Archief voor 'Voorbereiding en afronding'

Nederland, oh Nederland

woensdag 03 juni 2009

Maandag 1 juni. De dag waar ik al weken zoniet maanden tegenop heb gezien: mijn vertrek. Had ik aan het begin van mijn trip geweten dat het zo geweldig zou worden hier, dan had ik er nog een paar maanden/jaren/levens achteraan geplakt. Maar helaas, dat zat er nu nog even niet in, en dus werd het tijd om het thuisfront zo’n 7500 kilometer verderop op te zoeken.

Ik was de afgelopen dagen al bezig geweest met het pakken van koffers, maar omdat dat nog niet helemaal klaar was en ik nog een was wilde draaien zodat ik geen vies spul mee zou nemen, stond ik maandagochtend vroeg op. Dat dat lukte verbaasde ik mezelf ook mee, want ondanks dat ik niet hoefde te werken ging de wekker toch echt al om 7:00 en slechts vijftien minuten later was ik er al uit. Ik gooide de zooi maar meteen in de was en begon mijn kamer maar leeg te halen. Van kastje naar tafeltje naar kastje naar bureau naar tafel naar nachtkastje. Het grootste gedeelte zat er inmiddels in, maar ik had nog handdoeken en een paar andere dingen die past last minute de koffer in konden. Dat zat echter nog in de was en omdat die nog niet klaar was, besloot ik om naar ’t Hilton te lopen om daar voorlopig mijn laatste Amerikaanse ontbijt te halen. Daarna werd ik door m’n vader thuisgebracht, alwaar we samen de laatste spullen inpakten. Met voor mij tot dan toe onbekende pakmethoden en zijvakken werden de koffers allemaal voor 110% gevuld. Maar, op een paar handdoeken en wat kleerhangers na, zat alles erin en kregen we de ritsen nog dicht ook. Dat was stap 1 van het ‘hoe vervoer ik dit allemaal’-vraagstuk.

Koffers de auto in, en op naar Tommy. Ik had beloofd om op weg naar de airport nog even langs te gaan om nog even gedag te zeggen. Ik liet nog een stapel stroopwafels achter, bedankte iedereen nogmaals voor de afgelopen paar maanden en stapte voor de laatste keer de winkel uit. Oh nee, de een na laatste, want ik was mijn laatste aanschaffen nog vergeten mee te nemen. Nog een keer om me heen kijkend stapte ik nu dan wel voor de laatste keer de winkel uit en de auto in. Op weg naar de airport in Ft. Walton Beach schoof ik een laatste BLT naar binnen voor we gingen kijken hoe die drie veel te zware koffers zonder bij te betalen het vliegtuig in konden.

Op de vraag hoeveel koffers ik in wilde checken antwoordde ik, alsof het de normaalste zaak van de wereld was ‘three’ en hoewel de incheckmevrouw dacht dat het er maximaal twee mochten zijn, matste ze me en stond er drie toe. Nou, dat was een begin, maar die drie waren ook allemaal nog eens te zwaar. Koffer één zetten we half op de weegschaal in de hoop dat het mee zou vallen, maar uiteindelijk moest hij er helemaal op en hij was inderdaad tien pond te zwaar. Mevrouw ging dus in het boekje zoeken naar wat me dat zou kosten, maar omdat de rij achter mij lang was en ze het niet kon vinden, matste ze me hier ook mee. Koffer twee was maar liefst twintig pond te zwaar, wat de wettelijke limieten overschreed en daar moest dus echt wat uit. Koffer drie had wel weer een normaal gewicht, dus daar kon wat uit koffer twee bij en uiteindelijk gingen ze dan toch allemaal de lopende band op. Ze zouden nu in ieder geval in Nederland aankomen (tenminste, dat hoopte ik dan maar), daar zou het nog een uitdaging worden om ze voorbij de douane te krijgen.

Na een vlucht van anderhalf uur was het nummer ‘Walking in Memphis’ van toepassing op mij, en bijna negen uur later stond ik aan de voet van een totaal ander leven. Ik kon bij de paspoortcontrole letterlijk direct doorlopen (dat heb ik ook wel eens anders gezien), en mijn koffers waren er ook redelijk snel. Schiphol +1. Maarja, als je vervolgens in je eentje met drie volle koffers, een laptoptas en een rugzak bij de douane komt, leidt dat uiteraard tot vragen. “Heeft u iets aan te geven ?” “Nee…” “Waar komt u vandaan ?” “Memphis” “Bent u op vakantie geweest ?” “Nee, ik heb daar geleefd” “En u heeft niets meegenomen ?” “Nee”. Nou is dat laatste niet helemaal waar, uiteraard heb ik alles dat ik bij Tommy heb gehaald meegenomen, maar dat heb ik zo goedkoop meegekregen dat ik alles bij elkaar wel onder de grens van de € 430 zat. “Ok, prettige dag dan verder”. En zo was ik ook door de douane.

