Archief voor 'Werk'

Promotie, the day after

woensdag 13 mei 2009

Dus, nog een dagje werken maar dan. Allereerst leek het me geen onverstandig idee om de signs die ik gisteren in womens had geplaatst na te lopen op foutjes of tekortkomingen (stellingen met shirts en broeken waarvan alleen de broeken zijn afgeprijsd is een voorbeeld). Ik had hier en daar wat dingen over het hoofd gezien, maar dat was verder geen ramp en snel aangepast.

Daarna had ik nog wat andere dingen te doen die veroorzaakt werden door de promoties van gisteren, zo haalde ik onder andere een stapel shirts en vesten vanuit het magazijn omdat er ruimte vrij was gekomen doordat bepaalde producten verplaatst werden naar het clearance-rek. Terwijl ik zo af en toe nog eens een klant mocht helpen in womens (Dan was er vandaag ook en die zou mens – mannen – doen) zorgde ik dat alles er weer goed uitzag en samen met een collega vouwden we een tafel met t-shirts helemaal opnieuw omdat dat inmiddels, nadat ik half-opgevouwen stapels vanuit het magazijn gebracht had en vanwege de negatieve invloed die vrouwenhanden op de t-shirts hebben, niet bepaald netjes meer was.

Dat kostte wat tijd en nadat ik mijn pauze had genomen was het nog even anderhalf uur klanten helpen en de laatste beetjes in womens fixen zodat ze daar vanavond niet al teveel werk meer aan hadden vanavond. Om 19:00 was ik klaar en Jeremy vroeg me nog eens om mijn resignation letter, grappenmakend dat het inmiddels al te laat was en dat ik tot tenminste zes juni zou moeten blijven. Uiteindelijk stuurde ik die dan vanavond toch maar, maar helaas…

“I didn’t get this email. Just to let you know. This is your computer talking to you. Jeremy never received that horrible email you tried sending to him. Thankfully, I stopped it!

Yours truly,

Your computer”

En even later nog een mail erachteraan

“Thank you, for everything you have given to this store and to everything you have done for me!
I have appreciated having you work alongside me and help this store become what it is today.
Thank you again, and good luck!”

met als bijlage een reference letter. Die is zo ontzettend positief dat ik bij een volgende sollicitatie geen cv, opleiding of relevante werkervaring meer nodig heb. Ik laat ze gewoon die brief lezen en een jaar later sta ik in de Quote 500. “Highly self-motivated”, “valuable resource”… moet ik hier echt weg…?

Promotie

woensdag 13 mei 2009

Ze weten me weer lekker te vinden bij Tommy, vanochtend kreeg ik een telefoontje of ik wilde komen werken vanmiddag. Er had weer iemand afgebeld, het lijkt wel alsof er een bepaalde griep heerst ofzo :?

Ik kreeg de optie om een hele dag te werken, of pas om drie uur te komen. Om toch nog iets van vrije tijd te hebben koos ik voor dat laatste. Zo kon ik op mijn gemak m’n kop nog laten kortwieken en dan toch eindelijk nog wat boodschappen doen zodat ik niet elke ochtend afhankelijk was van Panera voor ontbijt. In wat twijfelachtig weer (was een regenbroek nou wel of niet nodig?) reed ik uiteindelijk naar Tommy.

Daar was het voor de verandering eens druk (of liever gezegd: niet extreem rustig) en omdat degene die afgebeld had de womens lead is, kon ik er wel van uitgaan dat ik haar plek in womens over mocht nemen. Gelukkig was ik niet alleen en was er ’s ochtends ook iemand dus hoefde ik me niet eerst een uur bezig te houden met de pashokjes.

Dinsdag komen ook altijd de acties en promoties voor de volgende week binnen, dus kort nadat ik begonnen was kon ik dat vast voorbereiden met het bij elkaar zoeken van de juiste bordjes. Hoewel Mike eigenlijk zei dat ik die van kids moest gaan doen omdat dat wat minder was dan womens, stond ik er op om womens te doen, juist omdat dat wat meer was. Dat stond hij toe en ik ging druk op zoek naar de items die gepromoot zouden worden.

