Archief voor 'Way Of Living'

Nederland, oh Nederland

woensdag 03 juni 2009

Maandag 1 juni. De dag waar ik al weken zoniet maanden tegenop heb gezien: mijn vertrek. Had ik aan het begin van mijn trip geweten dat het zo geweldig zou worden hier, dan had ik er nog een paar maanden/jaren/levens achteraan geplakt. Maar helaas, dat zat er nu nog even niet in, en dus werd het tijd om het thuisfront zo’n 7500 kilometer verderop op te zoeken.

Ik was de afgelopen dagen al bezig geweest met het pakken van koffers, maar omdat dat nog niet helemaal klaar was en ik nog een was wilde draaien zodat ik geen vies spul mee zou nemen, stond ik maandagochtend vroeg op. Dat dat lukte verbaasde ik mezelf ook mee, want ondanks dat ik niet hoefde te werken ging de wekker toch echt al om 7:00 en slechts vijftien minuten later was ik er al uit. Ik gooide de zooi maar meteen in de was en begon mijn kamer maar leeg te halen. Van kastje naar tafeltje naar kastje naar bureau naar tafel naar nachtkastje. Het grootste gedeelte zat er inmiddels in, maar ik had nog handdoeken en een paar andere dingen die past last minute de koffer in konden. Dat zat echter nog in de was en omdat die nog niet klaar was, besloot ik om naar ’t Hilton te lopen om daar voorlopig mijn laatste Amerikaanse ontbijt te halen. Daarna werd ik door m’n vader thuisgebracht, alwaar we samen de laatste spullen inpakten. Met voor mij tot dan toe onbekende pakmethoden en zijvakken werden de koffers allemaal voor 110% gevuld. Maar, op een paar handdoeken en wat kleerhangers na, zat alles erin en kregen we de ritsen nog dicht ook. Dat was stap 1 van het ‘hoe vervoer ik dit allemaal’-vraagstuk.

Koffers de auto in, en op naar Tommy. Ik had beloofd om op weg naar de airport nog even langs te gaan om nog even gedag te zeggen. Ik liet nog een stapel stroopwafels achter, bedankte iedereen nogmaals voor de afgelopen paar maanden en stapte voor de laatste keer de winkel uit. Oh nee, de een na laatste, want ik was mijn laatste aanschaffen nog vergeten mee te nemen. Nog een keer om me heen kijkend stapte ik nu dan wel voor de laatste keer de winkel uit en de auto in. Op weg naar de airport in Ft. Walton Beach schoof ik een laatste BLT naar binnen voor we gingen kijken hoe die drie veel te zware koffers zonder bij te betalen het vliegtuig in konden.

Op de vraag hoeveel koffers ik in wilde checken antwoordde ik, alsof het de normaalste zaak van de wereld was ‘three’ en hoewel de incheckmevrouw dacht dat het er maximaal twee mochten zijn, matste ze me en stond er drie toe. Nou, dat was een begin, maar die drie waren ook allemaal nog eens te zwaar. Koffer één zetten we half op de weegschaal in de hoop dat het mee zou vallen, maar uiteindelijk moest hij er helemaal op en hij was inderdaad tien pond te zwaar. Mevrouw ging dus in het boekje zoeken naar wat me dat zou kosten, maar omdat de rij achter mij lang was en ze het niet kon vinden, matste ze me hier ook mee. Koffer twee was maar liefst twintig pond te zwaar, wat de wettelijke limieten overschreed en daar moest dus echt wat uit. Koffer drie had wel weer een normaal gewicht, dus daar kon wat uit koffer twee bij en uiteindelijk gingen ze dan toch allemaal de lopende band op. Ze zouden nu in ieder geval in Nederland aankomen (tenminste, dat hoopte ik dan maar), daar zou het nog een uitdaging worden om ze voorbij de douane te krijgen.

Na een vlucht van anderhalf uur was het nummer ‘Walking in Memphis’ van toepassing op mij, en bijna negen uur later stond ik aan de voet van een totaal ander leven. Ik kon bij de paspoortcontrole letterlijk direct doorlopen (dat heb ik ook wel eens anders gezien), en mijn koffers waren er ook redelijk snel. Schiphol +1. Maarja, als je vervolgens in je eentje met drie volle koffers, een laptoptas en een rugzak bij de douane komt, leidt dat uiteraard tot vragen. “Heeft u iets aan te geven ?” “Nee…” “Waar komt u vandaan ?” “Memphis” “Bent u op vakantie geweest ?” “Nee, ik heb daar geleefd” “En u heeft niets meegenomen ?” “Nee”. Nou is dat laatste niet helemaal waar, uiteraard heb ik alles dat ik bij Tommy heb gehaald meegenomen, maar dat heb ik zo goedkoop meegekregen dat ik alles bij elkaar wel onder de grens van de € 430 zat. “Ok, prettige dag dan verder”. En zo was ik ook door de douane.

