Archief voor 'Werk'

De laatste werkdag…

zondag 31 mei 2009

Om 10:00 vanochtend brak mijn laatste werkdag bij Tommy aan. Het werk was daarmee niet anders dan normaal, hoewel het uiteraard wel gevarieerd is. Dit keer kwamen er een paar Nederlandse lui van een militaire basis hier in de buurt die wat kleding nodig hadden. Een voor een hielp ik ze met het uitzoeken van hun setjes en uiteindelijk gingen ze met niet verkeerde hoeveelheden tassen de winkel uit. Al die sales kwamen op mijn naam, dus ik sluit mijn werk waarschijnlijk af met een mooie UPT.

Maar na die gasten kwam het echt werk pas: pa en de rest hadden hun zinnen gezet op de winkel. Passen was slechts één keer nodig, maar als daarna de maat bekend was, was het puur een kwestie van verzamelen. Er waren maar weinig dingen die niet in ieder geval even overwogen werden, maar uiteindelijk na een mooie twee uur shoppen kwam de paar meter lange bon uit de kassa gerold en aan het eind van de avond zal Mr. Hilfiger nog wel eens achter zijn oren krabben dat 50% misschien toch wat veel korting is voor associates…

Ik werkte mijn tijd door met nog wat klanten en liep zo af en toe de winkel waar ik al die uren (totaal meer dan 900) doorgebracht heb. Af en toe vermoeid vanwege het late doorwerken en het vroege opstaan de volgende dag, soms geïrriteerd door klanten die hun troep nog eens onder een stapel kleding stopten en dachten dat we achterlijk genoeg waren om dat niet door te hebben, maar 90% van de tijd toch wel met een lach op m’n gezicht.

Om 17:00 was het dan toch tijd om voor de laatste keer uit te klokken en Jeremy en Jose, beide al klaar met werk, kwamen nog even terug om mij een taart + kaart af te leveren. De kaart gericht aan mij ‘de fer-ner’ zoals Jeremy me altijd noemt (afgeleid van foreigner) en een taart waar je u tegen zegt (tja, hoe kan het ook anders hier in de States). Nog even een paar foto’s gemaakt met (ex)-collega’s, ik moet alleen nog even zorgen dat ik ook in het bezit kom van die foto’s.

Daarna heb ik voor mezelf ook nog maar een laatste shopsessie gedaan zodat ik in ieder geval niet met te weinig Tommyspul thuis kom (…). Ik nam het nog niet meteen mee, want ik was nog op de fiets, dus ik fietste eerst naar huis, waar ik opgehaald zou worden voor het diner. Dat was deze keer bij T.G.I Friday’s. Voor mij was het meer TGINMonday Yet, desalniettemin hebben we er lekker gegeten. Zoals gezegd reden we na het eten nog even door naar Tommy om mijn spul op te halen en hoewel ik toch nog een beetje schrok van het bedrag, bedacht ik me dat je het never ever meer zo goedkoop zou kunnen krijgen en dat die paar centen zo weer terugverdiend zijn – alleen dus niet meer bij Tommy.

Morgen, de laatste dag… Dat wordt alles dat ik niet meer nodig heb inpakken, kijken of de koffers het volhouden. Ik wil ook nog een waverunner huren, dus dat zal ook nog moeten gebeuren. Kortom, een drukke dag voor de boeg.

Gisteren en vandaag in één

woensdag 27 mei 2009

We spoelen een dag terug in de tijd, dinsdagochtend. Of eigenlijk dinsdagmiddag, voor mij geen verschil. Ik pakte nog wat dingen in en nu zitten twee koffers vol en vrijwel alle kleding is ingepakt nu. Nog één redelijk grote koffer over voor de rest.. Handdoeken, schoenen, wekker(s), dvd’s, en andere zooi waarvan ik me nog steeds afvraag waarom ik er de halve wereld mee af ga zeulen…

Helaas weer in een lange broek ging ik naar Tommy, alwaar we met een goede staff de promoties afwachtten. Punt was alleen dat die niet kwamen omdat het gisteren Memorial Day was. Kortom, we hadden een sterke ploeg op een makkelijke avond. Het was immers totaal niet druk, dus het was allemaal zo gebeurd.