En daarmee kwam een eind aan acht maanden Amerika. Voorlopig geen kleding meer vouwen, geen Engels meer (in de lokale supermarkt had ik al steeds ‘hé, Nederlanders. Oh, wacht even…’-momentjes), geen Amerikaans eten meer, geen kilo’s zware boodschappen die ik op een fietsje moest zien te vervoeren, geen strand op fietsafstand, geen temperaturen van dertig graden dag in dag uit, niet meer de vrijheid die ik daar had. Maar goed, dat is allemaal slechts ‘voorlopig’, want ik heb zo het vage idee dat het niet de laatste keer geweest is dat ik in de States was…

Just hours left

zondag 31 mei 2009

Dat was hem dan. De laatste volle dag hier. Het eerste wat ik vanochtend deed was mijn kamer leeghalen. Mijn kast leeg, de laatjes leeg en proppen maar. Het is maar goed dat ik wat alternatieve opvouwmethoden heb geleerd bij Tommy, want die kwamen nu zo af en toe goed van pas. Na een uurtje of twee had ik het meeste wel gehad, de dingen die nu nog over waren had ik of nog nodig, of hadden nog een wasbeurt nodig.

Ik liep naar het Hilton om nog wat uurtjes zon bij het zwembad te pakken, en na daar ook drie uurtjes vertoefd te hebben, gingen we dan toch iets doen wat ik al wilde voor ik überhaupt mijn rijbewijs had: waverunneren. Het water was rustig, de zon brandde nog volop en de watertemperatuur was uitstekend. Ik moest eerst een test afleggen waarin ik vragen moest beantwoorden zodat ik een ‘vaarbewijs’ zou krijgen. De antwoorden kreeg ik erbij waarmee ze aangaven dat het alleen een formaliteit was in het geval van een controle. Normaal ben ik niet zo van het afkijken/spieken, maar toen ik zag dat de eerste vraag over de consequenties van alcohol ging, had ik al wel door wat voor test het zou worden en heb hem dus maar even snel met de antwoorden erbij ingevuld.

Daarna kregen pap en ik de reddingsvesten om en na nog wat korte instructies mochten we het open water op om de golven te gaan trotseren. We hadden ze voor een halfuurtje gehuurd, en hoewel het kort lijkt is een halfuurtje met een mijl of 35 per uur (wat erg hard is voor op water) over en op de golven stuiteren redelijk lang.

Daarna reden we terug naar het hotel, haalden het zand onder de douche overal vandaan en gingen bij een Japans restaurant op Baytowne Wharf eten. Het menu was maar vaag en klopte niet (verschillende hoeveelheden voor verschillende prijzen op twee menukaarten), de bestellijst was niet heel anders, maar uiteindelijk kregen we dan toch iets lekkers voorgeschoteld. Na nog wat in Baytowne rondgewandeld te hebben, werd ik thuis afgezet.

Morgen is de grote dag, waar ik weken zoniet maandenlang tegen op heb gezien, maar all good things come to an end en morgen is de dag waarop dat gaat gebeuren. Ik ben van plan om vroeg op te staan – morgenochtend moet blijken of dat slechts bij een voornemen zal blijven – zodat ik nog een wasje kan draaien, de laatste dingen in kan pakken en Rodney mijn lege kamer kan overhandigen.

Daarna ga ik voor de laatste keer nog naar Tommy om daar iedereen nog even goodbye te zeggen, om om 16:30 Destin te verlaten voor Memphis, Tennessee. Daar zal een toestel van Northwest Airlines het Amerikaanse luchtruim gaan verkennen, om dat uiteindelijk te vervangen voor het Nederlandse luchtruim. Maar zover is het nog niet, ik heb hier nog altijd een paar uurtjes te gaan.

Het wordt wel heel echt nu

vrijdag 22 mei 2009

Ook vandaag geen telefoontje, wat inhield dat ik vrij was vandaag. Niet dat ik nu echt van mijn vrije dag kon genieten, want het weer was weer flut. Waarom dat nou elke keer als ik ook eens een dag vrij ben moet, weet ik niet, maar ik zou in mijn laatste dagen hier graag nog wat zon zien.