Dat kostte uiteraard wat tijd en voor ik het wist was het 19:00. Even snel een hapje eten bij de buren en daarna dan maar weer verder. Ik hoefde me gelukkig niet te bekommeren om het herstellen van de womens-afdeling, want er waren vandaag drie nieuwe mensen die dat mochten doen zodat ik me kon focussen op de promoties.

Uiteindelijk waren Dan, Mike en ik rond half elf klaar en konden we naar huis. Morgen heb ik nog een dag werk voor de boeg en donderdag ben ik dan – voor zover ik nu weet – weer eens vrij…

Monday, monday

maandag 11 mei 2009

Gelukkig had ik er vanmorgen al weer wat meer moeite mee om op te staan dan gisteren en eergisteren, dus ik denk dat dat uurtje tijdsverschil met Ft. Lauderdale toch wel uitgemaakt heeft. Een pak van m’n hart, er is niets mis met me! Althans, niets meer dan al het geval was.

Er stonden weer een paar uurtjes werken op het programma, voor mij hield dat in dat ik een tafel met polo’s die wel erg leeg lag bij mocht gaan vullen. Dat lijkt simpel, en dat is het ook. Neemt echter niet weg dat het veel tijd kost om bijna 150 polo’s vanuit het magazijn te halen (de juiste stijlen en maten) en deze aan te vullen. Dit kostte me een uurtje of anderhalf en daarna mocht ik de winkel gaan onderhouden.

Omdat er iemand had afgebeld was ik het grootste gedeelte van mijn shift alleen en dus mocht ik de hele winkel zelf onderhouden. Gelukkig was het weer lekker rustig dus zelfs de kleedkamers bij de dames kostte slechts een paar minuten om leeg te halen. Af en toe eens een shirt vouwen, af en toe eens een klant helpen en af en toe eens in het magazijn kijken of we nog een bepaalde maat hadden.

Hoewel ik om 15:00 klaar dacht te zijn, werd dat doordat we een ziekmelding hadden uiteindelijk 18:00, en zo is mijn paycheck van volgende week toch nog best redelijk, terwijl ik een week niet gewerkt heb. Om 18:00 was het tijd om naar huis te gaan en na een avondje tv-kijken (maandagavond tv-avond) wordt het zo tijd om naar bed te gaan. Ik ben benieuwd of Piet (of is het hier dan Pete ?) het wat het weer betreft bij het juiste eind heeft morgen, anders ga ik mijn inmiddels vervelde neus die bruine kleur proberen terug te bezorgen.

Back to business

zaterdag 09 mei 2009

Back to business. Jawel, het ‘normale’ leven begon vandaag weer, meteen maar met een lange werkdag van acht uur. Ik had nog geen kans gehad om wat te eten in huis te halen, dus ik moest het vanochtend doen zonder ontbijt. Ik kon wel goed mijn bed uit komen, maar pas als dat morgen ook nog lukt, ga ik me zorgen maken omdat ik een week heb geleefd in een tijdzone waar het een uur later is en dus zou dat het op tijd op kunnen staan nog veroorzaakt hebben.

Om 11:00 begon ik met een lege maar weer met het zorgen voor tevreden klanten, het bekende riedeltje. Ik wisselde de vloer en het vouwen af met het helpen van klanten aan de kassa en om 15:00 had ik dan toch ook eens een ontbijt in de vorm van.. pizza. I know.

Ik kreeg nog de vraag of ik morgen voor iemand in kon vallen en hoewel ik daar eigenlijk geen zin in had, deed ik het toch maar omdat ik een week niet gewerkt had en het geen kwaad kan om daar wat compensatieuren voor te krijgen.

Om 20:00 was ik klaar en ik had geen zin om daarna nog boodschappen te doen, dus als ik morgen nog een soort van op tijd wakker kan worden is daar ’s ochtends wellicht nog wat tijd voor.