Het was zelfs zo rustig dat Mike, die niet alleen bij Tommy werkt, maar ook twee deuren verderop, het een goed idee vond om een practical joke uit te halen met zijn baas aldaar. Het bedenken van wat voor grappen je dan zou kunnen uithalen was eigenlijk grappiger dan degene die het uiteindelijk werd (er werd niet echt gehapt, dus dan is de lol al snel voorbij).

Een staat verderop, Georgia, waar een toestel uit Amsterdam een paar uur eerder had geland, had de vlucht die Atlanta met Valparaiso (Ft. Walton Beach) verbond een behoorlijke vertraging opgelopen. Uiteindelijk was dat zoveel dat ik nadat we klaar waren met werken aan Dan, die toch in de buurt van de airport woont, of hij me een lift kon geven naar de airport waar ik ze dan op zou wachten.

Drie uur vertraging was nog niet genoeg voor Delta, ze vonden ook dat verkeerde koffers meesturen hun imago goed deed. Helaas was een van die koffers die van m’n vader, dus na een een uur nog op de luchthaven te hebben gehangen om de Delta-medewerkers te overtuigen van het feit dat ze de koffer toch echt op gingen sturen naar het hotel en we ze niet gingen ophalen op het vliegveld gingen we dan toch eindelijk naar dat wat ik de afgelopen maanden ‘(t)huis’ heb genoemd.

Nog even een borrel en het was alweer 2:30. Dat verklaart dan ook meteen waarom er gisteren geen bericht online stond.

Vanochtend ontbeten we samen, spendeerden een paar uurtjes aan het zwembad en hoewel ik niet ingeroosterd was om te werken, zou ik toch om 16:00 komen omdat de promoties dan vandaag veranderden. Ik lunchte nog even met een collega die toevallig net pauze had en daarna gingen we door naar Tommy. De promotieveranderingen waren er inmiddels en het was inderdaad behoorlijk wat. Echter, Dan werkt al wat langer in de detailhandel en die had twee weken geleden toen de promoties veranderden naar wat ze nu zijn al het vermoeden dat dat na Memorial Day weer terug zou veranderen. Daarom had hij mij aangeraden om in womens (die deed ik toen) de bordjes met de nieuwe prijzen, over die van de oude te plaatsen. Datzelfde deed hij in mens en op die manier konden we vandaag simpelweg alleen wat bordjes weghalen. Dat verlichtte het werk wat, hoewel het nog steeds redelijk veel werk was vanwege een halve tafel vol polo’s die allemaal de clearancerekken in moesten.

Uiteindelijk sloten we af om 22:30, waarmee mijn op een na laatste dag bij Tommy is aangebroken. Zaterdag werk ik nog zes uurtjes en dan is het over, finito. Ik heb al een afscheidscadeautje gehad van iemand waarmee ik vandaag voor het laatst zou werken, een niet-Tommy-t-shirt. Dat is inmiddels zo’n beetje de enige die ik heb dan… Morgen en vrijdag ben ik dus vrij, precies genoeg tijd om de bruine kleur nog wat aan te wakkeren. Als de zon mee wil werken ten minste…

< 1 week to go...

maandag 25 mei 2009

Nou, de teller hiernaast heeft de hoeveelheid weken weggehaald vanwege een gebrek daaraan, wat betekent dat mijn laatste dagen zijn geteld. Over een week zit ik ergens op dertigduizend voet in de lucht, op weg naar wat ik begrepen heb het inmiddels niet meer zo koude Nederland.

Maar tot die tijd ga ik er nog mooi even van genieten, en dat begon vandaag. Nadat Dan zaterdag jarig was, was het vandaag Jeremy’s beurt en aangezien ze er beiden niet zo erg blij mee waren leverde dat mooie conversaties op. Klanten vonden het maar raar als ik ineens begon te lachen omdat eerst Dan via de radio zei “just a little reminder to everyone: Jeremy is thirty four for almost twelve hours already” en dat Jeremy daar dan weer op reageerde met “ah well, it’s better than thirty four and two days. Wáy better”. Iets waar ik me voorlopig nog niet druk over hoef te maken, ik ben nog niet eens 21 dus ik kan nog naar mijn verjaardagen uitkijken.

