2 oktober: de dag dat het begon (of zou moeten beginnen)

vrijdag 26 september 2008

Eigenlijk begon het natuurlijk al veel eerder (toch algauw 3 weken), maar laten we voor het gemak even 2 oktober aanhouden. Om 14:00 vertrekt er een vliegtuig van Northwest Airlines richting Florida, USA om mij voor zeven maanden uit de Lage Landen te houden.

Update:
En ja, dan is het 2 oktober maar ben je nog niet weg. Fijn, die figuren die dinsdagochtend laten weten dat je vrijdag niet hoeft te komen (en je vlucht dus op donderdag vertrekt) omdat de vacatures allemaal door het management zijn ingetrokken. En twee dagen voorbereidingstijd is zelfs voor mij te weinig, dus zal de reis uitgesteld worden. I’ll keep you posted…

12 oktober, een nieuwe kans

zaterdag 04 oktober 2008

Goed, omdat m’n ticket nog net op tijd te annuleren was, heeft m’n moeder dit maar gedaan. Feit is wel dat er iets anders moet gebeuren. Echter, omdat Destin een zomergebied is en we de winter in gaan, zullen veel hotels me hetzelfde melden. Zeker in combinatie met de kredietcrisis, waarbij mensen gaan bezuinigen en dat toch als eerst doen op hun vakantie.

Waarom heb ik dan toch weer een ticket geboekt? Mijn moeder en broertje zouden me, nadat ik ongeveer een week daar zou zitten, komen opzoeken en de dingen die ik vergeten zou zijn, alsnog meebrengen. Zij sliepen in het hotel waar ik eigenlijk ook wilde werken. Dat betekende voor mij dat als ik met hen op “vakantie” mee zou gaan, ik onderdak en vervoer zou hebben. Het is dan dus een stuk makkelijker om eens te solliciteren in persoon (voor zowel een kamer als baan). Dus, 12 oktober ga ik sowieso richting The Sunshine State, om hopelijk de komende maanden niet meer in Nederland te komen… Mams en broertje gaan een dag eerder, zodat ik hún vergeten spullen mee kan nemen ;)

De grote dag

maandag 13 oktober 2008

Dit typende zit ik nog een halfuurtje in het vliegtuig van Memphis naar eindbestemming Destin. Lekker met m’n benen over drie stoelen, met m’n rug tegen het raamje. Het is jammer dat er maar maximaal drie stoelen naast elkaar staan, anders had ik languit kunnen liggen. Meestal is languit liggen en vliegtuig niet in één zin te combineren (tenzij je business class vliegt, maar helaas…), maar dit is een uitzondering. Ik schat dat er ongeveer 150 plaatsen zijn, en dat er daarvan 130 leeg zijn. Goed geregeld dus. De vlucht van Amsterdam naar Memphis was ook goed te noemen, mede te danken aan de piloten die bij elke mogelijke bibber van de A330 al kilometers van tevoren het ‘riemen-vast-lampje’ aandeden en die pas weer uitdeden als we minstens een half uur geen bibber gehad hadden. Dit betekende dat ongeveer 70% van de vlucht het lampje aan was en er gedurende 90% van de tijd alsnog gelopen werd.

Eenmaal aangekomen op Memphis was ik als een speer door de douane (leve m’n paspoort), maar was het wachten vervolgens op de koffers. Toen die doorgestuurd waren naar de volgende vlucht ben ik maar meteen begonnen met mezelf infiltreren in de Amerikaanse cultuur: een hamburger met frites van Backyard Burgers. Nog even de iPod opgeladen zodat we nog net genoeg energie hadden om de uur durende vlucht naar Ft. Walton Beach vol te kunnen maken, terwijl ik het SkyMall-boekje vol grappige gadgets (denk aan “Gravitiy-defying boots”, een “Marshmallow bazooka” en de “No blind spot rear view mirror” (en allen doen ze precies wat de naam omschrijft)) nog maar eens doorbladerde.

Inmiddels heeft de meneer voorin (die in tegenstelling tot mijzelf al wel in de Cockpit class mag zitten) omgeroepen dat we over een kwartiertje zullen gaan landen. Laten we hopen dat m’n moeder me op komt halen, dan rijden we zo’n driekwartier naar het Hilton-hotel en dan begint morgen de quest naar een baan en onderdak.

P(binnen een week terug naar Nederland) = 0

maandag 13 oktober 2008

Voor de wat minder wiskunde onderlegden onder ons: de kans dat ik binnen een week naar Nederland terugkom is gelijk aan 0, oftewel: ik heb wat gevonden. In Nederland al heb ik advertenties gezocht voor een onderkomen. Ik had een advertentie gezien van ene Rodney, wat er allemaal goed uit leek te zien en op de locatie na prima was.