Dus, dan deelde ik mijn tijd maar nuttig in. Eerst mijn kamer maar weer eens opruimen en dan de spullen die ik hier zeker niet meer nodig heb vast maar in gaan pakken. Dan hoef ik daar volgende week als het hopelijk wat beter weer is en ik vrij ben niet meer naar om te kijken. Koffer 1/3 zit al vol met het grootste gedeelte van de kleding die ik toch niet meer zal dragen, dus dat betekent dat ik nog twee koffers over heb voor de rest. Het wordt kiele kiele, maar het zou wel moeten passen denk ik… Overigens wordt het vertrek nu wel heel echt, als ik zie hoe leeg de kast is nu en met een open koffer naast m’n bed. Hoeveel kost het annuleren van een ticket ook alweer ?

Daar hielden de activiteiten mee op voor vandaag. De komende vier dagen mag ik werken (morgen, overmorgen en maandag vanwege memorial day weekend, dinsdag vanwege de promoties), vervolgens ben ik drie dagen vrij en zoals het er nu naar uitziet wordt volgende week zaterdag mijn laatste werkdag bij Tommy. Maar zover is het gelukkig nog niet, voorlopig mag ik nog gewoon irritante klanten helpen en hun rotzooi opruimen. In korte broek uiteraard, wat het weer ook wordt. Het mag nu even, dus dan maak ik er gebruik van ook.

Dat is nog eens rente

donderdag 14 mei 2009

Dan toch nog eens een dag vrij, en Piet (of moet ik zeggen Pete ?) Paulusma zat er helemaal naast wat betreft het weer. Niks regen of bliksem, gewoon bijna dertig graden en volle zon met misschien af en toe eens een wolkje hier en daar.

Omdat ik nog altijd een check van Tommy had liggen welke ik wel eens om zou willen zetten naar giraal geld reed ik eerst maar even naar de bank. Dat ging uiteraard vlekkeloos, en de vrouw vroeg mij of ik een “way2save” account wilde opzetten. Uhh, een wat ? Daarmee wordt er een dollar afgeschreven elke keer als ik met mijn pinpas betaal, welke op een spaarrekening wordt gezet tegen 5% rente. Crap, had ik dat geweten toen ik hier net kwam, dan had daar een aardig bedrag op gestaan nu, gezien het feit dat ik zo’n beetje alles met kaart betaal hier. Dat was voor nu echter niet echt een optie meer, immers zo veel betalingen zal ik niet meer doen en in Nederland ga ik de kaart niet gebruiken vanwege hoge transactiekosten.

Ik was echter nog wel op zoek naar een manier om nog een soort van rente te krijgen over het geld dat ik hier verdiend heb. Dat ga ik met de lage dollarkoers niet omzetten naar euro’s, dat laat ik hier lekker staan voor een volgende keer dat ik in de States ben. Het zou echter wel leuk zijn om wat rente te kunnen vangen over dat bedrag, maar dat zit er hier niet echt in. Er zijn drie opties: een CD (nee, geen muziek of software maar een certificate of deposit; een termijndeposito zoals dat in Nederland heet), een savings account (spaarrekening) of een ‘moneymarket’, een soort spaarrekening bedoeld voor hogere bedragen. Dat laatste viel af, Tommy betaalt nou ook weer niet zo extreem goed dat ik op mijn vijfentwintigste kan rentenieren. Dus, een CD of een spaarrekening.

Nadeel van een CD is dat je een penalty moet betalen als je het geld vroegtijdig wilt opnemen. Ik vroeg wat de rente was als ik het zes maanden vast wilde zetten en het drie maanden van tevoren op wilde nemen. Dat was zo weinig dat ik me af ging vragen hoe hoog de rente dan was. Dat viel, om het maar even mild uit te drukken, behoorlijk tegen. Als ik het zes maanden vast zet krijg ik een whopping 0,75% rente per jaar, een jaar is 0,85% en vijf jaar is 1,16%. De boete is de rente die je zou krijgen in de resterende periode (dus als je een jaardeposito hebt en je stopt dat na vier maanden moet je de rente die je eigenlijk zou krijgen over de resterende acht maanden betalen), dus dat is ook niet al te veel dan. Als de rente voor een termijndeposito al zo laag lag, dan was ik benieuwd naar wat een spaaraccount dan voor rente gaf, if at all. Nou, het geeft wel rente, maar dan moet je wel ver achter de komma gaan kijken: 0,05% per jaar. Ja, dat schiet niet op natuurlijk. Ik heb ze maar gezegd dat ik er wel even over na ga denken en thuis keek ik even hoe het bij andere banken zat, maar het is overal nou niet bepaald hoog te noemen… Het is jammer dat ik die way2save niet eerder had ontdekt, anders was dat nog een mooie mogelijkheid geweest.