Jeremy had overigens wel wat anders aan zijn hoofd, want een van de airco’s was gaan lekken precies boven een stelling met boxers, dus die moesten we snel aan de kant schuiven. Het lekken hield niet op en een uurtje later was er geen sprake meer van lekken, het regende gewoon letterlijk binnen. Dat in combinatie met schreeuwende kinderen (laten we het erop houden een rol als Sinterklaas niet voor hem is weggelegd) en het besef dat ik over minder dan een week weg maakte hem niet bepaald blij.

Vandaag was het Memorial Day en volgens het plan zouden we twee keer zoveel moeten verkopen als zaterdag en zondag, maar de zon gooide roet in het eten. Na twee dagen regenachtig weer, waren de mensen die hier voor het weekend heengekomen waren nu wel toe aan een dagje strand en aangezien men nog steeds geen niet-dodelijke mensensplitter heeft uitgevonden konden ze niet in de winkel zijn. We wisten ook al voor elven dat we het plan nóóit zouden gaan halen vandaag.

Ik stond weer achter de kassa en aan mij de taak om mensen dit keer wel met gedeactiveerde sensors de winkel uit te sturen. Af en toe kon ik nog eens een klant helpen, maar ik was voornamelijk aan ’t bliepmiepen en kijken hoe ik mensen toch nog die paar dollar extra kon laten betalen voor een paar sokken o.i.d.

Na verloop van tijd kwam Mike ook nog ondersteunen dus was de humor compleet. Af en toe moest er misschien ook nog wel even gewerkt worden, maar dat was bijzaak. Ik huppelde weer in een opperbest humeur rond, begon mensen wijs te maken dat we tegenwoordig de pashokjes tegen een betaling van $5 openmaken in het weekend en holidays en dat binnenkomen via de uitgang ook $10 extra kostte. Geweldig hoe sommige mensen je schaapachtig, ongelovig of verbaasd aankijken, die gezichten zijn priceless.

Ik nam uiteraard maar een korte pauze, want elke minuut die ik nam ‘kostte’ me anderhalf keer mijn normale loon. Nadat ik klaar was at ik nog wat met een collega waar ik vandaag voor het laatst mee gewerkt heb (ze werkt alleen op maandag en woensdag en woensdag werk ik niet), waarna ik na nog een keer gevloekt te hebben op die verdomde ketting die er telkens vanaf vliegt, naar huis fietste.

Morgenavond krijg ik opnieuw bezoek, het vliegtuig in Amsterdam zal nu zo’n beetje klaar staan om pa en vriendin naar de andere kant van de Atlantische Oceaan te brengen. Bij Tommy weet niemand daar van af, dus we kunnen op die manier een geweldige grap uithalen. Hoe weet ik nog niet, maar ik heb nog even de tijd om er over na te denken.

Niks vliegschool, ik kan al vliegen

zondag 24 mei 2009

Hoewel het niet regende, vond ik dat het weer er toch dreigend genoeg uitzag (zeker met het oog op dat het vanavond ook nog wel eens kon gaan regenen) om Mike te sms’en en te vragen of hij me op zijn weg naar Tommy op kon halen. Dat ligt toch op de route en we begonnen en eindigden tegelijk, dus dat zou geen problemen opleveren.

Twee uur nadat we open waren was het alweer goed druk en was het allemaal nog te overzien. Maar tegelijk met ons leek ook de grote menigte de mall gevonden te hebben. Ik stond weer op mijn vertrouwde afdeling en mocht daar proberen het zooitje netjes te houden. Dat hield ik niet lang vol, daarvoor was het simpelweg te druk. Na een uurtje kwam ik tot de conclusie dat het een verloren zaak zou zijn en ik zou er verder ook maar weinig aan doen.

In plaats daarvan huppelde ik maar gewoon van klant naar klant om te kijken of er iemand zat te wachten op wat hulp. Daar had ik het ook druk genoeg mee want hoewel we alles voor het weekend redelijk goed gevuld hadden, waren sommige dingen alweer voor de helft leeg, dus ik bestelde maar wat retourtjes naar het magazijn zodat ik voor klanten kon kijken of hun maat er nog was. Ik stond in mijn eentje en was soms bezig met drie klanten tegelijk. Ik vloog dus lekker beheerst van hot naar her, dus niets EPST, ik ga gewoon naar KLM en zeg dat ik een een Tommy Hilfiger Company Store heb gewerkt en zal meteen aangenomen worden.

Mijn heenenweergevlieg werd opgemerkt door een van de klanten die ik aan ’t helpen was en die vroeg zich af of ik inderdaad in mijn eentje stond. Toen ik dat bevestigde complimenteerde hij me met hoe ik dat afhandelde. Leuk om dat ook eens te horen zonder dat er ‘druk’ onder staat omdat een manager er om vraagt. Het leverde dan wel geen punten op, maar die 250 zal ik toch wel niet meer halen. Jammer, maar helaas.

Af en toe werd ik nog eens geholpen door een collega die een dappere poging ondernam om de pashokjes op te ruimen, maar die werd net zo hard weer aangevuld als dat hij werd leeggehaald, dus dat schoot niet op. Ja, het was druk genoeg om het zelfs aan de rechterkant van de winkel in het gebied van de pashokjes een bende te laten zijn. Ach, het was niet anders en de memorialdaywedstrijd waarbij sales associates een TH gift card ter waarde van $50 (toch weer acht polo’s, negen t-shirts en wat broeken) kunnen winnen schoot behoorlijk op zo, aangezien die gebaseerd is op de sales.

Uiteindelijk om 19:00 was womens netjes (tja, daar stonden ze de hele middag met zijn tweeën), maar mens zou nog wel even duren. En inderdaad, een dik uur later was het pas klaar en konden we naar huis. Morgen is het hier Memorial Day, wat een officiële feestdag is en dus 1,5× betaalt. Aangezien ik een hele dag en wellicht nog langer werk is dat weer gunstig voor de paycheck. Ach, uiteindelijk komt een deel van die centen toch weer bij Tommy terecht aangezien ik zelf ook nog eens flink ga profiteren van mijn werknemerskorting zodat ik genoeg kleren heb voor de komende paar jaar.

De gevolgen van wekkerweigering

zaterdag 23 mei 2009

Geen idee waarom, maar mijn wekker weigerde dienst vanochtend. Eenieder die mij een beetje kent weet dat dit catastrofale gevolgen heeft als ik er toch op tijd uit moet. En zo geschiedde, om 10:10 trilde m’n telefoon alsnog. Geen wekker, maar Jeremy “what are you doing ?”. Vrijwel meteen drong tot me door wat me overkomen was en dat wat ik in mijn middelbareschooltijd minstens eens per twee weken had, was me nu ook hier gebeurd. Het zat soms op het randje, maar vooralsnog elke keer aan de goede kant van de rand. Dit keer zat ik echter behoorlijk aan de verkeerde kant van die rand. Oorzaak: verslapen.

Great, op een dag als vandaag waarop het extreem druk zou worden, een week voor ik hier wegga. Als klap op de vuurpijl regende het ook nog eens dat het goot en Jeremy bood aan Mike me op te laten halen. Die was uiteraard wel gewoon op tijd, en tien minuten later zou hij voor de deur staan. Een douche waarbij de kraan amper de tijd kreeg om op te warmen, daarna snel in wat kleren geschoten (uiteraard wel een korte broek zoals ik me al voorgenomen had) en twintig minuten later waren we er weer. Ik een halfuur te laat, Mike twintig minuten weggeweest en dat terwijl het al goed druk was.

Uiteraard waren ze niet boos en zeiden ze dat het kon gebeuren (wat op zich natuurlijk wel waar is, alleen jammer dat het hier net in mijn laatste week moet gebeuren) en omdat ik verder nooit echt te laat was het geen punt was. Daar dacht ik zelf anders over dus ik begon maar meteen dat te doen wat ik altijd doe en wat ze waarderen, wellicht dat ik op die manier nog het een en ander goed kon breien (hoewel er volgens hen dus niets recht te breien viel). Ik stond achter de kassa en om de een of andere reden heb ik altijd ruzie met de apparaten die de antidiefstalsensors in de kleding deactiveert. Of in mijn geval niet zelden: níet deactiveert. Dat houdt in dat het alarm bij de deur afgaat terwijl klanten de kleding wel gewoon gekocht hebben, waar ik dan wel weer op gewezen word. Murphy had zich klaarblijkelijk niet verslapen vanochtend.

Toen ik wat wakkerder werd tegen een uur of twaalf kreeg ik Black Friday déjà vu’s. Er vormde zich een behoorlijke rij en hoewel we met zijn drieën waren om die rij weg te werken leek de rij alleen maar langer te worden. Zo ging het zo’n beetje de hele dag door, als de rij net weer weg was gewerkt kwam er weer iemand met veel spul en stond er zo weer een rij. Het sales plan was dan rond een uur of 17:00 ook wel gehaald en omdat er een wedstrijd tussen verschillende TH-winkels gaande is (wie procentueel gezien het meest over de sales goal gaat wint en krijgt prijzen) telt elke dollar.

Om 19:00 – twee uur later dan ik officieel klaar zou zijn, maar omdat Mike om 19:00 klaar was en ik min of meer van hem afhankelijk was om thuis te komen – zat de dag er voor mij op. Morgen begin ik om 12:00, dus dan zal ik om 12:10 wel weer wakker gebeld worden ;)

De laatste dag voor een druk weekend

donderdag 21 mei 2009

Piet/Pete had, zo leek het vanochtend, het weer helemaal verkeerd en zo werd ik niet wakker van een telefoontje, maar gewoon uit mezelf. Over het tijdstip zal ik het dan ook maar niet hebben, maar dat maakte nu niet uit want ik hoefde toch niet vroeg te werken.

Iets vroeger dan nodig ging ik weg, en later bleek dat een goede keuze te zijn geweest want anders had ik me toch een bui op m’n kop gehad… Nu zat ik precies op tijd lekker binnen en ik ging maar meteen aan het werk ook. Omdat ik inviel voor iemand die normaal in womens staat stond ik dat nu ook. Gelukkig geen pashokjeswerk, daar was iemand anders voor, maar bijvullen voor het weekend.

Zoals eerder vermeld; dit weekend is het memorial day weekend. Iedereen is maandag vrij, dus er zullen veel mensen richting Destin komen om een lang weekend aan het strand te liggen. De voorspellingen zijn echter niet geweldig en regen + toeristen = drukte in de winkel. Kortom, we gaan een goed druk weekend tegemoet en daarom moeten we zorgen dat er van alles wat we hebben voldoende beschikbaar is. Daar mocht ik mee beginnen.

Een beetje afwisselend met wat kassawerk en wat andere kleine dingen werkte ik zo mijn eerste paar uurtjes door, na mijn pauze waren het slechts Jeremy, Dan en ik. Nou is dat meestal wel een goede combinatie voor een flinke dosis humor. Jeremy en Dan kennen elkaar al sinds college, dus die hebben daar vaak nog wel leuke verhalen van die in sommige gevallen nog behoorlijk bekend voorkomen.

De dag was dus ook zo voorbij en zo had ik toch weer een paar uurtjes te pakken. Op de weg naar huis was het gelukkig droog, dus een echt nat pak heb ik niet gekregen. Met ‘echt nat’ bedoel ik nat van de regen, zoals gewoonlijk stonden de sproeiers langs de weg mij wel weer vrolijk (bijna triomfantelijk…) mijn tweede douche van vandaag te geven.

Morgen ben ik niet ingepland om te werken. Nou zal de eerste drukte morgen al wel komen als het slecht weer is, dus het is nog maar afwachten of ik moet werken. Ik sta stand-by, telefoon in de aanslag.

Multitasken

woensdag 20 mei 2009

Ik had weer eens de ochtendshift en Mike had van alles voor me te doen. Het was lekker weer dús er was ook niemand in de winkel. Die anderhalve klant die er dan wel was, hielp ik graag, alleen ze hadden de hulp niet nodig.

Verder was er nog het een en ander dat opgehangen moest worden en omdat Jose – normaal aaneengegroeid met de kassa – iets anders had te doen mocht ik ook mensen van hun centen afhelpen. Het werd naarmate de dag vorderde steeds drukker, en uiteindelijk leek het erop dat ik de boel daar runde. Ok, er stond iemand continu in de damespashokjes dus dat hoefde ik godzijdank niet, maar verder was ik de ‘main person’.

“Tuurlijk kunt u bij mij betalen. Ik zal zo een pashokje voor u openmaken meneer. Oh, telefoon, ‘Thank you for calling ….’. Michelle mijn valsgelddetectorstift is op, hebben we nog nieuwe ? Ja meneer, we hebben inderdaad uw autosleutels gevonden, ze liggen hier bij de kassa. Hoeveel kledingstukken wilt u passen mevrouw ? U komt de sleutels vanavond ophalen, we zijn (‘dat is dan totaal $36,88 alstublieft’) tot 21:00 open. Oh, u wilt met een check betalen, dan moet ik die check telefonisch verifiëren. Welke maat heeft u nodig, wellicht hebben we hem in het magazijn nog ? Wat is uw naam meneer, dan zorg ik dat mijn collega’s weten dat de sleutels vanavond door u opgehaald worden. Ja, de check is geverifieerd – nee, sorry, we hebben geen medium meer.”

Allemaal natuurlijk geen probleem, multitasken is een van mijn specialiteiten. En al was het dat nog niet, dan is het dat nu wel. Ach, het was nog net niet teveel, dus de tijd vloog en ik had het prima naar mijn zin. Om 16:00 was ik officieel klaar, dat werd uiteindelijk 16:45 en de rest van de dag was ik vrij. Morgen gaat men uit van regen en dus van drukte, en hoewel ik eigenlijk pas om drie uur hoef te beginnen (ik val in voor iemand), heb ik zo het idee dat ze me best eerder kunnen gebruiken. Het is dus niet nodig de wekker te zetten zo, ik zal wel weer wakker gebeld worden…

Stilte voor de storm

dinsdag 19 mei 2009

Met vandaag slechts een verkoudheidje stapte ik opnieuw op de fiets, dit keer weer lekker in de zon. Daarmee wist ik ook alweer hoe druk het bij Tommy zou zijn en mijn verwachting werd waargemaakt: er was weer niemand. Immers, zon = strand en bewolking = mall, zo luidt de denkwijze van de gemiddelde toerist hier.

Ik stond achter de kassa en had gezien dat iedereen die gisteren gewerkt had twee punten had gekregen omdat we goed geanticipeerd hadden op de drukte. Nou helpt me dat nog wel enigszins naar de 250, maar ik moet er nog altijd 54. Theoretisch is het te doen, ik hoef maar twee dagen goed op dreef te zijn en ze zijn binnen, maar ik verwacht niet dat het er van komt.

De promoties veranderden ook niet heel erg, dus daar hadden we ook geen problemen. Het enige wat nog echt moest gebeuren is het bijvullen van de dingen die nog maar halfvol waren. Donderdag zou het weer moeten gaan regenen, dus dan is er geen tijd voor vanwege de drukte, en het weekend – beginnend op vrijdag – is memorial day weekend. Kennelijk is dat voor Amerikanen reden om massaal te gaan shoppen ;) Er is een bericht uitgebracht dat we in het memorial day weekend (lopend vanaf vrijdag tot maandag) als uitzondering eens een korte broek aanmogen. Dat is geen onaangename afwisseling, hoewel ik me nog steeds afvraag waarom dat standaard niet gewoon mag. Nou maar hopen op lekker weer, want een korte broek doe ik zeker aan.