Dus vanmiddag belde ik Rodney of ik een kijkje mocht nemen. Dat mocht, alleen hij had zijn enige sleutel van het huis aan iemand gegeven die vanwege familieomstandigheden naar Georgia was. We konden het huis dus niet in. Hij had nog wel, véél dichter in de buurt, een andere staan, alleen die was wel fors duurder. Zeker nadat hij me een aanbod deed wat de maandelijkse huurprijs zo’n 100 dollar deed dalen, zijn we daar meteen gaan kijken. Dit huisje was wel iets minder goed dan waar ik eigen op afging, maar was verder prima en de gunstige locatie compenseerde veel. Dus, hoewel ik nog niet definitief ja gezegd heb, lijkt de kans dat ik het niet aanneem heel klein.

Bovendien kende Rodney wel wat mensen in de buurt van Destin en wist me ook te vertellen waar er nog mensen nodig waren voor werk en wat er goed betaalde. Helemaal mooi was dat die banen allemaal heel dicht in de buurt van m’n kamer liggen (op fietsafstand en misschien wel op loopafstand). Dus, de zekerheid dat ik een kamer heb is 99%, een baan moet ik nog even op af, maar ook dat gaat lukken. Zelfs als ik binnen deze week geen baan vind, dan kan ik Rodney helpen met het ‘organiseren’ van open huizen (hij heeft redelijk veel huizen in de verhuur) en daarvoor wat vangen. Een combinatie van baangarantie en het voor bijna 100% zeker hebben van een onderdak maakt de kans dat ik zaterdag terug naar Nederland ga 0.

Kamer is zeker

dinsdag 14 oktober 2008

Althans, voor Amerikaanse begrippen. Ik was immers eerder ook al ‘zeker’ dat ik 2 oktober weg zou gaan en zou gaan werken op het Sandestin resort, maar dat wisten ze ook nog lekker op tijd te cancellen. Maar in principe is het zeker dat ik komende zaterdag, de dag dat de rest van het gezin het land weer verlaat, in ga trekken in mijn kamer. Foto’s komen binnenkort, als ik daadwerkelijk ingetrokken ben.

Verder was vandaag niet heel productief, beetje luieren aan het zwembad en gaan shoppen bij Wal Mart, een winkelketen die ongeveer de grootte heeft van 3 Albert Heijn XL-filialen, alleen veel meer is dan een supermarkt alleen. Zo verkopen ze ook kleding, schoenen, speelgoed, sportaccessoires en elektronica. En voor die laatste ging ik: ik had een simpele telefoon nodig zodat ik hier voor niet al te veel geld bereikbaar ben. Echter, dat lijkt simpeler dan het is. Waar je in Nederland naar een willekeurige elektronicawinkel kunt gaan en een prepaidtelefoon met nog een extra opwaardeerkaart kunt halen, zitten er hier nog wat ogen en haken aan. Zo heb je nog fee’s die je betaalt voor elke dag dat je telefoon gebruikt, speciale aanbiedingen die je per dag bij kunt kopen en moet je al je minuten binnen 30 dagen (of als je er meteen heel veel koopt 90 dagen) opmaken, omdat ze anders niet meer geldig zijn. Sommige aanbieders laten je dan nog wel de minuten meenemen, sommige niet, en bij anderen kan dat alleen als je ook weer minuten bijkoopt.

Kortom, een heel gedoe waar ik me eigenlijk helemaal niet in wil verdiepen voor die anderhalve uur die ik per maand lokaal zal bellen.

Dan nog het fenomeen auto. Eigenlijk kun je hier niet zonder, maar net zoals in Nederland is het voor een 18-jarige eigenlijk niet te betalen. Gelukkig heb ik mijn rijbewijs al wel, waardoor de kosten daarvoor al minimaal zijn (een rijexamen kost hier ongeveer 1/100ste van wat je er in Nederland voor betaalt), maar dan zit je alsnog met de verzekering ervan, wat neerkomt op zo’n $200 per maand. Ik weet op het moment niet wat ik zal gaan verdienen (daarvoor moet je immers eerst werk hebben), dus het is lastig inschatten of ik die $200 uit m’n mouw kan schudden elke maand. Maar goed, prioriteiten moet je ook wel eens stellen en laat ik dus eerst eens werk gaan zoeken in plaats van te kijken naar hoe ik mezelf naar dat werk ga vervoeren…

Rijbewijs? Eitje!

woensdag 15 oktober 2008

Weinig nieuws vandaag, behalve dat ik met het Department for Motorvehicles (DMV) heb gebeld en zij wisten me te vertellen dat het een stuk simpeler was dan wat ik vooraf dacht. Kennelijk is het niet zo dat ik eerst een ‘learners permit’ (vergelijkbaar met een theoriecertificaat in Nederland) moet halen, dan een auto kopen en met die auto afrijden voor mijn volwaardige rijbewijs, zoals mij verteld was, maar kan ik gewoon met paspoort en Social Security card (ja, diezelfde als uit m’n eerste bericht) naar het DMV en dan kan ik er zelfs op wachten. Klinkt redelijk ideaal (behalve dat het dichtsbijzijnde DMV Office in Ft. Walton Beach zit, hier ongeveer drie kwartier rijden vandaan), ben benieuwd waar het addertje hier zit.

