Archief voor 'Home Sweet Home'

Kun je nu blijven, zon ?

donderdag 19 februari 2009

Niet in de gaten hebbend dat ik vanochtend op tijd er uit moest omdat ik moest werken ging ik gisteren veel te laat naar bed en uiteraard resulteerde dat in een nog moee (dat is het bijvoeglijk naamwoord van ‘moe’) ik. Achja, hoe vaak ik dit op school al wel niet gehad heb, inmiddels wist ik wel hoe dat op te lossen viel. De zon scheen (zou het vanaf nu dan permanent zijn ? please ?) en ik had wind tegen, dus tegen beter weten in zette ik mijn nieuwe ‘wings’ voor m’n ogen en hoopte dat ik met mach 1,5 naar Tommy kon.

Dat viel tegen, kennelijk kunnen ze niet goed overweg met tegenwind. Uiteraard was ik er wel gewoon (precies) op tijd, dus ik had mijn slaaptijd alsnog maximaal gehouden. Bij Tommy kwam ik er wel achter dat het superdeluxe hoesje dat bij mijn zonnebril zat, niet meer aanwezig was in mijn zak, en na lang analyseren en reconstrueren kwam ik tot de conclusie dat hij onderweg uit mijn zak gevallen moest zijn. Fijn, dat heb ik weer. Kan ik daar weer achteraan, alsof ik niets beters te doen heb…

Een paar uur later bij Tommy, waar Bonnie me wel langer wílde laten werken, maar dat niet kon omdat dankzij de inventory en de grote migratie alle uren voor de komende tien jaar al vergeven zijn, was het opnieuw redelijk rustig. Nouja, shi(r)t happens, dan ga ik nog even langs subway en op mijn weg naar huis maar eens kijken of ik dat hoesje kan vinden. Hoewel ik normaal gesproken een engeltje op mijn schouder heb wat betreft dat soort dingen, lijkt deze op vakantie te zijn, want ik vond hem niet terug. Nouja, als je een vermogen uitgeeft aan een zonnebril mag ik toch hopen dat ik er nog wel een extra hoesje bij kan krijgen, dat zal ik morgen eens na gaan vragen.

Omdat ik laat wat had gegeten hoefde ik ’s avonds niets meer. Ik bedacht me dat dat precies was wat Andy me op een van mijn eerste dagen hier vertelde. Ze eten niet tijdsgebonden, maar wanneer ze honger/tijd hadden aten ze een sandwich of iets dergelijks.

Rodney en Marshall kwamen nog even langs, en het is nu 100% zeker dat Marshall volgende week hier in komt trekken. Ik heb de badkamer dus nog een weekje voor mij alleen, en daarna hebben we er een huisgenoot bij.

En toen waren we met z’n tweeën

dinsdag 17 februari 2009

Mijn vermoeden van gisteravond werd vanochtend bevestigd: Andy’s kamer was vanochtend op een bed na helemaal leeg en zijn spullen stonden in de entrée. Ik had geen idee waar dit zo ineens vandaan kwam, ik had hem en Jason er niet over gehoord (ja, gisteravond even), dus het kwam voor mij als totale verrassing. Toen Jason thuiskwam vanmiddag, vertelde hij dat Andy achterliep met de huur. Nou, dan was de reden in ieder geval duidelijk.

Ik hoefde niet te werken, dus ik had de tijd om mijn centen te kunnen claimen (hoewel dat dan weer vijf werkdagen duurt) bij de bank en om nog wat aanvullende boodschappen te doen bij Publix. Het was best aardig vertoeven in de zon, en hoewel het weer de laatste tijd redelijk wisselvallig is, neigt het toch steeds meer naar warm en zon.

Rodney kwam langs met een geïnteresseerde voor Andy’s kamer, toevalligerwijs was dat Marshall, de jongen die ik vorig jaar op het verkiezingsfeestje van Rodney had ontmoet. Hij leek wel redelijk geïnteresseerd, of hij en Rodney uiteindelijk een deal hebben gesloten weet ik niet, maar dat zullen we snel genoeg zien.