En daarmee kwam een eind aan acht maanden Amerika. Voorlopig geen kleding meer vouwen, geen Engels meer (in de lokale supermarkt had ik al steeds ‘hé, Nederlanders. Oh, wacht even…’-momentjes), geen Amerikaans eten meer, geen kilo’s zware boodschappen die ik op een fietsje moest zien te vervoeren, geen strand op fietsafstand, geen temperaturen van dertig graden dag in dag uit, niet meer de vrijheid die ik daar had. Maar goed, dat is allemaal slechts ‘voorlopig’, want ik heb zo het vage idee dat het niet de laatste keer geweest is dat ik in de States was…

Just hours left

zondag 31 mei 2009

Dat was hem dan. De laatste volle dag hier. Het eerste wat ik vanochtend deed was mijn kamer leeghalen. Mijn kast leeg, de laatjes leeg en proppen maar. Het is maar goed dat ik wat alternatieve opvouwmethoden heb geleerd bij Tommy, want die kwamen nu zo af en toe goed van pas. Na een uurtje of twee had ik het meeste wel gehad, de dingen die nu nog over waren had ik of nog nodig, of hadden nog een wasbeurt nodig.

Ik liep naar het Hilton om nog wat uurtjes zon bij het zwembad te pakken, en na daar ook drie uurtjes vertoefd te hebben, gingen we dan toch iets doen wat ik al wilde voor ik überhaupt mijn rijbewijs had: waverunneren. Het water was rustig, de zon brandde nog volop en de watertemperatuur was uitstekend. Ik moest eerst een test afleggen waarin ik vragen moest beantwoorden zodat ik een ‘vaarbewijs’ zou krijgen. De antwoorden kreeg ik erbij waarmee ze aangaven dat het alleen een formaliteit was in het geval van een controle. Normaal ben ik niet zo van het afkijken/spieken, maar toen ik zag dat de eerste vraag over de consequenties van alcohol ging, had ik al wel door wat voor test het zou worden en heb hem dus maar even snel met de antwoorden erbij ingevuld.

Daarna kregen pap en ik de reddingsvesten om en na nog wat korte instructies mochten we het open water op om de golven te gaan trotseren. We hadden ze voor een halfuurtje gehuurd, en hoewel het kort lijkt is een halfuurtje met een mijl of 35 per uur (wat erg hard is voor op water) over en op de golven stuiteren redelijk lang.

Daarna reden we terug naar het hotel, haalden het zand onder de douche overal vandaan en gingen bij een Japans restaurant op Baytowne Wharf eten. Het menu was maar vaag en klopte niet (verschillende hoeveelheden voor verschillende prijzen op twee menukaarten), de bestellijst was niet heel anders, maar uiteindelijk kregen we dan toch iets lekkers voorgeschoteld. Na nog wat in Baytowne rondgewandeld te hebben, werd ik thuis afgezet.

Morgen is de grote dag, waar ik weken zoniet maandenlang tegen op heb gezien, maar all good things come to an end en morgen is de dag waarop dat gaat gebeuren. Ik ben van plan om vroeg op te staan – morgenochtend moet blijken of dat slechts bij een voornemen zal blijven – zodat ik nog een wasje kan draaien, de laatste dingen in kan pakken en Rodney mijn lege kamer kan overhandigen.

Daarna ga ik voor de laatste keer nog naar Tommy om daar iedereen nog even goodbye te zeggen, om om 16:30 Destin te verlaten voor Memphis, Tennessee. Daar zal een toestel van Northwest Airlines het Amerikaanse luchtruim gaan verkennen, om dat uiteindelijk te vervangen voor het Nederlandse luchtruim. Maar zover is het nog niet, ik heb hier nog altijd een paar uurtjes te gaan.

