Archief voor 'Way Of Living'

Dat is nog eens rente

donderdag 14 mei 2009

Dan toch nog eens een dag vrij, en Piet (of moet ik zeggen Pete ?) Paulusma zat er helemaal naast wat betreft het weer. Niks regen of bliksem, gewoon bijna dertig graden en volle zon met misschien af en toe eens een wolkje hier en daar.

Omdat ik nog altijd een check van Tommy had liggen welke ik wel eens om zou willen zetten naar giraal geld reed ik eerst maar even naar de bank. Dat ging uiteraard vlekkeloos, en de vrouw vroeg mij of ik een “way2save” account wilde opzetten. Uhh, een wat ? Daarmee wordt er een dollar afgeschreven elke keer als ik met mijn pinpas betaal, welke op een spaarrekening wordt gezet tegen 5% rente. Crap, had ik dat geweten toen ik hier net kwam, dan had daar een aardig bedrag op gestaan nu, gezien het feit dat ik zo’n beetje alles met kaart betaal hier. Dat was voor nu echter niet echt een optie meer, immers zo veel betalingen zal ik niet meer doen en in Nederland ga ik de kaart niet gebruiken vanwege hoge transactiekosten.

Ik was echter nog wel op zoek naar een manier om nog een soort van rente te krijgen over het geld dat ik hier verdiend heb. Dat ga ik met de lage dollarkoers niet omzetten naar euro’s, dat laat ik hier lekker staan voor een volgende keer dat ik in de States ben. Het zou echter wel leuk zijn om wat rente te kunnen vangen over dat bedrag, maar dat zit er hier niet echt in. Er zijn drie opties: een CD (nee, geen muziek of software maar een certificate of deposit; een termijndeposito zoals dat in Nederland heet), een savings account (spaarrekening) of een ‘moneymarket’, een soort spaarrekening bedoeld voor hogere bedragen. Dat laatste viel af, Tommy betaalt nou ook weer niet zo extreem goed dat ik op mijn vijfentwintigste kan rentenieren. Dus, een CD of een spaarrekening.

Nadeel van een CD is dat je een penalty moet betalen als je het geld vroegtijdig wilt opnemen. Ik vroeg wat de rente was als ik het zes maanden vast wilde zetten en het drie maanden van tevoren op wilde nemen. Dat was zo weinig dat ik me af ging vragen hoe hoog de rente dan was. Dat viel, om het maar even mild uit te drukken, behoorlijk tegen. Als ik het zes maanden vast zet krijg ik een whopping 0,75% rente per jaar, een jaar is 0,85% en vijf jaar is 1,16%. De boete is de rente die je zou krijgen in de resterende periode (dus als je een jaardeposito hebt en je stopt dat na vier maanden moet je de rente die je eigenlijk zou krijgen over de resterende acht maanden betalen), dus dat is ook niet al te veel dan. Als de rente voor een termijndeposito al zo laag lag, dan was ik benieuwd naar wat een spaaraccount dan voor rente gaf, if at all. Nou, het geeft wel rente, maar dan moet je wel ver achter de komma gaan kijken: 0,05% per jaar. Ja, dat schiet niet op natuurlijk. Ik heb ze maar gezegd dat ik er wel even over na ga denken en thuis keek ik even hoe het bij andere banken zat, maar het is overal nou niet bepaald hoog te noemen… Het is jammer dat ik die way2save niet eerder had ontdekt, anders was dat nog een mooie mogelijkheid geweest.

Uiteindelijk ging ik dus onverrichterzake weer naar huis, at wat en fietste toen nog even naar het strand om wat zon op te pikken. Twee uur later schuilde de zon achter de opkomende wolken en ging ik maar weer naar huis. Geen zin om wat te koken bestelde ik weer eens iets. Geen pizza dit keer, maar Chinees. Die zit hier vlakbij, je betaalt geen bezorgingskosten en voor $10 heb je een goede maaltijd. Een prima maaltijd voor weinig dus. De avondprogrammering was verder leeg, maar morgen is er nog genoeg tijd om productief te zijn omdat er dan weer een volle dag werken op het programma staat.

Monday, monday

maandag 11 mei 2009

Gelukkig had ik er vanmorgen al weer wat meer moeite mee om op te staan dan gisteren en eergisteren, dus ik denk dat dat uurtje tijdsverschil met Ft. Lauderdale toch wel uitgemaakt heeft. Een pak van m’n hart, er is niets mis met me! Althans, niets meer dan al het geval was.