’s Avonds kwam Andy langs om zijn laatste spullen op te halen. Hij vertelde dat hij inderdaad achterliep met de huur en dat hij Rodney ‘over the weekend’ sprak en samen hebben besloten dat hij er uitging. (Nouja, samen, het kwam er waarschijnlijk op neer dat hij alleen mocht blijven als hij Rodney zou betalen, en aangezien hij dat niet kon was de beslissing duidelijk.) Toch jammer, want het was een behulpzame en grappige kerel die me de eerste paar weken toch even op gang heeft geholpen… Nouja, hij en Jason zijn goed bevriend, dus hij zal nog wel eens langskomen voor een biertje denk ik, het zou jammer zijn als ik hem niet meer zal zien.

Eindelijk weer eens een volle werkdag

maandag 16 februari 2009

Bzzt, bzzt, bzzt. Grrr, ik had mijn wekker toch uitgezet ?! Dat klopte, het was dan ook niet de wekker waar mijn telefoon door trilde, maar Bonnie die vroeg of ik kon komen werken. Ik heb geen idee meer hoe het gesprek ging (het zou me niets verbazen als ik aan het slaappraten was), maar ik wist nog wel dat ik moest werken. Precies op tijd ging ik eruit, dronk een kom cornflakes en ging naar Tommy.

Ik wist dat ik tot in ieder geval vijf uur mocht werken, toen Michelle een uur na mij kwam zei ze zelfs dat ik mocht blijven tot we sloten. Bonnie was ziek en vertrok eerder, en Jose voelde zich ook niet lekker en zou ook een uur eerder weggaan. Prima, dan kon ik hun uren overnemen. Het eerste uur was de winkel al mooi ‘trashed’ zoals ze dat hier zo mooi noemen, dus die was toe aan een korte herstelronde.

Mike vroeg gisteren of ik vandaag moest werken, want dan had hij iets voor me te doen. Hij vroeg het aan mij omdat hij vond dat ik ‘reliable’ was, maar omdat ik gisteren dacht dat ik niet hoefde te werken, ging hij er van uit dat dat wat hij gedaan wilde hebben, vandaag niet zou gebeuren. Komt hij dinsdag of woensdag even voor een verrassing te staan, als hij merkt dat ik het al wel deels gedaan heb. Een beetje goodwill kweken kan geen kwaad dacht ik zo.

Op Black Friday kwamen er een aantal jongens van de Nederlandse luchtmacht bij ons winkelen, en daar had ik toen even een praatje mee gemaakt. Een van die jongens was hier nu weer, dus daar heb ik nog even een praatje mee gemaakt – de winkel was toch zo goed als dood. Omdat onze interesses in hetzelfde vakgebied liggen kon ik hem wat vragen stellen over hoe hij bepaalde dingen ervaren had en hoe dingen in de praktijk in zijn werk gingen. Ik ben weer wat nieuwe dingen te weten gekomen, en hij heeft me zijn e-mailadres gegeven voor het geval ik nog verdere vragen had.

We sloten af en ik ging naar huis. Andy’s kamer zag er behoorlijk leeg uit: een kast was weg, hij had zijn kleren op de kleerhangers op zijn bed liggen en het zag er uit alsof hij elk moment kon vertrekken. Ik hoorde Jason ook aan hem vragen of hij een pick-up truck nodig zou hebben, dus ik heb het idee dat Andy het huis uit gaat. Ik heb geen idee waarom (als het al waar is, want hij werkt nog wel altijd hier op het resort en een woonplaats dichterbij kan ik me niet indenken), maar ik zal het morgen eens vragen.

Het wonder is geschoten

woensdag 04 februari 2009

Vanochtend was het dan toch eindelijk zo ver. Het wonder was geschoten: ik was er op tijd op. De eerste stap naar een normaal leef- en slaapritme. Op de een of andere manier wist ik mezelf te weerhouden van weer m’n bed ingaan nadat de wekker was gegaan, en dat na slechts vijf uurtjes slaap.

Dat zorgde er wel voor dat ik het de hele ochtend ijskoud had. Het was buiten koud en ik heb het idee dat de verwarming niet echt lekker werkt. Dat in combinatie met weinig slaap deed me nog kippenvel hebben onder twee truien. Honger had ik niet zo, maar ik kwam wel op het idee om wat te eten, omdat dat nog wel eens wil helpen tegen kou.