De laatste werkdag…

zondag 31 mei 2009

Om 10:00 vanochtend brak mijn laatste werkdag bij Tommy aan. Het werk was daarmee niet anders dan normaal, hoewel het uiteraard wel gevarieerd is. Dit keer kwamen er een paar Nederlandse lui van een militaire basis hier in de buurt die wat kleding nodig hadden. Een voor een hielp ik ze met het uitzoeken van hun setjes en uiteindelijk gingen ze met niet verkeerde hoeveelheden tassen de winkel uit. Al die sales kwamen op mijn naam, dus ik sluit mijn werk waarschijnlijk af met een mooie UPT.

Maar na die gasten kwam het echt werk pas: pa en de rest hadden hun zinnen gezet op de winkel. Passen was slechts één keer nodig, maar als daarna de maat bekend was, was het puur een kwestie van verzamelen. Er waren maar weinig dingen die niet in ieder geval even overwogen werden, maar uiteindelijk na een mooie twee uur shoppen kwam de paar meter lange bon uit de kassa gerold en aan het eind van de avond zal Mr. Hilfiger nog wel eens achter zijn oren krabben dat 50% misschien toch wat veel korting is voor associates…

Ik werkte mijn tijd door met nog wat klanten en liep zo af en toe de winkel waar ik al die uren (totaal meer dan 900) doorgebracht heb. Af en toe vermoeid vanwege het late doorwerken en het vroege opstaan de volgende dag, soms geïrriteerd door klanten die hun troep nog eens onder een stapel kleding stopten en dachten dat we achterlijk genoeg waren om dat niet door te hebben, maar 90% van de tijd toch wel met een lach op m’n gezicht.

Om 17:00 was het dan toch tijd om voor de laatste keer uit te klokken en Jeremy en Jose, beide al klaar met werk, kwamen nog even terug om mij een taart + kaart af te leveren. De kaart gericht aan mij ‘de fer-ner’ zoals Jeremy me altijd noemt (afgeleid van foreigner) en een taart waar je u tegen zegt (tja, hoe kan het ook anders hier in de States). Nog even een paar foto’s gemaakt met (ex)-collega’s, ik moet alleen nog even zorgen dat ik ook in het bezit kom van die foto’s.

Daarna heb ik voor mezelf ook nog maar een laatste shopsessie gedaan zodat ik in ieder geval niet met te weinig Tommyspul thuis kom (…). Ik nam het nog niet meteen mee, want ik was nog op de fiets, dus ik fietste eerst naar huis, waar ik opgehaald zou worden voor het diner. Dat was deze keer bij T.G.I Friday’s. Voor mij was het meer TGINMonday Yet, desalniettemin hebben we er lekker gegeten. Zoals gezegd reden we na het eten nog even door naar Tommy om mijn spul op te halen en hoewel ik toch nog een beetje schrok van het bedrag, bedacht ik me dat je het never ever meer zo goedkoop zou kunnen krijgen en dat die paar centen zo weer terugverdiend zijn – alleen dus niet meer bij Tommy.

Morgen, de laatste dag… Dat wordt alles dat ik niet meer nodig heb inpakken, kijken of de koffers het volhouden. Ik wil ook nog een waverunner huren, dus dat zal ook nog moeten gebeuren. Kortom, een drukke dag voor de boeg.

Nog even vakantie

vrijdag 29 mei 2009

Not too much going on today. Ik had nog een vrije dag die vrijwel in zijn geheel werd gespendeerd aan het zwembad en de zee. Puur vakantie dus eigenlijk. Het was een prachtige dag om een waverunner te huren, maar helaas duurde het filmen van, in en buiten het huis net lang genoeg om de wind op te laten rukken en de waverunnerverhuurders de tent de laten sluiten voor vandaag. Dat moet dus zondag nog even.

Morgen is de grote dag, mijn laatste werkdag bij Tommy. De laatste dag kleding vouwen (want hé, mijn eigen kleding is gewoon nog een zooitje hoor, ik krijg immers niet betaald om mijn eigen kleding op te vouwen), mensen helpen met wat leuks uitzoeken (al is dat de laatste tijd niet echt meer aan de orde), mensen begroeten en pashokjes voor ze openmaken alsof ze een klein kind zijn (en als je ziet hoe de zooi de pashokjes soms uitkomt is die kleinkindbehandeling nog niet eens zo verkeerd). Kortom, dat werk waar Jeremy en de groep zo tevreden over waren de afgelopen maanden. Morgen om 10:00 gaan mijn laatste zes uurtjes in…

Shoppen, zonnen, zwemmen

donderdag 28 mei 2009

Vanochtend geen wekker die me wakker maakte, dit keer waren het weer een paar werklui die het nodig vonden om voor 9:00 een klereherrie te maken. Ik had geen idee wat ze aan ’t doen waren, want zin om m’n ogen open te doen had ik niet. De deurbel ging, ze klopten op mijn raam, maar ik vond het wel gezegend. Als ze m’n hulp willen met het een of ander komen ze na twaalven nog maar een keer terug, anders zijn ze op zichzelf aangewezen.

