« Broodje "shoarma"

Mardi Gras & Spring Break

Nou, ga d'r maar eens goed voor zitten, want 't begint weer een beetje levendig te worden in Florida en omstreken. Omstreken? Jazeker, maar daarover dalijk meer.

Laten we beginnen waar we gebleven waren, zo'n week voor de eerste stranddag. Die viel dit jaar in februari, in tegenstelling tot vorig jaar toen we moesten wachten tot het ergens halverwege maart een keertje lekker genoeg was om het strand op te zoeken. Het water was natuurlijk nog wel te koud om ook van de zee te kunnen genieten, maar als de zon zich niet verstopte achter de wolken was het zeker goed uit te houden. De toon was gezet.

Helaas hadden heel veel mensen hetzelfde idee en die vonden het ook allemaal een goed idee om allemaal op hetzelfde tijdstip weer richting huis te keren. De tweebaansweg die door Gulf Breeze loopt is niet echt geschikt om zoveel auto's af te handelen, dus het was huilen met de pet op qua verkeer. En als het zo druk is, zitten er geheid ook een paar aso's bij. Daar valt mee te leven. Waar, in de letterlijke zin van het woord, wat minder mee te leven valt, zijn de figuren die zich de hele dag op het strand hebben tegoed gedaan aan alcoholische versnaperingen en het dan een goed idee vinden om per auto naar huis te gaan.

En dat was precies wat de twee lui in een paar auto's voor ons deden. Het begon met het van rechts inhalen (wat hier niet verboden is, maar wel als dat niet gebeurt over een daadwerkelijke rijstrook, maar door een deel van de berm en een deel van het asfalt dat niet gebruikt werd) terwijl het verkeer overal vast stond en ze er dus nergens tussen konden. Althans, op een beschofte manier, want als je hem er gewoon tussen schuift gaat er altijd wel iemand keihard op de rem staan. Een paar minuten later zag ik een bierflesje uit het raam het water invliegen (we reden op een brug). Op dit moment dachten wij gewoon dat hij extreem asociaal was, wisten wij veel.

Zoals gezegd, het verkeer schoot maar niet echt op, maar toen we, tegen het eind van de brug, dan toch eindelijk eens de maximumsnelheid konden gaan rijden, haalden we die lui in en schoven we weer op naar de rechterbaan, alwaar we een paar minuten later met slechts enkele centimeters speling keihard afgesneden werden. Met een gangetje van 20 mph (we konden weer niet harder op dat moment) hingen zowel de chauffeur als de bijrijder al drinkend uit het raam woest naar ons te gebaren, er kwamen bepaalde vingers aan te pas en toen wij datzelfde gebaar retourneerden was voor hen de maat vol. De auto werd stil gezet, nog altijd midden op de brug terwijl het overige verkeer met een gangetje van 20 reed, en ze begonnen een beetje te schreeuwen en zichzelf druk te maken. Een van ons had inmiddels de politie aan de lijn, en probeerde uit te leggen wat er aan de hand was en waar we waren. De rest van ons probeerden met wat wegwerpgebaren duidelijk te maken dat ze normaal moesten doen en gewoon moesten gaan rijden. Dat leek aan te komen, want ze stapten de auto weer in, maar niet voordat onze auto bekogeld werd met het blikje bier van de chauffeur. Na een minuut stapvoets gereden te hebben, stapten ze weer uit. Dit keer kwamen ze verhaal halen van waarom we ze wegwerpgebaren gaven, maar 't leek mij een verstandig idee om de ramen omhoog en de deuren op slot te doen. Nog geen minuut later bleek dit geen overbodige luxe, want het eerste wat ze deden was proberen mijn deur, de passagiersdeur, open te maken. Dit lukte uiteraard niet, dus begon hij maar wat te schreeuwen en ik hield provocerend mijn hand achter mijn oor om duidelijk te maken dat ik hem niet hoorde. Jaja, ik durf wel als ik veilig in een afgesloten auto zit. Toen hij (= de bestuurder) doorhad dat ik hem zat uit te dagen, vond hij het een verstandig idee om met volle kracht op het raam te beuken met zijn blote vuist. Dat moet, uiteraard pas de volgende dag want op dat moment was hij verdoofd van de alcohol (en mogelijk andere drugs), behoorlijk pijn gedaan hebben en omdat het raam geen millimeter meegaf, gaf hij op en ging hij op zoek naar het volgende slachtoffer.