De toastjes deden niet zoveel, de kom warme spaghetti (ik heb geen idee hoe ik er op kwam om spaghetti voor ontbijt/lunch te nemen, maar het smaakte best ok) hielp een stuk beter. Ik had eigenlijk nog wat dingen nodig van Publix, maar ik leed liever honger dan dat ik die kou in ging (terwijl ik eigenlijk wel wist dat het een verband hield met het ander) en omdat ik morgen toch ook vrij ben, leek het me beter om morgen de aanvullende boodschappen te doen.

Er kwam nog een figuur kijken naar de verwarming, daar was kennelijk iets mis mee. Lag het toch niet aan mij, Rodney had kennelijk last van een hoge rekening (gelukkig is dat niet ons probleem, aangezien gas, water en elektra bij de huur inbegrepen is). Hij wist waar het fout zat, alleen had de juiste onderdelen om het te fixen niet bij zich, dus hij komt morgen terug.

De tafelvoetbaltafel die we nu al een maand hebben was nog steeds niet opgezet. Dat wil zeggen, de spelers waren nog niet opgesteld. Achja, waarom niet, wellicht dat ik daarvan nog wat op zou warmen. Ik kreeg gelijk, want na drie kwartier had ik het goed warm.

’s Avonds schoof ik een pizzaatje in de oven, keek nog wat tv en begon rond een uur of acht de moeheid te voelen. Dat is gunstig, dan slaap ik vroeg (als ik de discipline op kan brengen ook op tijd naar bed te gaan tenminste) en kan ik er morgen ook vroeg uit. Niet dat ik zo’n volle planning heb morgen, maar dan hoef ik vrijdagnacht niet door te halen zodat ik zaterdag vroeg kan beginnen en nog een béétje energie heb.

Ik tel tot drie

maandag 12 januari 2009

Het enige waar de titel op slaat is het feit dat aangezien het vandaag weer de twaalfde van de maand was, ik hier dus alweer drie maanden zit. Dat betekent dat ik over twee weken al op de helft van dat wat origineel zeven maanden durende trip zit. Of het ook echt zeven maanden worden, of dat het er meer worden weet ik nog niet, maar de helft komt in ieder geval dichtbij…

Vanochtend kregen we de kijkers van het huis op bezoek en die leken toch iets geïnteresseerder dan de eerdere kijker. Ik hoorde de makelaar (tenminste, ik ging er vanuit dat het de makelaar was) wel zeggen dat de long-term renters die er nu in zaten (en daar val ik ook onder), er nog zo’n zes maanden zouden blijven. Dat is ruim genoeg voor mij, zes maanden zal ik hier niet meer zijn dus ik denk niet dat ik bang moet zijn voor een gedwongen verhuizing.

Na nog een retourtje Publix gemaakt te hebben mocht ik weer een paar uur bij Tommy aan de slag. Gelukkig hoefde ik mijn ondergoedproject niet af te maken en mocht ik weer eens de winkel in. Ik zag een papiertje hangen waarop stond dat we op 7 en 8 februari een Physical Inventory zouden hebben en dat niemand die dag vrij zou krijgen. Ik vroeg eens aan Jeremy wat dat inhield en hij vertelde me dat élk artikel geteld zou worden. In een kledingwinkel vol en nog eens een magazijn dat ook niet al te leeg was (er is daar minstens evenveel aanwezig als in de winkel) gaat dat héél veel tijd kosten en ik geloof dat we er zelfs eerder voor sluiten, om dan alsnog ’s avonds om een uurtje of twaalf klaar te zijn. De zevende wordt het magazijn geteld, de achtste de rest van de winkel.

Nou wil het toeval dat de achtste al jarenlang een iets specialere dag voor mij is dan voor het merendeel van de rest van de wereld en dus vier ik mijn verjaardag dit jaar met een scanapparaat in mijn hand. Ik hoopte die dag eigenlijk gewoon te werken en dan ’s avonds met wat collega’s ergens iets te gaan eten, maar als je pas om elf/twaalf uur klaar bent zit dat er niet in, bovendien haalt Jeremy wat te eten. Nouja, het zal allicht beter zijn dan de hele dag alleen thuis zitten, dus ik kan er niet al teveel mee zitten.

Een lange avond met een mooi resultaat

dinsdag 06 januari 2009

Het hele jaar ben ik nu al op tijd uit bed gegaan, dus ik vond dat ik vanochtend in bed mocht blijven liggen zolang als mijn lichaam dat nodig vond. Dat werd uiteindelijk 11:30, en rustig aan begon ik mijn ding te doen. Ik had eindelijk weer een normaal ontbijt (hoewel het gezien het tijdstip eerder een wat late lunch was), maar wilde dit wat uitbreiden naar wat spannenders: twee toastjes met ei en drie reepjes bacon.