Ik had toegezegd om naar het Hilton te gaan om samen te ontbijten, maar ik was nog te moe van mijn ochtendgymnastiek (ik was gaan ooglidheffen, ik heb het tien keer volgehouden voor ik te moe was en ze niet meer omhoog kon tillen) om er op tijd uit te komen. Bovendien had ik toch geen honger, dus dan maar geen ontbijt.

Anderhalf uur later kwam ik dan alsnog bij het Hilton en we gingen meteen maar door naar Wal Mart om de vergeten spullen aan te vullen. Vanuit daar reden we door naar de Destin Commons om daar nog even te shoppen, om om 15:00 naar huis te rijden waar ik een kleine rondleiding gaf aan pa en consorten. Nog even een paycheck bij de bank afgegeven en de rest van de dag werd aan en in het zwembad doorgebracht. De zon zorgde voor een aangename dertig graden en bruine kleur begint alweer terug te komen, dus als het goed is zit ik maandag met een mooi kleurtje op 30.000 voet te balen dat acht maanden non-stop plezier veel sneller gaat dan acht maanden school.

Gisteren en vandaag in één

woensdag 27 mei 2009

We spoelen een dag terug in de tijd, dinsdagochtend. Of eigenlijk dinsdagmiddag, voor mij geen verschil. Ik pakte nog wat dingen in en nu zitten twee koffers vol en vrijwel alle kleding is ingepakt nu. Nog één redelijk grote koffer over voor de rest.. Handdoeken, schoenen, wekker(s), dvd’s, en andere zooi waarvan ik me nog steeds afvraag waarom ik er de halve wereld mee af ga zeulen…

Helaas weer in een lange broek ging ik naar Tommy, alwaar we met een goede staff de promoties afwachtten. Punt was alleen dat die niet kwamen omdat het gisteren Memorial Day was. Kortom, we hadden een sterke ploeg op een makkelijke avond. Het was immers totaal niet druk, dus het was allemaal zo gebeurd.

Het was zelfs zo rustig dat Mike, die niet alleen bij Tommy werkt, maar ook twee deuren verderop, het een goed idee vond om een practical joke uit te halen met zijn baas aldaar. Het bedenken van wat voor grappen je dan zou kunnen uithalen was eigenlijk grappiger dan degene die het uiteindelijk werd (er werd niet echt gehapt, dus dan is de lol al snel voorbij).

Een staat verderop, Georgia, waar een toestel uit Amsterdam een paar uur eerder had geland, had de vlucht die Atlanta met Valparaiso (Ft. Walton Beach) verbond een behoorlijke vertraging opgelopen. Uiteindelijk was dat zoveel dat ik nadat we klaar waren met werken aan Dan, die toch in de buurt van de airport woont, of hij me een lift kon geven naar de airport waar ik ze dan op zou wachten.

Drie uur vertraging was nog niet genoeg voor Delta, ze vonden ook dat verkeerde koffers meesturen hun imago goed deed. Helaas was een van die koffers die van m’n vader, dus na een een uur nog op de luchthaven te hebben gehangen om de Delta-medewerkers te overtuigen van het feit dat ze de koffer toch echt op gingen sturen naar het hotel en we ze niet gingen ophalen op het vliegveld gingen we dan toch eindelijk naar dat wat ik de afgelopen maanden ‘(t)huis’ heb genoemd.

Nog even een borrel en het was alweer 2:30. Dat verklaart dan ook meteen waarom er gisteren geen bericht online stond.