Die actie was nog minder doordacht dan het stoppen midden op een brug, want al slingerend in zijn rijstrook probeerde de bestuurder nu door zijn raam de deur open te trekken van de Ford F-250 pick-up truck die naast hem reed. Dat mislukte (deur was kennelijk ook dicht), dus uit frustratie sloeg hij de buitenspiegel maar naar binnen. Nou is de F-250 geen kleintje in het verkeer, en die zette het dus op een achtervolgen in. Inmiddels waren we van de brug af, en er ging een klein gejuich door de auto toen we zagen dat er een politieagent aan het eind van de brug zijn zwaailichten aandeed omdat hij zag dat die kerel nog altijd half uit het raam hing terwijl hij reed. Hoewel het een omweg was, gingen wij er dus ook maar achteraan, maar helaas waren we ze in het verkeer verloren. De politieagent vertelde ons later dat hem hetzelfde overkomen was, dus onze enige hoop was nu gevestigd op de truck. De bestuurders van die trucks staan, en vergeef me mijn generalisatie hier, niet bepaald bekend om hun bravejongetjesgedrag, dus hopelijk heeft die ze te pakken gekregen. Mijn excuses voor de anti-climax, maar meer dan "We'll keep our eyes out for them" zat er niet in. Helaas, geen Amerikaanse achtervolgingen met gevechts- en pers-heli's, tientallen politieauto's met sirenes en zwaailichten... Wel een memorabele eerste stranddag, dat dan weer wel.

Doordeweeks was er naast school maar weinig tijd vrij voor andere dingen. Volgend semester doen we dus gewoon weer vijf vakken, en niet zes zoals nu. Anyway, laten we doorspoelen naar het weekend daarna. Op donderdag komen we op het idee om naar New Orleans te gaan voor Mardi Gras. Kennelijk is dat voor honderdduizenden mensen reden om de straten (en dan voornamelijk Bourbon St.) van New Orleans op te gaan om kralenkettingen te verzamelen. Vergelijk het met Koninginnedag, of carnaval in Nederland. Op vrijdag rond 4 uur was de auto volgeladen en zetten we met z'n zessen koers richting Louisiana. Daar waren we rond een uurtje of half negen, maar toen begon de pret. Het verkeer in New Orleans was natuurlijk compleet dichtgeslibt, mede te danken aan een parade die dwars door Canal Street (de hoofdstraat) liep. Na een hoop omwegen, donkere steegjes, rondjes, omleidingen, road blocks en nog meer van dat gespuis, waren we dan uiteindelijk toch bij het Marriott-hotel, waar we zouden overnachten en de auto konden parkeren. Bij dat laatste ging het echter fout, want de garage zat vol. Kortom, we konden eerst op zoek naar een parkeerplaats en de dichtstbijzijnde die nog plaats had, zat een paar honderd meter achter ons. Uiteraard was die kant van de weg eenrichtingsverkeer, dus we moesten opnieuw een rondje maken om die parkeergarage te kunnen vinden. Onderweg kwamen we nog genoeg andere parkeergarages tegen ook, maar $35 voor 12 uur vonden we wat ver gaan, gezien we er zo'n 24 uur zouden blijven. Uiteindelijk hadden we twee uur later dan toch een parkeerplek gevonden voor $40 per 24 uur, dus dat was acceptabel. We liepen naar het Marriott-hotel, en geheel volgens mijn vakantietraditie ging het daar natuurlijk ook weer mis. Ze konden de reservering niet vinden, maar na kort overleg bleek dat dat aan ons lag. Tja, wie zet er dan ook twee Marriott-hotels vrijwel tegenover elkaar in dezelfde straat. In het andere hotel hadden ze onze reservering wel gevonden, en toen begon de volgende puzzel.

Je mocht maar met z'n vieren in een kamer, en de vier die in de kamer verbleven zouden een polsbandje krijgen. Bij de ingang van het hotel werd gecontroleerd op dat bandje, dus geen bandje = niet binnen. Gelukkig zijn wij wel bekend met 'het systeem omzeilen', dus het kostte niet veel tijd om te verzinnen hoe we hier voorbij de security kwamen. Het plan? Twee mensen wachten buiten uit het zicht van security, vier mensen lopen naar binnen, snijden dan het bandje handig open zodat die nog wel gedragen kon worden, en gaven die twee aan iemand die naar buiten liep, en de bandjes aan de wachtenden buiten gaven. Vervolgens loop je met z'n drieën naar binnen alsof er niks aan de hand was. Klonk als een goed plan, en rond 1:00 vonden we het allemaal tijd het nachtleven van New Orleans te gaan verkennen. Zoals gezegd leek het veel op carnaval en Koninginnedag in Nederland. Het New Orleans Police Department wordt afgekort naar NO PD, kortom, geen politie. Hoewel dat niet helemaal waar was, had de politie wel wat beters te doen dan openbaar drinken aan te pakken, dus daar werd door vrijwel iedereen ook gretig gebruik van gemaakt. De straten van het French Quarter waren overspoeld met mensen en de eettentjes, barretjes, café's en clubs moeten mooie omzetten gemaakt hebben. Rond een uur of vijf vonden wij het genoeg voor die avond en bleek dat het plannetje om mensen binnen te smokkelen inderdaad soepeltjes werkte. Na een korte nacht op de grond (tja, de kamer was niet voorzien met genoeg bedden voor zes mensen) moesten we om 12 uur het hotel weer uit. Iedereen stierf van de honger, en omdat we na de lunch compleet verregend zouden worden, was het voor sommigen een mooi moment een middagtukje te doen, en voor anderen de mall en het casino op te zoeken. Het behoeft denk ik geen verdere uitleg dat ik mijn gokverslaving aanwakkerde en na vijf rondjes blackjack $20 armer was. Rond een uurtje of vier gingen we de straat weer op en begon het feest weer op te laaien. We besloten daar een uurtje vier aan mee te doen, en daarna huiswaarts te keren zodat we niet heel laat, heel moe in de auto zouden zitten. Heel laat werd het inderdaad niet, heel moe wel. Moe, maar voldaan, zullen we maar zeggen. Volgend jaar weer.

Het weekend daarna was het eerste weekend Spring Break, dus echt tijd om te rusten kregen we niet. De eerste paar dagen bracht ik door op St. George Island, waar we vorig jaar in de lente ook waren geweest en goed beviel. We verbleven weer bij hetzelfde vrouwtje in hetzelfde huisje als vorig jaar, alleen tussen vorig jaar en dit jaar is er een heus buitenbubbelbad neergezet bij het huisje. Hoewel de temperatuur absoluut niet verkeerd was, was het door de wind 's avonds nog frisjes. Met een bubbelbad op veertig graden was dit absoluut niet het geval en zo werd Spring Break goed begonnen, met even geen school of werk aan ons hoofd. Een goed begin is het halve werk, alleen als je dan het werkt niet afmaakt is het ook maar voor de helft gedaan. Helaas zat Panama City Beach er dit jaar opnieuw niet in, kennelijk zijn ze niet zo happig op "the Spring Break capital of the US". Volgend jaar nog een kans.

Helaas was een week Spring Break natuurlijk weer veel sneller voorbij dan een week school, en de drukte begon daarna weer toe te nemen met quizzes, tentamens, papers en andere rommel over stof die ik of al ken, of toch nooit meer ga gebruiken na college. Een week later mocht ik nog even van een goed bed en de zon bij het Hilton genieten omdat pa toevallig in de buurt was (en met in de buurt bedoel ik Miami...), dus die kwam ook nog even op bezoek.

Daarnaast is maart, naast de onvermijdbare niesbuien en jeukende ogen die me ook dit jaar niet bespaard blijven, ook altijd de maand van het grote puzzelen. Niet alleen moeten er weer vakken gekozen worden voor de zomer en fall volgend jaar, maar er moet ook gekeken worden naar huisvesting. Ga je je nog een jaar lang laten afzetten door veel te veel geld te betalen voor een appartement op de campus, of ga je de campus af? Gelukkig was het qua huisvesting redelijk simpel: ik ga me gewoon weer een jaar laten afzetten door housing. Qua vakken was het lastiger, want de vakken die ik nodig heb zijn populair omdat ze nog niet heel gespecialiseerd zijn en dus door veel mensen afgerond moeten worden. Daarnaast heb ik geen zin om in de zomer (of eigenlijk heb ik daar nooit zin in) elke dag om 8:00 op te moeten staan om drie uur in een muf klaslokaal te moeten zitten, dus daar heb ik voor gepast. Als er niets meer verandert, en het gebeurt niet vaak dat er nog iets verandert, heb ik nu de eerste zes weken van de zomer vrij, en moet ik daarna zes weken elke dag om 12:30 op school zijn.

Dat betekent dus ook dat ik in de buurt van school moet gaan wonen en hoewel het nog niet helemaal zeker is waar dit zal zijn (op de campus is een optie), is Destin niet in de buurt genoeg. Dat houdt ook in dat ik waarschijnlijk binnen afzienbare tijd Tommy ook zal gaan verlaten. De laatste tijd heb ik weinig tijd meer gehad om daar te werken, en als ik eens tijd had was ik twaalf uur onderweg om, na aftrek van benzinekosten, zes uur betaald te krijgen. Niet echt de moeite dus, en dat zal in de zomer met veel toeristen niet anders zijn. Ik heb mijn baan als teaching assistant natuurlijk nog wel, dus op die manier ga ik me proberen in leven te houden van de zomer. Wellicht pik ik nog een baan op bij Aeropostale in de mall hier in Pensacola voor wat aanvulling in de uren, maar Destin zal het niet worden dit jaar.

Inmiddels ben ik wel redelijk zat van sommige vakken die ik nu volg, dus het aftellen naar het eind van het semester is begonnen. Nog drie weken en finals week, en dan is het klaar. Zes weken geen school. Gewoon lekker genieten van zon, zee en strand. Ik kan niet wachten.

Foto's bij "Mardi Gras & Spring Break"