Gisteravond zag ik een raar soort kast in de entrée staan, en om dat het donker was kon ik niet goed zien dat het een voetbaltafel was. Rodney kwam langs om hem op te zetten, alleen we hadden geen idee hoe we de spelers in het veld kregen (hogere contracten aanbieden werkte in ieder geval niet), dus hij is nog niet helemaal speelklaar. Hij rook de bacon en vroeg of ik aan ’t lunchen was en ik zei maar niet dat het eigenlijk mijn ontbijt was.

Om drie uur was ik weer welkom bij Tommy, maar als ik eerder was gegaan was ze dat ook zeker niet slecht uitgekomen. Het was niet zozeer druk, maar er was veel te doen. De windows zouden weer omgegooid worden naar lente-zooi en dus moesten alle mannequins weer uit- en aangekleed worden. De oude kleding moest opgehangen of opgevouwen worden, alle sales veranderden qua percentage, maar er was ook nog een hoop waarvan de ‘basisprijs’ verlaagd moest worden. Daarnaast was er ook nieuw lentespul dat opgehangen moest worden en een plekje moest krijgen in de winkel. En dat alles naast de gebruikelijke rechtleg- en opvouwklusjes.

Ik stond vooral op de kassa, en mocht ’s avonds dan ook helpen de kassa’s sluiten en de deposit voorbereiden. Omdat je daarbij zo af en toe nog eens moet nadenken vind ik dit altijd wel een leuke klus om te doen (sterker nog: aan het begin van mijn shift kijk ik altijd wie er ’s avonds is – mits ik tot het eind doorwerk – en of het ook maar enigszins mogelijk is dat ik word gevraagd de deposit voor te bereiden), dus ik heb er lekker de tijd voor genomen.

Om negen uur was er voor mij niet zoveel meer te doen, maar omdat ik de uren kon gebruiken ben ik maar gebleven. Mike en Danielle waren bezig met de windows en een andere collega was de promotions aan het doen. Ik mocht het lentespul en de kleding die van de mannequins afkwam ophangen. Het duurde allemaal redelijk lang voor de windows eindelijk klaar waren, maar om 23:30 klokten we dan toch uit en het resultaat mocht er ook zijn. Het zag er weer goed uit en het gemierenneuk (nee, deze mannequin moet een inch lager, en een stukje meer naar rechts. Oh, en het onderste knoopje zit niet dicht).

Zo had ik toch een mooi dag van 8,5 uur gemaakt, dat gaat een leuke paycheck worden over twee weken :) Overigens heeft Mike ook niet te klagen, want die was vanaf vanochtend 7:00 al aanwezig en mag morgenochtend om 7:00 weer beginnen…

Gelukkig had ik redelijk laat geluncht en nog een chicken pot pie (ik voel een nieuwe verslaving aankomen…) genomen, waardoor het met de honger nog meeviel. Uiteindelijk stond ik om 0:00 toch nog maar een speklapje te bakken en wat macaroni te koken en om 0:30 had ik mijn diner dan ook achter de kiezen.

Morgen mag ik opnieuw om 15:00 beginnen, maar vandaag hadden we opnieuw ons doel gehaald (sterker nog: het doel van de hele week was al gehaald voordat de week überhaupt begonnen was, te danken aan de goeie zaken van vorige week), dus de uren hebben ze. De vraag is alleen of ze ze voor mij hebben, maar dat zal ik morgenmiddag weten.

Een goeie start van het nieuwe jaar

donderdag 01 januari 2009

Vanochtend helaas geen full American breakfast meer, maar gewoon bruin brood dat vorig jaar verlopen is met Nesquik in plaats van appelsap. Om 10:00 mocht ik weer gaan beginnen bij Tommy. Michelle had de pech om vanochtend om 6:30 te openen, na gisteren nieuwjaar gevierd te hebben. Die zag er behoorlijk moe uit. Omdat ik een redelijk normale hoeveelheid slaap heb gehad, was ik redelijk fit en kon meteen beginnen.