Uiteindelijk ging ik dus onverrichterzake weer naar huis, at wat en fietste toen nog even naar het strand om wat zon op te pikken. Twee uur later schuilde de zon achter de opkomende wolken en ging ik maar weer naar huis. Geen zin om wat te koken bestelde ik weer eens iets. Geen pizza dit keer, maar Chinees. Die zit hier vlakbij, je betaalt geen bezorgingskosten en voor $10 heb je een goede maaltijd. Een prima maaltijd voor weinig dus. De avondprogrammering was verder leeg, maar morgen is er nog genoeg tijd om productief te zijn omdat er dan weer een volle dag werken op het programma staat.

Wat ging er vooraf?

maandag 20 oktober 2008

Vandaag was maar weinig productief. Vanochtend heb ik eerst maar een bank account geopend bij Wachovia. Dat ging redelijk vlot allemaal en nergens had ik problemen mee. Lijkt allemaal prima voor elkaar. Ik krijg een debitcard (de Amerikaanse equivalent van een pinpas) en daarmee zou ik alles moeten kunnen.

Nog even naar de supermarkt geweest en een stukje hardgelopen, en that’s it. Weinig productief en dat is jammer. Morgen eens kijken of ik me niet op de een of andere manier nuttig kan maken, want de hele dag in m’n kamer hangen is erg saai.

Omdat er vandaag maar weinig te melden is, hier een stukje over de voorbereiding dat ik enkele dagen voor vertrek geschreven heb. Hij kan dus wat outdated zijn op sommige plekken, maar daar moet je dan maar even overheen lezen.

Voordat een trip zoals ik ga maken letterlijk van de grond komt moet er het een en ander voorbereid worden. Een korte beschrijving van wat ik zoal nodig heb en wat m’n moeder geregeld heeft.

Het belangrijkste boekje is natuurlijk m’n Amerikaanse paspoort, wat me uren tijd op de ambassade voor het halen van een visum en werkvergunning heeft bespaard. Ik ben gewoon een US Citizen en heb dat, evenals een ‘green card’ allemaal niet nodig. Aan de andere kant was ik waarschijnlijk ook nooit aan de trip begonnen als ik dat paspoort niet had, veel te veel moeite :P

Daarnaast had ik wel een Social Security-nummer nodig. Dat is zeg maar hetzelfde als wat hier in Nederland het BSN is, alleen daar heeft niet iedereen standaard een SSN. Na wat heen en weer gevraag stond ik begin september met paspoort en birth certificate (jaja, wat een termen) bij de ambassade voor de aanvraag van mijn SSN. Formuliertje invullen en klaar, binnen anderhalve week had ik mijn SSN. Dan nog het dilemma wel/geen creditcard aanvragen. Uiteindelijk heb ik me laten informeren en pinnen blijkt in de States ook steeds meer te komen, dus de creditcard heb ik maar laten zitten. De documenten die ik nodig zou hebben, had ik.

Maar dan begint het eigenlijk pas. Waar ga je werken ? Waar ga je wonen ? Twee simpele vragen, met een veel complexer antwoord. Ik moest immers met alleen mijn VWO-diploma en wat ervaring als heuse vulploegmedewerker bij de lokale Albert Heijn iets vinden waarmee ik mijn appartement kon betalen en ook nog iets kon eten zo af en toe.

In juli al vroeg ik in het Hilton-hotel waar ik zelf regelmatig geweest ben of ze daar plek zouden hebben. Dat konden ze op dat moment niet zeggen, ik moest opnieuw contact opnemen wat korter op mijn aankomst in Destin. Helaas bleek dat ze op dit moment niks vrij hebben, dus het werd wat anders. Maar wat ? De hotelbusiness leek me leuk, dus daar is mams verder gaan kijken. Na wat kleine dingen gezocht te hebben kwam ze op het resort tegenover het Hilton. Het had leuke vacatures en bood nog onderdak voor een leuke prijs ook. Helemaal goed dus, contact opgenomen en ik kon langskomen de dag na aankomst. Prima, geregeld! Totdat ik die dinsdagochtend bericht kreeg dat het niet doorging. Afijn, dat verhaal kennen we.

Dus het moest toch iets anders worden. Nadat m’n moeder nog eens goed had gezocht waren er toch nog wel wat vacatures vrij bij sommige hotels. Op het moment van schrijven heb ik nog geen baan, maar er is genoeg plek waar ik het kan gaan proberen. Hopen dus.

Dan onderdak, wat al iets meer eisen stelt: het moet betaalbaar zijn, in het centrum liggen zodat ik geen vervoer nodig heb (dat heb ik immers niet ;)) om naar m’n werk te gaan, liefst ook al gemeubileerd zodat ik niet nog weer een bed e.d. moet kopen, een huurperiode van 6 maanden hebben en als het even kan moeten mijn roomies ook nog leuke mensen zijn. Het heeft even tijd gekost voordat ik iets geschikts had, maar uiteindelijk heb ik dan iets gevonden wat dat allemaal lijkt te hebben. Ook dat is nog niet helemaal rond, maar de kans schat ik op 90% dat dat wel doorgaat.

Dan zit je nog met verzekeringen en belastingen. Belastingen regel ik daar en de eerste maanden reis ik op mijn doorlopende reisverzekering. Bovendien wordt een zorgverzekering geregeld door m’n werk, dus die heb ik niet nodig. Enige wat ik dan heb is mijn WA die ik moet regelen via een lang-op-reisverzekering. Maar voorlopig voldoet mijn doorlopende reisverzekering.

En dan heb je de voorbereiding zo even snel besproken, maar uiteindelijk heeft het zoeken naar een kamer en werk veel tijd gekost. Avonden lang heeft m’n moeder gezocht op elke vacaturesite die er maar is en elke keer weer hetzelfde lijstje bekeken als het ging om wat een kamer te bieden had.

Misschien is het opgevallen: ik spreek veel over mams deed dit en m’n moeder deed dat, waardoor het lijkt alsof ik er zelf maar weinig aan gedaan heb. Laat ik het zo zeggen: dat beeld is niet vertekend in dit bericht. Daarom een bedankje aan mamsie die elke avond na eerst de hele dag gewerkt te hebben ook haar avond vaak nog opofferde om te zorgen dat ik naar de andere kant van die plas kon. Thanks mom :kiss:

12 oktober, een nieuwe kans

zaterdag 04 oktober 2008

Goed, omdat m’n ticket nog net op tijd te annuleren was, heeft m’n moeder dit maar gedaan. Feit is wel dat er iets anders moet gebeuren. Echter, omdat Destin een zomergebied is en we de winter in gaan, zullen veel hotels me hetzelfde melden. Zeker in combinatie met de kredietcrisis, waarbij mensen gaan bezuinigen en dat toch als eerst doen op hun vakantie.

Waarom heb ik dan toch weer een ticket geboekt? Mijn moeder en broertje zouden me, nadat ik ongeveer een week daar zou zitten, komen opzoeken en de dingen die ik vergeten zou zijn, alsnog meebrengen. Zij sliepen in het hotel waar ik eigenlijk ook wilde werken. Dat betekende voor mij dat als ik met hen op “vakantie” mee zou gaan, ik onderdak en vervoer zou hebben. Het is dan dus een stuk makkelijker om eens te solliciteren in persoon (voor zowel een kamer als baan). Dus, 12 oktober ga ik sowieso richting The Sunshine State, om hopelijk de komende maanden niet meer in Nederland te komen… Mams en broertje gaan een dag eerder, zodat ik hún vergeten spullen mee kan nemen ;)

2 oktober: de dag dat het begon (of zou moeten beginnen)

vrijdag 26 september 2008

Eigenlijk begon het natuurlijk al veel eerder (toch algauw 3 weken), maar laten we voor het gemak even 2 oktober aanhouden. Om 14:00 vertrekt er een vliegtuig van Northwest Airlines richting Florida, USA om mij voor zeven maanden uit de Lage Landen te houden.

Update:
En ja, dan is het 2 oktober maar ben je nog niet weg. Fijn, die figuren die dinsdagochtend laten weten dat je vrijdag niet hoeft te komen (en je vlucht dus op donderdag vertrekt) omdat de vacatures allemaal door het management zijn ingetrokken. En twee dagen voorbereidingstijd is zelfs voor mij te weinig, dus zal de reis uitgesteld worden. I’ll keep you posted…

?>