Verder vandaag weinig vorderingen geboekt, vanavond gaan we nog even kijken bij m’n ‘huis’ om te kijken wat het adres is, zodat ik ook een adres in kan vullen op een sollicitatieformulier. Dan morgen naar Ft. Walton Beach voor m’n drivers license, naar de AT&T-winkel voor een telefoon en kijken bij de GAP outlet voor werk.

Overigens was ik gisteren nog vergeten te melden dat Rodney ook nog contact had opgenomen met de eigenaar van McDonald’s, daar kon ik ook aan het werk voor $9 per uur. Dat is niet helemaal waar ik naar op zoek was, maar het is altijd handig als backup. Rodney is sowieso heel behulpzaam: toen we in de auto zaten van het huis waar ik eigenlijk naar ging kijken maar waar hij geen sleutel van had naar het huis wat het uiteindelijk geworden is, heeft hij ook nog gebeld naar mensen die hij kent om te informeren naar banen. Toch handig, een ‘local’ kent toch vaak meer mensen en weet toch vaak meer dan iemand die hier alleen maar eens per jaar op vakantie heen gaat. Extreem handig dus!

Het ei van gisteren was bedorven…

donderdag 16 oktober 2008

Ja, het eitje waar ik het gisteren over had bleek toch niet zo goed te zijn als ik hoopte. Kennelijk ben ik door het DMV Office in Destin verkeerd ingelicht, want toen ik vanochtend bij het DMV Office in Ft. Walton Beach kwam, bleek dat ik wel gewoon de drie testen (twee schriftelijk en één praktijk) moest doen. De eerste test was een driving knowlegde test, waarbij gekeken werd hoe mijn regelkennis was. Met een rijbewijs van precies een half jaar oud zou je zeggen dat die kennis er nog wel enigszins is (hoewel, op school was ik vaak ook een week na een toets vergeten waar de stof over ging), en dat is ook wel zo, maar dan wel over de Nederlandse regels. De Amerikaanse regels focussen zich net even ergens anders op. Welke Nederlander weet dan ook welke kant je je wielen op moet draaien als je stilstaat op een heuvel zonder stoeprand ?! Van de 20 vragen mocht ik er 5 fout hebben, maar na 11 vragen kreeg ik al te horen dat ik had ‘failed’.

Wat zou dit verkeersbord betekenen...?Daarna kreeg ik een roadsign knowledge test, wat een stuk beter ging en ook een stuk vergelijkbaarder was met het Nederlandse systeem. Sommige vragen waren redelijk obvious (“What does this sign mean ?” en dan letterlijk “Railroad Crossing” bij de antwoorden hebben staan), anderen waren met een beetje puzzelen en gezond verstand ook te halen.

De driving test mocht ik direct tegen een betaling van $5 opnieuw doen, dus dat risico nam ik maar (anders waren we helemaal voor niks gegaan), en de vragen waren iets makkelijker de tweede keer. Dus, alsnog geslaagd. Ik had spontaan last van een déjà vu :?: Maar goed, ik kreeg mijn learners permit, wat inhoudt dat ik met iemand van 21+ naast me mag rijden in een verzekerde auto. Ik mocht dus ook de weg terugrijden, wat voor mij persoonlijk alle moeite compenseerde (we waren immers al 3 uur bezig met iets waarvan we hoopten binnen een uurtje klaar mee te zijn), voor de rest was het iets minder leuk.

Morgen gaan we nóg een keer naar Ft. Walton Beach voor mijn praktijktest (dat kon vandaag niet want de verzekeringspapieren lagen nog in het hotel en ik mocht dus geen examen doen), hopelijk haal ik dan mijn definitieve driver’s license…

Overigens moet je je wielen naar rechts draaien als je parkeert op een heuvel. Mijn antwoord was links of rechts (als ze maar dwars op de straat staan).