Het was opnieuw een stuk drukker dan verwacht (afgelopen week zaten we geloof ik elke dag wel minstens $2000 en geregeld $4000 boven schema), maar tot mijn verbazing zag de winkel er nog best OK uit. In ieder geval niet zoals het de afgelopen dagen nog wel eens wilde zijn, dat er geen kledingstuk meer opgevouwen was. Dat maakt het werk al een stuk aangenamer en mij een stuk vrolijker.

Na een uurtje of twee zag ik dat ik drie punten had verdiend. Dat is raar, want bij een compliment van een klant krijg je er vijf en managers geven er doorgaans één als ze vinden dat je iets goed doet of het op een andere manier verdient. Dan zouden ze tot drie keer toe mij iets goed hebben zien doen, kan me niet goed voorstellen dat ze daar dan steeds punten voor geven. Ik vroeg Michelle waar ik ze voor gekregen had, maar ze wist het niet, zij had ze niet gegeven.

Nog geen vijf minuten later zei Michelle dat ik er nog vijf bij gekregen had, omdat een klant een compliment maakte over de door mij geboden hulp. Dat is mooi, dan zit ik in een paar uur werken al meteen op acht punten erbij. Het nieuwe jaar is voor mij goed begonnen. De puntenteller staat op 38 en dus nog 22 punten en dan heb ik als vierde van de winkel mijn gouden plaatje. Zou het lukken ?

Ik mocht voor de verandering vandaag ook eens achter de kassa staan tijdens de drukke momenten. Degene die ingedeeld was voor de kassa was pauze houden en ik mocht dus zijn plek overnemen. Een Belg die véél kocht (totaal $538) had ik geholpen en het doel voor mij was vandaag neergezet op $750. Dat had ik dus al bijna in één keer gehaald. Waarschijnlijk heeft dat ook één van m’n punten gegeven door een manager (in dit geval Mike, omdat hij ervan wist) opgeleverd.

Ik werd nog gevraagd of ik morgen wilde werken, van 11 tot 8 (wat in de maanden januari en februari ‘close’ is, omdat we dan om 7 uur sluiten). Vanzelfsprekend. Het doemscenario van het weinig uren kunnen krijgen in de komende twee maanden laat voorlopig nog even op zich wachten, want deze week zit ik dan alweer op 35 uur.

Om 17:00 ging ik naar huis, gooide wat pizzabroodjes in de oven, want zin om te koken had ik niet. Gisteren was ik al deels begonnen met het verplaatsen van wat spullen in m’n kamer, dat maakte ik vandaag af en ik denk dat ik het laat zoals het nu is. Een normale stoel heb ik uit de woonkamer gejat, daar wordt toch nooit iets mee gedaan en Jason heeft ook al zo’n stoel in z’n kamer staan. De rest van de avond ben ik bezig geweest met het monteren van het filmpje van de vuurwerkshow van gisteren. Dat is uiteindelijk wel gelukt, alleen dat fijne Windows Movie Maker kon het vervolgens niet publiceren. Het filmpje houden jullie dus nog tegoed. De foto’s van m’n vernieuwde kamer staan bij de foto’s onder ‘Home’ en een paar foto’s van gisteravond onder New Year’s Eve.

De “laatste” dag rust

woensdag 26 november 2008

Ik vond het zielig voor mijn bed dat ik hem de laatste tijd al zo vroeg moest verlaten, dus ik bleef hem vanochtend maar wat langer vergezellen dan normaal. Ik was er uiteindelijk precies op tijd uit omdat Rodney langs kwam, om te kijken hoe het met de badkamer was.

Die was blijkbaar als ‘klaar’ bevonden en Rodney kwam hem bekijken, alleen ik zie niet echt wat er nou precies gebeurd is. Goed, er is een lek opgelost, maar ze wisten voor ze gingen beginnen aan het verbouwen ook niet dat dat lek er zat. Verder is er een nieuwe lamp opgehangen en that’s it (voor zover ik weet). Geen nieuwe wastafel (degene die Rodney gekocht had was te smal), geen nieuw kleurtje, geen idee wat er veranderd is. Maakt ook niet uit verder, maar een beetje typisch is het wel.