Er stonden weer een paar uurtjes werken op het programma, voor mij hield dat in dat ik een tafel met polo’s die wel erg leeg lag bij mocht gaan vullen. Dat lijkt simpel, en dat is het ook. Neemt echter niet weg dat het veel tijd kost om bijna 150 polo’s vanuit het magazijn te halen (de juiste stijlen en maten) en deze aan te vullen. Dit kostte me een uurtje of anderhalf en daarna mocht ik de winkel gaan onderhouden.

Omdat er iemand had afgebeld was ik het grootste gedeelte van mijn shift alleen en dus mocht ik de hele winkel zelf onderhouden. Gelukkig was het weer lekker rustig dus zelfs de kleedkamers bij de dames kostte slechts een paar minuten om leeg te halen. Af en toe eens een shirt vouwen, af en toe eens een klant helpen en af en toe eens in het magazijn kijken of we nog een bepaalde maat hadden.

Hoewel ik om 15:00 klaar dacht te zijn, werd dat doordat we een ziekmelding hadden uiteindelijk 18:00, en zo is mijn paycheck van volgende week toch nog best redelijk, terwijl ik een week niet gewerkt heb. Om 18:00 was het tijd om naar huis te gaan en na een avondje tv-kijken (maandagavond tv-avond) wordt het zo tijd om naar bed te gaan. Ik ben benieuwd of Piet (of is het hier dan Pete ?) het wat het weer betreft bij het juiste eind heeft morgen, anders ga ik mijn inmiddels vervelde neus die bruine kleur proberen terug te bezorgen.

Uhh, zonnn?

zondag 10 mei 2009

Zo langzaamaan moet ik me wellicht toch eens na laten kijken, want dit is al de tweede dag achtereenvolgens dat ik ongedwongen om 9:00 opstond. Dat gaf me in ieder geval wel genoeg tijd om nog even niets te doen, en omdat ik geen zin had om boodschappen te doen en dus nog steeds geen ontbijt had ging ik maar wat eerder van huis om een broodje te halen bij Panera.

Daarna begaf ik me richting Tommy, waar ik een paar uurtjes voor iemand inviel. Gisteren vroeg Dan me of ik de muur met slippers wat kon aanvullen, dus daar begon ik mee. Mike had nog wat andere aanwijzingen voor die muur, dus daar was ik de eerste tweeënhalf uur wel even zoet mee, mede omdat de slippers in het magazijn in dozen liggen die bovenop kasten staan die niet echt lekker te bereiken zijn en ik dus elke doos moest doorzoeken om de juiste stijlen te vinden.

Daarna werd het weer tijd voor een fit session, waarin ik een outfit bij elkaar mocht gaan zoeken en daarmee op de foto mocht. Nou, laat kleding uitzoeken maar aan mij over, dat lukt me wel. Dat was na een halfuurtje ook wel gedaan en na nog een uurtje klanten geholpen te hebben werd het tijd voor een aanvulling van voedingsstoffen en omdat groente er de laatste paar dagen een beetje in is geschoten werd dat maar een grote salade.

Toen ik terugkwam waren er nog wat klanten die ik kon helpen en verder vermaakte ik me met nog een paar t-shirts die nog gevouwen moesten worden. Die klanten hadden er geen probleem mee om tot een halfuur na sluitingstijd nog maar een broek te passen en hem vervolgens toch maar niet nemen omdat ze hem niet leuk vinden, maar uiteindelijk hadden we alles snel afgerond en konden we om kwart voor zeven toch de winkel afsluiten.

Morgen zal ik er weer om 9:00 uit moeten, want ik begin een uur later. Waar het vandaag nog bijna dertig graden zou zijn, wordt het voor zover als de vooruitzichten gaan alleen maar slecht weer in de vorm van regen en donder, dus ik ben bang dat ik morgen mijn regenbroek weer op mag gaan zoeken. Great, dat is niet hoe ik deze acht maanden af wil sluiten, regen krijg ik over iets meer dan drie weken nog genoeg vrees ik…

To fly or not to fly

vrijdag 08 mei 2009

Na een heerlijke nacht slapen (hé, de nacht daarvoor moest ik er om 6:00 uit, dus dan slaap je automatisch goed de nacht daarna) stonden we rustig op, ruimden de hotelkamer leeg en stapten in de auto. We vlogen om 14:00 en omdat m’n moeder en broertje weer terug naar Amsterdam gingen en dus internationaal vlogen, moesten we om een uur of twaalf op het vliegveld zijn. Te weinig tijd dus om nog iets daarvoor te doen, maar wel weer genoeg om je niet te hoeven haasten.