Rijbewijs gehaald zodat ik kan fietsen

vrijdag 17 oktober 2008

Vandaag was een lange dag, die vanochtend vroeg om 10:00 al begon. Net klaar met het ontbijt en hup, de auto in, want er moest nogal wat gebeuren vandaag. De laatste dag dat mijn moeder hier is en dus de laatste dag dat ik een beetje redelijk vervoer heb. We gingen maar meteen naar richting DMV om mijn learners permit om te zetten naar een echt rijbewijs. Toen ik daar aankwam kon ik vrij snel mijn rijkunsten vertonen aan de examinatrice, en het ging wel redelijk goed. Richtingaanwijzer vergeten bij straatje keren en de wielen de verkeerde kant opgedraaid bij het parkeren op een heuvel, maar verder ging het op het zwabberend achteruitrijden wel ok. Van de 30 punten die je mag halen om nog net te slagen haalde ik er 21 en ik was dus geslaagd. Overigens viel het me wel op dat de nadruk eigenlijk vooral ligt op de speciale handelingen en niet op het rijden zelf.

Maar goed, ik was geslaagd en ik mocht dus niet meer terugrijden. Omdat ik heen reed met een learners permit en mijn moeder die naast me zat dus de officiële bestuurder was, mocht ik heen wel rijden. Terug had ik mijn rijbewijs (ja, die krijg je daar meteen), en ik was ik dus de officiële bestuurder en dat mag niet in een huurauto. Heen in een ‘beperkt’ rijbewijs en wel mogen rijden, terug in een ‘onbeperkt’ rijbewijs en niet mogen rijden; kromheid ten top.

Op de terugweg reden we nog langs Wal Mart, want ik moest toch een vervoersmiddel hebben. Een auto kopen wil ik de eerste maand niet omdat ik niet weet of ik het kan bekostigen, dus het werd een fiets. Van normale fietsen zoals we die in Nederland kennen hebben ze daar nog nooit gehoord, dus ik moet het maar doen met een goedkoop, soort mountainbike-achtig geval (ik zal binnenkort de foto’s weer eens updaten).

Dan ook maar meteen maar even langs de AT&T-shop gegaan en een simkaart gekocht, voor $0,25 per minuut kan ik nu bellen en gebeld worden. Want ook dáár betaal je hier voor, evenals voor het bellen/inspreken van je voicemail.

Inmiddels was het al 3 uur en we konden nog een keer terug om een sollicitatieformulier in te vullen bij de GAP Outlet Store, en omdat meneer Hilfiger zijn winkel maar blijft vullen nadat wij geweest zijn, dus we moesten hem weer leeghalen, dit keer met vrouwenkleding (nee, niet voor mij nee). Twee uur later waren we weer terug en een uur later gingen we weer op weg om te eten.

Ik ben bang dat dat tevens mijn laatste fatsoenlijke diner geweest is voor een lange tijd… Vanaf morgen moet ik het zelf gaan doen. Dan gaan m’n moeder en broertje naar huis, en ik ook, maar naar een ander huis. Alle fanmail, wenskaarten, supportpost, en kortingsbonnen voor McDonald’s en Pizza Hut kunnen opgestuurd worden naar 544 Augusta Drive, 32550 te Destin.

Daar zit ik dan

zaterdag 18 oktober 2008

Zoals de titel aangeeft: daar zit ik dan. In mijn nieuwe kamer in mijn nieuwe huis. Mijn moeder en broertje weer op weg naar het koude (tenminste, dat mag ik hopen, anders zit ik hier voor niks) Nederland, ik lekker in het warme Destin.

Zojuist heb ik mijn sollicitatieformulier voor een soort droombaan afgegeven: bij Tommie Hilfiger. Voor degenen die niet weten waarom TH een droombaan is: ongeveer 70% van mijn kledingkast is van TH. Werkende bij TH krijg ik waarschijnlijk korting op hun kleding wat dus betekent dat ik ook meteen een uitgavepost minder heb. Dus, het werk opzich is geen droombaan, maar er werken is wel ideaal.

Eén van m’n roomies heb ik al ontmoet, Jason (zucht), de oudste van de twee en als ik het goed begrepen heb, een soort Monica Geller. Ook schijnt de overbuurvrouw mevrouw Neuteboom van Flodder wel te kennen, dus als er schorriemorrie in de buurt is krijgen we dat snel genoeg te weten.

Foto’s komen er vandaag (nou, voor jullie misschien niet meer vandaag, voor mij in ieder geval wel) op te staan.

Kodakmomentje!

zondag 19 oktober 2008

Het is tijd voor een kodakmomentje, en wel eentje die als hoofdonderwerp mijn kamer heeft. Ik kan alle foto’s nu in dit bericht neerzetten, maar in het kader van redundantiebestrijding zal ik gewoon verwijzen naar de pagina met foto’s: klik.

De mogelijkheid om te reageren per foto heb ik helaas nog niet gevonden, komt misschien binnenkort nog.

?>