Verder was er maar weinig aan de hand, morgen mag ik nog een paar uurtjes werken, donderdag ben ik in principe vrij (maar als het gaat regenen heb ik zo het idee dat daar nog wel verandering in gaat komen) en het gehele weekend mag ik weer werken.

Varkensgriep of hooikoorts ?

maandag 18 mei 2009

Zo brak als een parkiet kwam ik vanochtend mijn ‘nest’ uit, mede te wijten aan het feit dat fatsoenlijk ademhalen er niet inzat met een verstopte neus (die ik gelukkig wel weer gevonden heb overigens). Af en toe had ik het koud, maar dat kan ook spychologisch zijn omdat ik niet zeker wist of ik koorts had en dus naar ‘bewijs’ ging zoeken. Anyway, ik was nog niet geheel beter vanochtend, maar de koppijn en keelpijn waren in ieder geval weg. Ik was nog niet aan het knorren, dus varkensgriep zal het ook wel niet zijn. Echter, koorts had ik nog wel, in de vorm van hooi.

Voordat ik naar Tommy ging had ik het nog niet zo door, maar toen ik bij Tommy last van brandende ogen, niesbuien (of liever gezegd, één hele lange niesbui) en een lopende en verstopte neus had, leek het me duidelijk dat het grieperige gevoel dat ik gisteren een beetje had, vandaag plaats had gemaakt voor hooikoorts. Nou heb ik daar inmiddels wel medicijnen voor, maar die lagen thuis, dus het zag er naar uit dat ik de dag uit moest niezen.

Ik was al brak van gisteren en om de haverklap een *hatsjoe* deed daar maar weinig verbetering in brengen. Het weer was niet zo best, maar twintig graden (en ik had het koud, ik ben verwend geloof ik..), en dus kwam half Destin shoppen. En ja, daar hadden wij niet op gerekend dus liepen we de hele dag achter de feiten aan. ’s Avonds sloten we maar met zijn drieën af en het beloofde dus niet echt vroeg te gaan worden.

Uiteindelijk viel dat best mee, vooral omdat Jeremy geen zin had om lang te blijven en de winkel dus niet geheel netjes achter te laten. Nouja, ik vond het geen ramp, echt zin om te werken had ik om hopelijk begrijpbare redenen niet. Morgen hebben we vanwege de promoties een sterke ploeg, alleen vanwege de memorial day (25 mei) sales zal daar waarschijnlijk (bijna) niets aan veranderen. Neemt niet weg dat een sterke ploeg gewenst is, gezien het feit dat het morgen ook geen al te best weer belooft te worden en we dus de andere helft van Destin kunnen verwachten.

Just another day

vrijdag 15 mei 2009

De ‘voorspelling’ van de weerfiguren leek vanochtend toch even uit te komen. Echt een voorspelling is het niet meer, want ik kan ook voor weken achter elkaar slecht weer ‘voorspellen’ en dan zal het ooit wel eens een dagje regenen ja. Maar goed, toen ik vanochtend naar buiten keek was het geheel blauw, maar hoorde ik toch gedonder in de lucht. De andere kant was goed bewolkt, dus om maar op safe te spelen ging de regenbroek nogmaals mee, hopelijk voor de laatste keer.

Ik stond voor de afwisseling weer eens achter de kassa. Dat was een tijdje geleden, en omdat het niet zo druk was was het vandaag ook niet alleen maar één ding. Af en toe nog eens wat klanten helpen met het een of ander, lachen met collega’s of Jeremy moeten overtuigen dat het toch echt de 31ste van mei is dat ik voor het laatst werk en niet de 31ste van juni. Zeg maar dat wat ik de afgelopen maanden continu heb gedaan.

Time flies when you’re having fun, en zo ook vandaag. Uiteraard was het weer weer loos alarm, dus mijn regenbroek hoefde ik niet aan. Nouja, als ik hem niet mee had genomen dan had het waarschijnlijk wel geregend, dus dan ga ik toch voor deze situatie.

Dit weekend is het voor mij ook eens echt weekend, zowel morgen als zondag hoef ik niet te werken. Kijken hoe ik mijn tijd nu eens kan gaan besteden. Strand, zwembad? Keuzes, keuzes…

?>