Kortom, rustig aan reden we in de richting van het vliegveld, met nog een tussenstop bij IHOP voor een ontbijtje. Op het vliegveld checkten we in (wat de Delta-medewerkster ons nog behoorlijk moeilijk maakte omdat ze dezelfde vraag drie keer stelde terwijl we al twee keer antwoord hadden gegeven en maar niet begreep hoe ons reisschema er nu uitzag), en na een vlucht van ruim een uur stonden we in Atlanta. Daar zouden onze wegen zich splitsen: ik zou twee uur later een vlucht pakken naar Ft. Walton Beach, terwijl het toestel van Amsterdam al bezig was met boarden. Toch apart om eens níet in het toestel naar Amsterdam te stappen…

Vanaf hier is het dus weer ‘ik’ in plaats van ‘we’. Ik zag op de schermen al dat m’n vlucht met een uur vertraagd was. Later werd dat anderhalf uur, daarna twee uur en uiteindelijk na twee uur en een kwartier zat ik dan toch in het toestel dat mij naar Ft. Walton Beach zou brengen. Echter, Murphy had er weer zin in vandaag en vond twee uur vertraging nog niet voldoende.

De APU, Auxiliary Power Unit ofwel generator, van het vliegtuig was kapot. Dat was bij de piloten bekend, dus hadden ze al vanuit de lucht in de vorige vlucht laten weten dat er een apparaat moest komen dat de motoren moest aanzwengelen om weg te kunnen uit Atlanta, maar betrouwbaar dat Amerikanen zijn stond die uiteraard nog niet klaar. Daarmee kon niet alleen de motor niet aangezet worden, maar was het ook nog eens behoorlijk warm daarbinnen. Uiteindelijk was dat apparaat er dan wel, maar nu was er weer niemand die wist hoe het ding werkte. Geweldig, hoe krijg je het verzonnen…

Al met al stegen we om precies 22:00 op, bijna drieënhalf uur later dan gepland. Overigens was ‘ik’ weer bijna even ‘we’ geworden, want het toestel dat naar Amsterdam vertrok scheen technische problemen te hebben gehad en moest terugkeren naar Atlanta. Maar goed, veertig minuten later (en tegelijkertijd twintig minuten eerder vanwege het overschrijden van een tijdzonegrens) stuiterde het vliegtuig neer op de landingsbaan van Ft. Walton Beach en na de koffer van de band gehaald te hebben (Murphy sliep denk ik al, want dit was uiteraard een uitgelezen mogelijkheid voor hem) liet ik me flink afzetten door een taxichauffeur ($60 voor een ritje naar het resort :{ op eerste kerstdag betaalde ik tien dollar minder…), maar was ik uiteindelijk om elf uur dan toch thuis. Kortom, bijna twaalf uur bezig geweest om van de ene kant van Florida, naar de andere kant te komen.

Even snel uitpakken en dan meteen maar weer naar bed, want vanaf morgen ga ik weer gewoon over tot de orde van de dag, meteen met maar weer eens een volle werkdag. Een heerlijk abrupt einde van een weekje vakantie.

De laatste paar dagen

donderdag 07 mei 2009

Even kijken, waar waren we gebleven… Ohja, de avond nadat we op Cayman Islands waren geweest. Nou was dat niet zo interessant, alleen ’s avonds was er een soort cabaretshow waar we eigenlijk niet zo veel van verwachtten, maar achteraf toch ontzettend grappig bleek. Er was ’s avonds nog veel meer te doen, maar om het voor mij en m’n broertje ’s ochtends geen marteling te laten zijn om op te staan, besloten wij om maar gewoon naar bed te gaan zodat we de volgende dag weer vroeg op konden. Om 7:00 zouden we namelijk aanleggen bij het volgende eiland: Jamaica.

Eigenlijk zou dan Mexico zijn, maar vanwege de varkensgriep vond men dat geen fantastisch idee en dus werd de boordcomputer anders geprogrammeerd (tenminste, daar ga ik maar van uit, geen idee hoe dat in zijn werk gaat) en zo liepen we een paar uur later op Jamaica rond. Wij wilden net zo’n sightseeing tour als gisteren in Cayman Islands, maar dat bleek nog een heel gedoe. De begeleiders waren ook zwaar irritant, die vroegen om de twee minuten of we het leuk vonden, maakten dezelfde grappen als de tourbegeleider op Cayman Islands (een begrafenis een ‘ondergronds hotel’ noemen, ha-ha), dachten dat wij het wel leuk vonden om Jamaicaans te leren, en zagen ons al meteen als familie. Ja hoor, een stel wildvreemden van wie ik het bestaan nog niet eens afwist zijn meteen familie ? Als ze maar geen vermelding in m’n testament verwachten :{

We hadden het dan ook al snel wel weer gezien op Jamaica, en gingen de boot weer op en omdat de rest van de boot nog wel op het eiland was, hadden we het zwembad voor onszelf. ’s Avonds was er opnieuw een show, dit keer van een illusionist. Sommige trucs waren redelijk duidelijk, bij andere zat je je ogen uit te kijken en je merkte vaak dat het publiek ook zat na te denken hoe hij die truc uitvoerde omdat het applaus vaak pas een paar seconden nadat de truc was uitgevoerd langzaamaan opkwam.

De dag daarna, gisteren, was nog een dag op zee en met een hete zon ging het op sommige plekken net even te hard en waren sommige plekken iets roder dan gewenst. Ik maakte nog even gebruik van de trampolines en de klimmuur – daar hadden we immers ook voor betaald – en ’s avonds bedankten we onze vaste obers en stateroom attendants. Snel naar bed, want vanochtend om 6:00 ging de wekker weer…

Na een snel en klein ontbijt (tja, wie wil er nou, behalve jongeren die het uitgaansleven verkend hebben en wanhopig de hoeveelheid bloed in hun alcohol wat probeeen te verhogen met shoarma of dürüm, om 6:00 ’s nachts nog eten..?) moesten we nog heel even wachten voordat we van boord konden. Met een taxi werden we naar de airport gebracht, waar we een Jeep huurden en meteen maar, hoe kan het ook anders, naar de Sawgrass Mills Mall reden om daar de 1,5× zo grote Tommy-winkel (vergeleken met de winkel waarin ik werk) nog even te plunderen.

Achteraf bleek onze portemonnee gespaard te blijven, want ze hadden vrijwel exact hetzelfde als de Destin-winkel. Met slechts één tas met spul dat we nog niet hadden (ja, dat was nog mogelijk) verlieten we de overigens een stuk minder goed onderhouden winkel, shopten nog wat bij andere winkels in de mall en ik reed ons naar het hotel.

Althans, dat probeerde ik, want het was een stad die ik niet kende qua verkeer, waar het veel drukker was dan in Destin, en waar het verkeer sowieso wat anders is dan in Nederland. Kortom, niet echt een veilig idee en ik rijd uiteindelijk toch onverzekerd rond, dus ik liet m’n moeder het stuur toch maar overnemen en vijf minuten later waren we dan toch bij het hotel.

Na nog wat gezwommen te hebben en wat geïnternet op de hotelkamer (waar het tenminste niet 55 cent per minuut kost, zoals op de boot) gingen we ’s avonds eten bij Ruby Tuesday, en zo zaten de twee weken waarin ik vergezeld werd door familie (en waarin de familie zich zelfs uitgebreid heeft met Jamaicanen die ik waarschijnlijk nooit meer zal zien) er alweer op.

Morgen vliegen we gezamenlijk nog naar Atlanta, alwaar onze wegen zich splitsen. Ik ga richting het zuiden, back to Destin, broer en mams gaan in oostelijke richting naar Amsterdam. En dan kan het grote aftellen gaan beginnen, slechts drie weken te gaan voor ikzelf ook weer voet op Nederlandse grond zet…

Captain’s Welcome & Cayman Islands

maandag 04 mei 2009

Lekker op ons gemak gingen we ontbijten in het restaurant waar zo’n groot buffet stond dat ik helaas toe moest geven niet in ieder geval van alles één ding te nemen. Zonde, want het is ‘all you can eat’ en dat ‘gratis’. Tuurlijk, there’s no such thing as a free breakfast, maar laat ik het zo zeggen: we betalen niets extra’s.

Na het ontbijt gingen we aan het zwembad liggen, waar het bloedheet was. De medewerkers van het bootje (wat er héél veel zijn) entertainden de gasten nog met een hoelahoepshow voor de dames en een Mr. Enchantment of the Seas (Enchantment of the Seas is de naam van de boot) voor mannen. Vandaag zaten we de hele dag op zee, en naast een ander cruiseschip en een walvis was er behalve de zee niet veel te zien.

’s Avonds was Captain’s Welcome, wat inhield dat mannen in tuxedo en vrouwen in cocktailjurken “moeten”. Voor mij zat een tuxedo er niet in, maar zeker in vergelijking met de figuren die in t-shirt en korte broek zaten was dat nog best aardig volgens richtlijn. ’s Avonds waren de ‘odds’ weer niet zo vriendelijk tegen me, waardoor ik nu de komende dagen nóg meer moet gaan gokken om de gemaakte verliezen goed te maken…

Vanochtend vroeg waren we aangekomen op de Cayma Islands, waar we voor $10 het eiland rondgereden werden. De chauffeur vertelde wat dingen over het eiland met betrekking tot overheid, wetten, natuur, bevolking enzovoorts. Na een uurtje of drie hadden we een behoorlijk deel van het eiland gezien, dus lieten we ons weer naar de boot brengen met een transferboot, ook wel tender genoemd.

Ik heb een boot

zondag 03 mei 2009

Om 0600 precies ging de wekker vandaag (=vrijdag) af (en vervolgens om 6:09, 6:18 en 6:27 weer…), en even blijven liggen was er niet bij, want we moesten in ongeveer een uurtje op de luchthaven van Ft. Walton Beach zijn, waar een vliegtuig van Delta ons naar Atlanta zou brengen. Mijn paspoort had ik niet nodig, ik kon voor de verandering eens vliegen op m’n Amerikaanse rijbewijs. Ik zat op stoel 9D. In sommige vliegtuigen is dat business class, in dit toestel was het bijna de achterste rij. Mooi ook dat ze bij de gebruikelijke veiligheidsinformatievoorstelling (die ene waarbij de stewardess haar zegje doet, en dan voordoet hoe je een gordel om moet doen alsof we compleet gestoord zijn) laten weten dat ‘personal belongings’ in de ‘space area’ bij je voeten horen. Uhh, space area ??? Ze kunnen toch niet die anderhalve vierkante centimeter naast je voeten bedoelen… Uit het raampje kijken was er (in ieder geval voor mij) ook niet bij zonder met m’n neus op m’n knieën te zitten.

Afijn, het was maar een kort vluchtje en je weet van tevoren dat het zo zal zijn, dus dan probeer je nog maar wat te tukken wat nog verrassend goed lukte ook. De vlucht van Ft. Lauderdale naar Atlanta was iets langer, maar daar pasten mijn voeten zelfs volledig onder de stoel voor me.

Vanaf de airport in Ft. Lauderdale werden we naar het bootje gereden, alwaar we incheckten en onze pasjes kregen. Hiermee hadden we toegang tot letterlijk alles. Het was vooral een kamersleutel, maar ook drankjes aan de bar en het boeken van excursies en activiteiten gebeurde ook daarmee. Kortom, ik had mijn eigen credit card die gekoppeld was aan die van m’n moeder en daarmee kon ik m’n lol op.

Op het moment dat we de boot opstapten keken we onze ogen uit. 11 verdiepingen, met de “lobby” in het midden, hoog, en een kleine opsomming van wat er zoal aan boord is: een klimmuur, trampoline, drie zwembaden, casino, winkeltjes, barren, drie restaurants (waarvan ééntje twee verdiepingen in beslag neemt), een bibliotheek, een club en nog wat dingen die ik nu ongetwijfeld vergeet.

Rond een uur of vijf verlieten we de haven van Ft. Lauderdale en vaarden we richting open zee. Je merkte niets van het feit dat we vaarden, alleen een beetje getril zo af en toe.

En hoewel het schip zelf wel erg groot is, is onze hut dat niet heel erg. In een gemiddeld huis is het wc-kamertje nog groter dan de badkamer hier, en als de bank wat omgevormd kan worden naar een bed ook uitgeklapt is, kun je bijna letterlijk nergens meer staan. Geen ramp, want je zit toch niet zoveel in je hut, maar we hadden het groter verwacht.

Wij hadden toen we net aan boord kwamen nog geluncht, maar omdat je hier om vaste tijden moet eten (voor ons was dat 18:00 – die tijd hadden we een paar weken geleden echter zelf al gekozen) zaten we dus om 18:15 wéér in het restaurant. We hebben wel geregeld dat we kunnen eten op een tijd dat het ons uit komt, maar nu gingen we toch maar zitten en zonder enige honger aten we braaf onze bordjes leeg.

Na het eten wisten we niet goed wat we moesten doen, dus we gingen het schip maar eens verkennen. Nog een paar tafeltennistafels hier en daar, maar verder was alles gesloten omdat het donker was. In mijn pas zat een gaatje omdat ik jonger dan 21 ben. In die van mijn broertje zaten er echter twee, omdat hij jonger dan 18 is. Dat betekent dat ik meer rechten heb dan hij, het was voor mij alleen de vraag of ik dan niet mocht drinken of niet mocht gokken. Welke het ook was, met beiden was ik blij want ik mocht ook eindelijk weer eens iets. Ik bleek te mogen gokken, dus dat ging ik dan ook maar doen. Helaas was het geluk niet aan mijn zijde, maar er zijn nog genoeg avonden om het verlies om te zetten naar een winst. Wellicht kan ik precies alle kosten van de cruise er uithalen, plus nog een extraatje als het even meezit.

Vakantietijd

vrijdag 01 mei 2009

Om 10:10, tien minuten voor ik verwacht werd aan het ontbijt, werd ik wakker, na een douche sprong ik in een t-shirt en korte broek en vijf minuten te laat kon ik van het laatste ontbijt in Destin genieten. Althans, voor een week, want voorlopig ben ik nog niet weg uit de States.

Na het ontbijt gingen we maar meteen aan het zwembad liggen en ik liep nog “even” naar de plek waar ze een paar weken geleden nog jetski’s verhuurden, maar die waren ineens pleite. Ik hoop dat die binnenkort nog terugkomen, want dat wil ik toch nog eens gedaan hebben voor ik hier weer weg ga.

Daarna reed ik naar huis om mijn koffer in te pakken, draaide nog een wasje, reed naar het postkantoor, reed weer terug, deed de was in de droger en na nog een halfuurtje bij het zwembad gelegen te hebben reden we met z’n allen naar huis en laadden mijn koffer in.

Omdat het pas half zes was, wilden we niet nu al gaan eten. Daarom besloten we om naar Ft. Walton Beach te rijden, daar hadden we een overnachting in een hotel omdat we anders heel vroeg op moesten staan morgen ochtend, en konden we bij Red Lobster eten. Na een kort ritje kwamen we bij het hotel, waar we na nog wat tv te kijken zo maar naar bed gaan, want morgen moeten we om een uurtje of zes opstaan, zodat we om acht uur richting Ft. Lauderdale kunnen vliegen.

Jammie Jappie

donderdag 30 april 2009

De laatste paar uurtjes voor m’n vakantie waren aangebroken. Uiteraard had niemand hier ook maar enig idee waarom, maar in een oranje polo legde ik eerst de basis voor een goed diner vanavond, waarna het tijd werd om Tommy vast een voorproefje te geven van hoe het zal zijn als ik over een dikke maand het zonnige Destin verlaat voor het iets minder zonnige Nederland.

Allereerst mocht ik wat detailwerk gaan afhandelen, omdat Charmaine had gezegd dat ze mogelijk zou komen. Dat hield in: lampen vervangen en bepaalde hangers vervangen voor houten hangers wat er net even iets mooier uitziet.

Daarna werd ik een floater en mocht ik die paar klanten die we hadden gaan helpen. Een paar van die klanten waren Nederlands, met een geweldig Haags accent. Dat hoorde ik al van veraf aankomen en na eens in mezelf gelachen te hebben zonder dat er ook maar iemand wist waarom ik nou precies lachte (kennelijk was het toch niet zo in mezelf als ik dacht) sprak ik ze uiteindelijk toch maar in het Nederlands aan en tien minuten later liepen ze met $350 aan spullen de winkel uit.

Verder was het geen spectaculaire middag, ik stond voor de verandering weer eens achter de kassa en had op die manier toch nog wat interactie met klanten. Om 15:00 was ik klaar en zou ik voorlopig even niet meer de winkel ingaan. Althans, díe winkel niet, want ik krijg 50% korting in heel Amerika, dus in Ft. Lauderdale gaan we daar ook nog even de immense winkel een bezoekje brengen.

Na nog een tukkie aan het zwembad gedaan te hebben en nu voor het eerst toch wel redelijk rode benen te hebben opgelopen, kleedden we ons om en reden we richting de Japanner. Daar willen we toch minimaal één keer per vakantie in Destin heen, dus tonight was the night. De show die de kok daar aan de tafel geeft kennen we inmiddels wel uit ons hoofd, maar toch blijft het keer op keer leuk en zit je met een big smile je maag te vullen met Japanse lekkernijen.

Dan hadden we nog het verhaal met de cola. Dat kwamen ze hier bijvullen wanneer het kon, dus na één slok kwamen ze weer met de kan aan en vulden ze het glas weer. Nou blijf ik zelf meestal slokken nemen tot het glas leeg is en niet zozeer omdat ik nou dorst heb. Hier werkte dat niet zo goed en dus bleef ik maar drinken en bleef ik maar drinken, want het werd elke paar minuten weer aangevuld. En ja, competitief ingesteld dat ik ben, maak je daar een wedstrijd van; ‘wedden dat ik m’n glas leeg heb voor ze het weer aan komen vullen’. De eerste keer lukte dat niet, de tweede keer wel, maar inmiddels had ik wel ongeveer een gallon (= 3,78 liter) cola op, dus mijn nieren werden in ieder geval wel goed doorgespoeld, evenals de wc…

Morgen wordt het tijd om in te pakken, misschien nog even naar het zwembad, maar daarna is het een week luieren en niets doen. In hoeverre dat verschilt met de afgelopen paar maanden weet ik nog niet goed, maar ik geloof niet dat het heel veel uitmaakt ;)

Heavy metal wings

woensdag 29 april 2009

Vrij + zon = strand. Zoals je ziet gaat rekenen me nog goed af en ook vandaag klopte deze vergelijking. Vanochtend reed ik eerst naar het hotel om te ontbijten, daarna begaven we ons naar het zwembad en het strand. Ik had nog een bruine kleur en die kleur heb ik vandaag nog even wat verdonkerd. Maar, opnieuw waren we precies op tijd uit de zon gegaan, want m’n huid is nog altijd niet verbrand.

Inmiddels was het een twijfelachtig tijdstip om nog wat te eten, 15:00. Dan nog wat eten zou betekenen dat we ’s avonds geen honger zouden hebben en niet eten was eigenlijk niet echt een optie. Dus werd het dat eerste, en dan zouden we wat later gaan eten. Een sandwich bij Panera Bread later reden we nog maar eens naar Tommy, daar waren we immers pas drie keer geweest deze week.

Dit keer was ik zelf aan de beurt om nog wat spul te halen, heb mezelf meteen verzekerd (alhoewel, met die Amerikanen weet je het maar nooit, but we’ll see) van een lift vanaf de airport naar huis als ik terugkom van de cruise en inmiddels was het wel tijd om wat te gaan eten. Dat deden we in het HardRock Café Destin. Overigens snap ik niet wie die naam verzonnen heeft, want hardrock is de muziek die gedraaid wordt daarbinnen bij lange na niet. Ik wil nog niet zover gaan om te zeggen dat het niet eens echt rock is, maar ik ben er vrij zeker van dat echte hardrock toch ‘iets’ anders klinkt. Het eten was er overigens wel goed, de buffalo hot wings waren in ieder geval ‘heavy metal’ en goed spicy.

Na het eten werd ik thuis afgezet, zodat we het bedje vroeg op konden zoeken. Met ‘we’ bedoel ik dan mams en broertje, want bij mij zit dat er nog niet echt in… Echt laat kan het ook niet worden, want morgen om 10:00 werk ik mijn laatste shift voor we op vakantie gaan. Kijken of ze ook een weekje zonder mij kunnen draaien… ;)

?>