Hoog bezoek

dinsdag 28 april 2009

Na een schoonheidsslaapje van twaalf uur stond ik vanochtend op, pikte de rest van het gezin op en we reden opnieuw naar Waffle House. Aan de vroege kant gingen we naar Tommy, waar ik de hele middag moest werken.

Vandaag was de dag waarop Celeste en de regional visual manager Marcia langs zouden komen en inderdaad, die waren er al op het moment dat ik om kwart voor elf de winkel binnenstapte. Ze waren de stellingen meteen aan het verplaatsen en dat leverde behoorlijk wat meer ruimte op. Helaas moeten we binnenkort weer een floorset uit gaan voeren dus het is maar voor kort, maar het idee was leuk.

Ik mocht al het stof en de andere zooi dat onder de stellingen die zij verplaatsten lag opruimen en toen ze na een uurtje klaar waren en met Jeremy die er inmiddels ook was naar het kantoor gingen om resultaten en andere dingen te bespreken kon ik verder gaan met de orde van de dag. Vanwege het bezoek mochten we klanten niet de kans geven om dingen overhoop te halen en hoewel we soms nog wel eens een shirtje laten liggen omdat het er nog wel netjes uitziet alleen niet naar standaarden gevouwen was, kon dat nu absoluut niet.

Gelukkig viel het mee met de drukte, sterker nog: er was bijna niemand te vinden. Dat maakte mijn werk weer wat makkelijker. Nog niet alles was geboardfold omdat er te weinig tijd was (gisteren zijn ze ook weer tot drie uur ’s nachts bezig geweest met zorgen dat alles er goed genoeg uitzag voor het bezoek), dus daar heb ik een begin mee gemaakt.

De dag vloog voorbij en toen de dames weg waren zei Jeremy dat ze op een paar kleine punten na tevreden waren over hoe het er uitzag en liep. Een uur eerder dan gepland stopte ik met werken (in het kader van uren besparen) en werd ik opgehaald, waarna we doorreden naar Pompano Joe’s – een visrestaurant aan de zee. Morgen ben ik een dagje vrij, afhankelijk van het weer zullen we de dag dus door gaan brengen aan het strand of in de Silver Sands. We’ll see.

*gaap*

maandag 27 april 2009

Oef, wat was het zwaar vanochtend. Na bijna tien uur achter elkaar gewerkt te hebben had ik een korte nacht, die ik dan ook niet slapend door kon brengen. Ik ken mezelf op dat punt best aardig, en wist dat op tijd opstaan na drie uur slaap onmogelijk was. Na steeds dus half weggedommeld te zijn voor een paar minuten werd ik dan toch wakker, nam een douche die me totaal niet verwakkerde en hoopte dat ik veilig naar het Hilton kon rijden. Ik had de auto gisterenavond mee en ik was nu zo moe dat rijden eigenlijk niet echt verstandig was.

We reden opnieuw naar Waffle House en daarna begon ik om 10:00 met werken. Als een zombie zweefde ik door de winkel, gelukkig werd ik iets wakker van praten met collega’s en wat klanten. Het was een lange nacht, maar alles hing dan toch. De eerste voorbereidingen met betrekking tot het bezoek van regional manager Celeste waren voltooid.

Echter, Michelle had een mailtje van Charmaine gekregen dat zij en Celeste morgenochtend ineens al komen. Waar we nog twee ‘overnighters’ hadden gepland om de hele winkel te boardfolden, moest dat nu dus ineens vandaag/vannacht allemaal gaan gebeuren. Ik vond het na vijf uurtjes wel mooi en daar was iedereen het eigenlijk wel mee eens. Ze waren allang blij dat ik gekomen was, want dat we pas om 4:45 klaar zouden zijn, daar had niemand echt op gerekend.