Verder nodigde Rodney me inderdaad uit voor Thanksgiving morgen. Rond een uur of elf ’s ochtends zal ik eindelijk mijn maagje en smaakpapillen weer eens goed kunnen verwennen. Er zal, uiteraard, kalkoen zijn, aardappelsalade, en nog wat dingen die me erg lekker in de oren klonken. Ik dacht altijd dat Thanksgiving ’s avonds bij het diner gevierd wordt, maar Rodney vertelde dat de meeste mensen het bij de lunch doen. Geen probleem, leuk wordt het toch wel, en dan kan ik me ’s avonds mentaal voorbereiden op Black Friday. En de camera gaat mee natuurlijk.

Verder vertelde Rodney dat hij zeker ook even langs zal komen midden in de nacht, dus ik zal hem vragen of hij een fotootje van mij in actie kan maken. Ik heb de Nederlandse vrouw die ik bij TH ontmoet heb ook maar even bedankt voor het aanbod, maar gezegd dat ik inmiddels al een plek had en dat ik dus niet alleen zou zitten.

Omdat m’n brood en snacks weer bijna op waren en ik geen idee had wanneer ik weer in de gelegenheid zou zijn die weer te halen, ben ik dat vanmiddag maar even gaan doen. Het is te merken dat er een feestdag aan zit te komen, want het was goed druk bij Publix. Gelukkig kennen ze de ’10 items or less’-kassa’s, waarvan ik de naam denk ik niet verder hoef te beschrijven. Ik kon dus gewoon doorlopen en daarna doorfietsen naar huis.

Eenmaal thuis belde ik TH om te vragen hoe het zat met de ‘pot luck’ vrijdag. Op de meeting van vorige week zondag is namelijk afgesproken dat op vrijdag iedereen wat mee zou nemen en er op zaterdag wat gehaald zou worden. Ik wilde weten of het verplicht was wat mee te nemen, of dat het niet hoefde (en dan dus logischerwijs ook niets van anderen kreeg). Een pan spaghetti of iets dergelijks is, naast het feit dat dat geen typisch Amerikaans ontbijt is (ik werk ’s nachts), niet héél makkelijk meenemen op de fiets. Bovendien is het dan nog maar de vraag of het niet al bevroren is als ik aankom.

Jeremy vertelde dat hij wat meer geld heeft kunnen krijgen per persoon en dat beide dagen eten gehaald kan worden (goed dat hij dat ook laat weten, dan komen er niet mensen voor niets met iets aanzetten :P). Ik werk ’s nachts van 12-8 (als ik wil kan ik langer blijven) en daarna krijg ik een Amerikaans ontbijt: ei, spek en biscuits. Ik heb er nu al zin in.

Vanavond heb ik nog even een rustig avondje, morgenochtend komt Macy’s Thanksgiving Parade op TV (morgen meer uitleg, ik moet morgen ook nog wat te vertellen hebben ;)) en daarna ga ik meteen door naar Rodney. Vroeg naar bed, want morgen en de nacht daaropvolgend worden heel lang….

Van de regen in de drup

donderdag 30 oktober 2008

Gisteren berichtte ik over een lekkende buis, die de verbouwing van de badkamer vertraagde, en die gisteren gerepareerd zou zijn zodat vandaag een grote stap gezet kon worden met de verbouwing. Dat ging niet helemáál volgens plan.

Of liever gezegd, helemaal niet. Gisteren zag ik al een waterdruppel aan de vernieuwde buis hangen, dus ik wist al wel dat het toch nog niet helemaal goed zat. Vanochtend bleek dat het helemaal niet goed zat. Om 7:50 hoorde ik een hoop water stromen vanuit onze badkamer. Toen vermoedde ik nog niks (Andy kon immers aan het douchen zijn), maar toen ik even later Jason en Andy hoorde praten over de schade aan het tapijt en of de valve buiten dicht was, wist ik dat het toch niet helemaal goed zat. Ik kon uit het gesprek afleiden dat het gisteren vervangen stuk afgebroken was en dat het tapijt in de badkamer en de gang in slechts 30 seconden, doorweekt was. De buis heeft een halve minuut de tijd gehad om het nog net niet helemaal blank te zetten. Jason belde Rodney op met de woorden ‘You’ve got a serious problem concerning the bathroom’, en een kwartier later was Rodney hier.

Toen ik een half uur later ook met een slapende kop uit bed kwam (tja, ik heb geen douche kunnen nemen) kon ik de schade zelf waarnemen. Je kent wel het gras dat sopt onder je voeten na een flinke regenbui, dat had ik hier met het tapijt.

Een uur later stonden hier verschillende mensen: een ