« Roadtrip!

Het reist de pan(handle) uit

Het is alweer een week of vijf geleden sinds de laatste update, maar aangezien ik er daarvan drie in Nederland heb doorgebracht is er niet bijster veel gebeurd dat het vermelden waard is. Oh wacht, nou vergat ik bijna dat ik in de dagen voor mijn aankomst in Nederland half Amerika doorgereden ben.

De dag van het vorige bericht werd de Toyota Rav 4 van Kellie handig ingepakt met van alles en nog wat en na wat oponthoud wat uiteenlopende oorzaken had verlieten Kellie, Karl en ik rond kwart voor vier 's middags dan toch de UWF-campus en werd het navigatiesysteem ingesteld op Dayton, Ohio. Een korte stop bij Sonic om te ontbijten (...) en off we went. Als ik de roadtrips die ik als koter al kriskras door de US gemaakt heb niet meetel was dit mijn eerste échte. Omdat we redelijk laat vertrokken hadden we ook al redelijk snel besloten om toch maar gewoon te gaan overnachten en de volgende dag op ons gemakkie door te karren.

Dat overnachten gebeurde in Lynchburg, Tennessee, vlak bij de Jack Daniel's brouwerij. Hoewel we allemaal wel honger hadden, konden we niks vinden waar we zin in hadden en nog open was. Dan maar een goedkoop motel uitzoeken (uiteindelijk werd dit het Days Inn motel) en daar bleek maar weer dat sommige dingen gewoon niet leeftijdsgebonden zijn. Toen ik nog de leeftijd had waarbij ik mezelf neerstortte op een hotelbed van anderhalve meter hoogte (en als het even kon een aanloopje nam vanaf het andere bed), was dat de traditie bij binnenkomst van de hotelkamer. Dat leek me met het oog op de kwaliteit van de bedden en mijn één meter achtentachtig nu niet zo'n verstandig idee, maar de kussens zagen er stevig genoeg uit om wat rake klappen mee uit te delen. Tien minuten later ploften we moe op bed en nadat de telefoons, laptops en andere apparatuur hun oplader hadden gevonden vielen we rond een uur of één in slaap. De volgende ochtend sneeuwde het al en omdat het voor mij al een tijdje geleden was dat ik sneeuw had gezien, was ik voor mijn doen voor dat tijdstip behoorlijk snel wakker. Toen wist ik nog niet dat ik in de drie weken die zouden volgen niet anders zou zien dan sneeuw...

Zoals gezegd, de volgende ochtend brachten we een bezoek aan de Jack Daniel's brouwerij, maar niet voordat we wat winteraccessoires bij Wal Mart hadden ingeslagen. Tennessee is een zogenaamde 'dry state', wat betekent dat alcohol alleen verkocht mag worden met een speciale vergunning en op zondag überhaupt niet verkocht mag worden. Helaas geen whiskey voor ons dus, maar aangezien we nog een uurtje of tien te rijden hadden, was dat wellicht sowieso geen goed idee geweest. Hoe noorderlijker we kwamen, hoe meer sneeuw, en hoe gladder de weg. In de berm stonden steeds meer auto's achterstevoren, ondersteboven, met de voorkant in de kreukels of betrokken in een kettingbotsing, maar wij gingen er "gladjes" doorheen. Toen we rond Nashville in de bewoonde wereld kwamen moest de technologie nog even uigeprobeerd worden en liet ik het thuisfront via de internetverbinding van mijn telefoon per chat op mijn laptop weten dat we lekker aan 't doorkachelen waren.

Om 22:00 's avonds waren we dan in Dayton, waar een mooi laagje sneeuw lag. Daar deden we de volgende dagen niet zoveel, mede te danken aan het koude weer (het was daar op dat moment een paar graden kouder dan in Nederland). Een film in de bioscoop, shoppen en een bezoekje aan het grootste Air Force museum van de Verenigde Staten en het was alweer woensdag. Karl en ik zouden vandaag naar "huis" vliegen, dus de koffer werd helemaal volgeladen nog net op tijd gedropt op Cincinatti airport en ik moest met mijn riem in één hand en mijn tas in de andere de halve airport afrennen om m'n vliegtuig maar te halen. Zowel mijn koffer als ikzelf hadden het uiteindelijk wel gehaald, wat helaas niet gezegd kon worden van mijn verbinding vanaf Boston naar Amsterdam. Hoewel ikzelf keurig op tijd op mijn stoel zat, hadden ze er op Boston kennelijk moeite mee mijn koffer ook naar Nederland te sturen, want die lag in Amsterdam niet op de bagageband. Die zou de "volgende dag" nabezorgd worden. Helaas werd "de volgende dag" bijna twee weken later, een paar dagen voor ik weer naar Cincinatti zou vliegen, dan toch eindelijk bezorgd...

3 januari vloog ik dus weer terug en hoewel niet extreem moe, maar toch ook niet geheel uitgerust besloten Kellie en ik (Karl moest vanwege werkzaamheden alweer eerder op school aanwezig zijn, dus die reed niet mee) om het hele stuk maar in één keer te gaan rijden. Of het verstandig was, ben ik nog niet helemaal over uit, maar het was in ieder geval rustig op de weg en om half tien 's ochtends verwelkomde het UWF-bord ons weer terug op de campus. Nou moest ik alleen nog de hele dag wakker zien te blijven om niet in een rampenritme terecht te komen, ik had immers nog wel jetlag. Uiteindelijk vond ik het om half negen 's avonds welletjes en na 42 uur wakker geweest te zijn kon ik dan nu toch eindelijk mijn Amerikaanse bedje weer opzoeken.

Dat was zo'n tweeënhalve week geleden, en in de tussentijd is er eigenlijk weinig gebeurd. Men is bezig met opstarten, weer in het ritme van naar school gaan komen, dus echt veel is er nog niet gebeurd. Het weer is een stuk beter dan vorig jaar deze tijd, dus wellicht kan ik mijn verjaardag dit keer op het strand vieren en het dan níet koud hebben.

Foto's bij "Het reist de pan(handle) uit"

Reacties op "Het reist de pan(handle) uit"

Destin/Pensacola-tijd: vrijdag 21 januari 2011 om 03:49:44
Nederlandse tijd: vrijdag 21 januari 2011 om 10:49:44

Ed schreef:

Destin ziet er al lekker uit, big boy. En je bent een clown, met je leuke roze mutsje op. Jij zit nergens mee, ha ha
Take care, look forward to seeing you sometime soon again !