Aan het zwembad tukte ik nog een uurtje bij, ’s avonds aten we opnieuw bij Longhorn. Ik loop al de hele dag te geeuwen en het zou me niets verbazen als ik nog voor ik goed en wel lig als vertrokken ben naar dromenland. Omdat Celeste nu ineens morgen komt, is mijn rooster ook wat gewijzigd en mag ik morgen de hele dag overdag werken. Ik heb nog enigszins ruimte om uit te slapen, want ik hoef pas om 11:00 te beginnen. Heerlijk, ik ga een extreem lange nacht tegemoet :9

Altijd problemen met Windows

maandag 27 april 2009

Pff, wat een dag. Laat ik eens bij het begin beginnen. Ontbijten bij Waffle House. Niet heel speciaal verder, behalve dat ik te weten ben gekomen dat het goed druk is en dat als ik over een week of twee hier weer alleen zit, het nog niet echt een optie is om, als ik ’s ochtends moet werken, eerder m’n bed uit te komen zodat ik daar kan ontbijten.

Daarna reden we door naar Wal Mart en dan ook maar rechtstreeks door naar Tommy. Oh oh… Inderdaad, oh oh. Tassen vol, letterlijk, namen we mee. We liepen van stelling naar stelling en uiteindelijk hadden we dus drie tassen vol. Op de eerste echte dag dat zij hier waren. Dat belooft nog wat dan…

Na een uur of anderhalf bij Tommy rondgewandeld te hebben en elk shirt vastgehouden te hebben met de gedachte ‘oh, dit is ook wel leuk’ reden we naar het hotel om daar nog even kort van de zon te genieten. Ik powernapte nog even, want ik had een lange avond/nacht voor de boeg.

In recordtempo aten we wings + biefstuk bij Longhorn, waarna ik de overige gezinsleden bij het hotel afzette en zelf de auto meenam naar Tommy. Tijd om de windows (etalages) totaal om te gooien.

Nou weet je als je dat gaat doen al van tevoren dat er dingen misgaan, het heet immers niet voor niets ‘Windows’. Dat kan niet anders, want het is zo’n groot project en uiteindelijk werk je tot midden in de nacht door dus dan ben je ook niet echt scherp meer. Nou was dat niet het grootste probleem. Het grootste probleem was het feit dat we bepaalde dingen (nog) niet hadden. Bepaalde schroefjes en boutjes die we per se nodig hadden om het een en ander op te hangen hadden we niet. Alternatieven zijn uit den boze, want alles moet, zeker als het gaat om de windows, er 100% uitzien.

Het indelen van de windows gebeurt geheel volgens plaatjes en foto’s. Een kraag bij een polo die omhoog staat op de foto, moet dat bij ons ook. Nogmaals, 100%. Echter, als je een bepaalde polo dan (nog) niet hebt, moet je daar een vervanging voor zoeken, maar omdat een groot deel van de collectie al ergens anders in de etalage staat, is dat ook niet echt een geweldige optie. Dan hing het een en ander nog verkeerd, niet precies recht, had het ergens een vouw wat veroorzaakt werd door het touwtje waar het aan hing, hadden we niet alle benodigde onderdelen om het zaakje op te bouwen enzovoort enzovoort.

Kortom, niet eerder dan 4:45 waren we klaar en aangezien ik om 9:15 bij het hotel zou staan om mams en broertje op te pikken voor ontbijt zodat ik om 10:00 kon werken, besloot ik om maar gewoon helemaal niet meer naar bed te gaan, want van drie uur slapen ben ik waarschijnlijk vermoeider dan totaal niet slapen.

Lachen, gieren, brullen

zaterdag 25 april 2009

Vandaag zou het opnieuw lekker weer worden, maar ik zou daar maar weinig van merken, want ik mocht de hele dag werken. Ik werkte met Dan en Jeremy en die zijn net als ik altijd wel voor een geintje in. Zo ook vandaag.

Jeremy had Dans iPod, telefoon en boek in een laatje gelegd waar Dan ze nooit zou vinden. Inderdaad, kleuterschoolgrappen, maar wat blijft het leuk soms. Uiteraard werden daar dan de hele tijd grappen over gemaakt in de vorm van ‘wat heb jij nou voor muziek op je iPod staan’ en de bladzijden uit zijn boek zouden ook perfect dienst doen als tissues.