Vanochtend ontbeten we samen, spendeerden een paar uurtjes aan het zwembad en hoewel ik niet ingeroosterd was om te werken, zou ik toch om 16:00 komen omdat de promoties dan vandaag veranderden. Ik lunchte nog even met een collega die toevallig net pauze had en daarna gingen we door naar Tommy. De promotieveranderingen waren er inmiddels en het was inderdaad behoorlijk wat. Echter, Dan werkt al wat langer in de detailhandel en die had twee weken geleden toen de promoties veranderden naar wat ze nu zijn al het vermoeden dat dat na Memorial Day weer terug zou veranderen. Daarom had hij mij aangeraden om in womens (die deed ik toen) de bordjes met de nieuwe prijzen, over die van de oude te plaatsen. Datzelfde deed hij in mens en op die manier konden we vandaag simpelweg alleen wat bordjes weghalen. Dat verlichtte het werk wat, hoewel het nog steeds redelijk veel werk was vanwege een halve tafel vol polo’s die allemaal de clearancerekken in moesten.

Uiteindelijk sloten we af om 22:30, waarmee mijn op een na laatste dag bij Tommy is aangebroken. Zaterdag werk ik nog zes uurtjes en dan is het over, finito. Ik heb al een afscheidscadeautje gehad van iemand waarmee ik vandaag voor het laatst zou werken, een niet-Tommy-t-shirt. Dat is inmiddels zo’n beetje de enige die ik heb dan… Morgen en vrijdag ben ik dus vrij, precies genoeg tijd om de bruine kleur nog wat aan te wakkeren. Als de zon mee wil werken ten minste…

Het wordt wel heel echt nu

vrijdag 22 mei 2009

Ook vandaag geen telefoontje, wat inhield dat ik vrij was vandaag. Niet dat ik nu echt van mijn vrije dag kon genieten, want het weer was weer flut. Waarom dat nou elke keer als ik ook eens een dag vrij ben moet, weet ik niet, maar ik zou in mijn laatste dagen hier graag nog wat zon zien.

Dus, dan deelde ik mijn tijd maar nuttig in. Eerst mijn kamer maar weer eens opruimen en dan de spullen die ik hier zeker niet meer nodig heb vast maar in gaan pakken. Dan hoef ik daar volgende week als het hopelijk wat beter weer is en ik vrij ben niet meer naar om te kijken. Koffer 1/3 zit al vol met het grootste gedeelte van de kleding die ik toch niet meer zal dragen, dus dat betekent dat ik nog twee koffers over heb voor de rest. Het wordt kiele kiele, maar het zou wel moeten passen denk ik… Overigens wordt het vertrek nu wel heel echt, als ik zie hoe leeg de kast is nu en met een open koffer naast m’n bed. Hoeveel kost het annuleren van een ticket ook alweer ?

Daar hielden de activiteiten mee op voor vandaag. De komende vier dagen mag ik werken (morgen, overmorgen en maandag vanwege memorial day weekend, dinsdag vanwege de promoties), vervolgens ben ik drie dagen vrij en zoals het er nu naar uitziet wordt volgende week zaterdag mijn laatste werkdag bij Tommy. Maar zover is het gelukkig nog niet, voorlopig mag ik nog gewoon irritante klanten helpen en hun rotzooi opruimen. In korte broek uiteraard, wat het weer ook wordt. Het mag nu even, dus dan maak ik er gebruik van ook.

Varkensgriep of hooikoorts ?

maandag 18 mei 2009

Zo brak als een parkiet kwam ik vanochtend mijn ‘nest’ uit, mede te wijten aan het feit dat fatsoenlijk ademhalen er niet inzat met een verstopte neus (die ik gelukkig wel weer gevonden heb overigens). Af en toe had ik het koud, maar dat kan ook spychologisch zijn omdat ik niet zeker wist of ik koorts had en dus naar ‘bewijs’ ging zoeken. Anyway, ik was nog niet geheel beter vanochtend, maar de koppijn en keelpijn waren in ieder geval weg. Ik was nog niet aan het knorren, dus varkensgriep zal het ook wel niet zijn. Echter, koorts had ik nog wel, in de vorm van hooi.

Voordat ik naar Tommy ging had ik het nog niet zo door, maar toen ik bij Tommy last van brandende ogen, niesbuien (of liever gezegd, één hele lange niesbui) en een lopende en verstopte neus had, leek het me duidelijk dat het grieperige gevoel dat ik gisteren een beetje had, vandaag plaats had gemaakt voor hooikoorts. Nou heb ik daar inmiddels wel medicijnen voor, maar die lagen thuis, dus het zag er naar uit dat ik de dag uit moest niezen.

Ik was al brak van gisteren en om de haverklap een *hatsjoe* deed daar maar weinig verbetering in brengen. Het weer was niet zo best, maar twintig graden (en ik had het koud, ik ben verwend geloof ik..), en dus kwam half Destin shoppen. En ja, daar hadden wij niet op gerekend dus liepen we de hele dag achter de feiten aan. ’s Avonds sloten we maar met zijn drieën af en het beloofde dus niet echt vroeg te gaan worden.

Uiteindelijk viel dat best mee, vooral omdat Jeremy geen zin had om lang te blijven en de winkel dus niet geheel netjes achter te laten. Nouja, ik vond het geen ramp, echt zin om te werken had ik om hopelijk begrijpbare redenen niet. Morgen hebben we vanwege de promoties een sterke ploeg, alleen vanwege de memorial day (25 mei) sales zal daar waarschijnlijk (bijna) niets aan veranderen. Neemt niet weg dat een sterke ploeg gewenst is, gezien het feit dat het morgen ook geen al te best weer belooft te worden en we dus de andere helft van Destin kunnen verwachten.

Knap hoor, weersvoorspellingen

zondag 17 mei 2009

Geen zon, geen buiten, geen Wal Mart. Die conclusie had ik al snel getrokken vandaag toen ik zag dat het nu toch wel heel erg donker was buiten ondanks dat de ochtend al bijna ten einde liep. En inderdaad, nog geen kwartier later begon het te regenen dus mijn besluit om lekker binnen te blijven was een goede geweest. Meneer Paulusma had het nu dan toch eens bij het rechte eind (maar nogmaals: voorspel het hele jaar door regen en ooit zal je het best goed voorspeld hebben). Nou vond ik die regen op zich geen ramp, want ik voelde me niet bepaald lekker. Keelpijn, een verstopte neus, lichte hoofdpijn en, het gebrek aan een thermometer weerhield me van het controleren ervan, een lichte koorts leek me ook niet onwaarschijnlijk.

Kortom, warme broek en trui aan, niet al te actief doen (maar dat was sowieso geen probleem) en de dag uitzitten. Achja, it happens, morgen zal het wel weer over zijn. Vroeg naar bed zodat ik een lange nacht slaap heb en dan morgen gewoon weer pashokjes leegruimen.

Boodschappen en strand

zaterdag 16 mei 2009

Ik was weer eens vrij en omdat ik van de voorspelde regen en donder nog steeds niets terecht had zien komen vond ik het een goed moment om de dag buiten door te brengen. Ik had weer eens tijd om boodschappen te doen en dus reed ik naar Publix om die boodschappen te halen. Echter, aangekomen bij Publix bedacht ik me dat ik eigenlijk helemaal niets nodig had (ik heb hier immers nog iets meer dan een week te gaan waarop ik op mezelf moet leven, maandag over een week krijg ik opnieuw bezoek – dit keer van de voorziener van mijn Y-chromosoom aka mijn vader – en dan zal ik geen eten meer nodig hebben), dus met alleen een doos koekjes ging ik weer terug naar huis.

Inmiddels was het al 15:00, maar toch nog maar even naar het strand toe om nog wat te liggen bakken. Volgens mij was het vandaag trouwens algemene trouwen-op-het-stranddag hier, want er waren bij alleen het Hilton al drie zes mensen die (nog net niet letterlijk) in het huwelijksbootje stapten. Met een snoekduik probeerde ik het boeketje van één van de kersverse echtparen nog te vangen (puur en alleen om de rest te snel af te zijn), maar toen ik daar met mijn neus in het zand lag, zonder boeket in mijn handen terwijl iedereen me boos aanstaarde werd het tijd om mijn record adem inhouden onder water te testen (nieuw record: 23 minuten en 18 seconden)…

Daarna naar huis en de zooi hier nog wat opruimen, en meteen maar eens even mijn kast met papieren en andere troep nalopen op dingen die ik mee wil nemen naar Nederland en zooi die weg kan. Dat ruimde niet heel erg op, dus wellicht moet ik dat binnenkort nog eens opnieuw doen met een wat strenger beleid. Morgen ben ik opnieuw vrij, hoe ik morgen ga spenderen weet ik nog niet, maar wellicht ga ik nog even een dagtocht naar Wal Mart ondernemen zoals ik dat weleens deed toen ik hier net zat.

?>