, dus mijn personeelskorting is weer voor drie maanden veilig gesteld. Niet dat ik geld heb voor ook maar een halve boxer, maar het is leuk om er mee te kunnen opscheppen.

En verder ben ik eigenlijk, voor de verandering, vooral bezig geweest met school, en het repareren van auto's. Twee huisgenoten vonden het nodig om hun auto's respectievelijk tegen een andere auto en een stoeprand te koppen, en hoewel een stoeprand redelijk onschuldig lijkt, leverde het toch een lekke band op. Dat op zich zou geen ramp geweest zijn, maar er dan nog 25 mijl mee rijden bleek toch niet al te best te zijn voor de velg, dus die moest ook vervangen worden. Dan krijg je midden in de nacht een telefoontje met de vraag of je een band kunt komen vervangen, en hoewel ik dat bij mijn auto nog niet heb hoeven doen (*knock knock*), leek het me niet al te moeilijk. Dat was het inderdaad niet, en na een klein uurtje in het donker en de hitte (zelfs 's avonds laat is het nog altijd een graad of vijfentwintig met hoge luchtvochtigheid) gepield te hebben, zat de reserveband er dan toch onder en kon ze weer op weg.

De volgende dag werd er even geslikt bij het zien van de rekening van ruim $230, maar dan kun je weer even vooruit, zou je denken. Helaas, dat was niet het geval, precies een week later achtte een 16-jarige het noodzakelijk de airbags van mijn huisgenotes auto te testen door zonder fatsoenlijk te kijken de highway op te draaien. Het resultaat was twee auto's die weggetakeld moesten worden en een overstuurde huisgenote. Ik was niet bij het ongeluk, maar wel het dichtst in de buurt, dus de ramptoerist in mij dirigeerde me naar de plek des onheils. Inmiddels regende het goed, en met goed bedoel ik *goed*. Zeg maar je-ziet-geen-hand-voor-ogen goed. Ik had al snel geaccepteerd dat ik binnen twee minuten compleet doorweekt zou zijn, dus telefoon en portemonnee bleven mooi in mijn auto. De ambulance, politie en brandweer waren allemaal op komen dagen en even later kwam Matt, mijn andere huisgenoot, ook opdagen. Wij stonden inmiddels doorweekt een beetje te grappen over hoe haar band in ieder geval nog intact was, en zoals altijd met dit soort dingen, leek iedereen op iedereen te wachten waardoor er dus niks leek te gebeuren. Uiteindelijk kwam er dan een takelwagen om de beide auto's mee te nemen en konden wij richting huis gaan. De persoonlijke schade viel gelukkig mee, een gekneusde duim was het enige dat ze er aan over had gehouden, maar de auto wordt waarschijnlijk total loss verklaard. De verzekering van de 16-jarige mag de kosten daarvoor op gaan hoesten, want de State Trooper vond ook dat het haar schuld was, dus het was vooral de schrik die er goed in zat. Al met al geen saaie maandagmiddag dus. Twee dagen later was het bijna mijn beurt, de weg was natter dan ik inschatte, wat een mooie 180gradendraai tot gevolg had. Eerst bijna het binnenbermmuurtje, en toen bijna het buitenbermmuurtje, maar ik stond een meter voor dat muurtje stil dus behalve wat verbrand rubber was er niets aan de hand. Ik had het geluk dat het a) niet zo druk was, en b) de auto's achter me afstand hielden, want anders was het waarschijnlijk anders afgelopen.

On a totally unrelated note: luchtbedden zijn mij niet gegund. Ik begon met een "tijdelijk" luchtbed, totdat er vanuit Ohio een queen-size luchtbed werd gestuurd. Toen die er eenmaal was, een week of twee nadat we ingetrokken waren, hield dat bed het een week vol toen ik op een ochtend met pijn in mijn rug op een zacht luchtbed wakker werd. Toen nog vol goede moed ging ik op zoek naar het gat en na een korte zoektocht was het gat gevonden en geplakt. Dat ging een week of twee goed, maar daarna zat er nog een gat ergens. Opnieuw de patch kit er bij gepakt en het gat was dit keer redelijk snel gevonden, maar de derde keer was het me wat te veel van het goede en eigende ik me de bank toe. Drie weken later, toen m'n huisgenote, dezelfde die een week later haar auto in de prak reed, naar huis ging voor het weekend en een luchtbed mee terugbracht, heb ik dat bed nog een kans gegeven, maar ook die hield de lucht nog geen nacht vol. Toen was ik er wel klaar mee en sindsdien vergezel ik de bank met mijn aanwezigheid elke nacht. Ach, het is nog maar een week.

De vlotte rekenaar heeft dan al door dat het dan pas begin augustus is, terwijl eind augustus het fall semester pas begint. De tijd daar tussenin is voor mij vakantie die doorgebracht gaat worden met pa en consorten, in wat zuidelijker gelegen plaatsen van Florida. Zo ver is het alleen nog niet, ik heb nog een aantal lectures (hoe heet dat in 't Nederlands?), en twee toetsen en een presentatie in de komende twee weken, dus laat ik me daar eerst maar op gaan focussen.

Nou, dat was hem weer, een flinke, maar na anderhalve maand van afwezigheid mocht dat ook wel weer eens een keer... Volgende keer komt-ie sneller, ik beloof het!

Reacties op "Van alles en nog wat"

Destin/Pensacola-tijd: vrijdag 29 juli 2011 om 03:03:01
Nederlandse tijd: vrijdag 29 juli 2011 om 10:03:01

Ed schreef:

Looking forward to seeing you again real soon now !