Over de radio werden er de hele tijd grappen gemaakt en als je net met een klant stond te praten kreeg je vaak behoorlijk rare blikken als je ineens in de lach schoot terwijl er net gevraagd werd of we een bepaalde maat broek nog hadden. Ik wist waar Jeremy de spullen had verstopt, maar om de grap niet te verpesten vertelde ik dat niet aan Dan. Uiteindelijk had Dan Jeremy’s favoriete pen afgepakt en zo gingen de grappen door (‘Hé Jeremy, do you think your pen will still work if it’s scatterd in pieces ?’ en ‘You have three missed calls from your mom’). Waarschijnlijk was het echt weer zo’n ‘daar-had-je-bij-moeten-zijn’-moment, dan was het een stuk grappiger geweest dan als je het hier zo leest.

Uiteindelijk ging ik een uur eerder naar huis (er moeten uren gespaard worden, deze maand zijn er al 100 uren teveel uitgegeven en dan gaan we nog een paar nachten werken ook) en werd ik anderhalfuur later opgehaald door broertje en moeder. Ik reed ons naar Applebee’s om daar nog wat te eten en na een kop koffie bij Starbucks en de nodige snacks bij Publix gingen zij naar het hotel en ik naar huis. Morgen hebben we de hele dag de tijd, ik hoef pas ’s avonds en ’s nachts te werken dus overdag kunnen we nog even de zon in.

Laat lui zijn maar aan mij over

donderdag 23 april 2009

Zoals afgesproken pikte Mike me vanmorgen op om nog een rondje te gaan frisbeeën. Het was heerlijk weer, dus ik kon mooi nog even wat buitenlucht opsnuiven in plaats van binnen te werken. Ik heb een paar foto’s weten te maken, maar omdat het te snel gaat om echt lekker te fotograferen zijn het er maar een paar geworden. Die paar staan wel online bij de foto’s.

Thuis douchte ik toch nog maar even want hoewel het niet echt een intensieve sport is, had ik wel een nat shirt en ik wilde niet bezweet gaan werken. Overigens is dat geen sinecure, want ik moet echt heel langzaam fietsen in een lange spijkerbroek en met twee shirts om geen natte rug te krijgen. Daarom ging ik maar extra vroeg weg zodat ik de tijd had om rustig aan te fietsen. Daarnaast is dat nog wel lekker ook in dit weer.

Ik kreeg de geweldige taak om opnieuw wat mannequins om te kleden. Of liever gezegd: kinderquins want ik moest de wat kleinere mannequins aankleden met kinderkleding. Nou is dat een héél stuk makkelijker dan de grote shirts met veel te veel stof die de mannenmannequins krijgen, dus met zes mannequins was ik na een uurtje of tweeënhalf klaar. Dat viel best mee.

Daarna mocht ik de pashokjes van de dames leeghalen. Daar is de hele dag niet naar omgekeken dus ik verwachtte het ergste, maar aangezien het de hele dag redelijk rustig is gebleven viel dat best mee. Op een gemiddelde zomerdag zal het er een halfuur na openingstijd erger uitzien, vrees ik.

Verder moest, met het oog op het bezoekje van de regional manager komende donderdag, alles in kids geboardfold worden. Dat houdt in dat je gebruik moet maken van het vouwplankje, wat alle shirts dezelfde breedte meegeeft en dus mooier wordt. Nou was dit behoorlijk veel en het is nou ook niet het meest interessante werk. Bovendien waren de klanten de winkel uit en was het de hele tijd staan ook niet echt lekker voor de voetjes.

Dus, wat doe je dan ? Juist, je gaat op de kassabalie zitten. Eerst met een been aan elke kant, maar dat was niet echt comfortabel, dus dan zoek je een alternatief. Ah, een tafel (waarvan we er een aantal hebben, speciaal om kleding op op te vouwen). Als we die nou eens tegen de kassa zetten, dan kunnen we op de balie zitten en de kleding vouwen op de tafel. Dat was een stuk beter, dus als we komende zondag midden in de nacht moeten werken heb ik in ieder geval een mooie manier gevonden om dat iets comfortabeler te maken. Ja, laat het uitzoeken van een handige manier om lui te zijn maar aan mij over.

Nou was de balie nogal hard voor mijn tere billetjes, dus ik kwam op het idee om zondag een kussen mee te nemen. Jose kwam zelfs met het geniale idee om ook dekens mee te nemen zodat ‘het niet zo koud zou zijn in de airco’. Geweldig, ik zie het al helemaal voor me. Zittend op een kussen op de kassa met een laken over je benen shirts opvouwen op een tafel :D

Uiteindelijk waren we om 22:30 klaar (althans, gedwongen: Michelle zat al een uur in overtime en ondanks dat we nog niet klaar waren, moesten we dus wel gaan) en kon ik naar huis. De avondtemperatuur heeft nu ook het niveau “het is ’s avonds kouder dan buiten” bereikt (wat wil zeggen dat je de warme buitenlucht instapt van een restaurant of in dit geval winkel met airco), dus een jas of vest is (al een tijdje) niet meer nodig.

Dat zijn nog eens roosters

dinsdag 21 april 2009

De eerste dag in wat eigenlijk een rij van drie was zit er alweer op. Een simpele rekensom leert dat er dan nog twee te gaan zijn, ware het niet dat ik iets in mijn rooster heb veranderd waardoor ik morgen vrij ben en donderdag moet werken in plaats van vrijdag.

Anyway, vandaag dook ik nog wel even de zon in, en hoewel de wind de gevoelstemperatuur wat deed zakken was het nog goed te doen. Mij hoor je niet klagen in ieder geval. Na een burger bij Johnny Rocket’s tegenover Publix als lunch te hebben verorberd, ging ik meteen maar even langs Publix zodat ik nog eens wat kan eten hier thuis in plaats van elke dag weer de afweging moeten maken tussen de restaurantjes of fast food joints hier die op fietsafstand liggen.

Ook kreeg ik vandaag mijn rooster voor volgende week. En dat is er niet zomaar een… Zondag mag ik werken van 7-3. Ieder weldenkend mens neemt nu aan dat dat van zeven uur ’s ochtends tot drie uur ’s middags is. En zo heeft ieder weldenkend mens dat mis, want het is van zeven uur ’s avonds tot drie uur ’s nachts.

Waarom ? Er komt, nog voordat de huidige officieel klaar is, weer een nieuwe floorset aan waarbij alles weer omgegooid gaat worden. Om deze wel op tijd klaar te hebben doen ze dat dus ’s nachts (een ‘overnighter’) wanneer er geen klanten zijn. So far, so good. Echter, maandagmorgen, de ochtend na de nacht dat ik tot 3:00 werk, mag ik weer om 10:00 beginnen. Dat wordt een kort nachtje voor me, als ik al naar bed ga.

Dinsdag werk ik dan van vier tot tien (dit keer wel gewoon overdag/’s avonds), maar doen andere collega’s een overnighter tot maar liefst vier uur ’s nachts. Er is echter niemand die de volgende ochtend dan ook werkt. Woensdag begin ik om vier uur overdag, en werk door tot 12 uur. Dan wordt het ook weer laat dus, want twaalf uur is slechts een planning en de dag daarna moet alles af zijn vanwege een bezoek van regional manager Celeste. Dus dan gaan we door tot alles af is. En wie mag er de ochtend daarna weer om 10:00 beginnen ? Juist. Ik denk dat ik vanavond al ga beginnen met me aanpassen aan dat ritme, ik heb zo het idee dat dat een stuk makkelijker zal gaan dan me aanpassen aan een ritme waarin ik vroeg begin ;)

Donderdag – Koninginnedag – komt Celeste dan (dat mag ik tenminste hopen, anders is het nog een soort van voor niets geweest ook allemaal) en daarmee eindigt mijn week. De hele week zal ik bezoek hebben van moeder en broertje, waarmee ik de zaterdag na deze bizarre week vakantie ga houden. En na zo’n week zal dat totaal niet verkeerd uitkomen denk ik.

?>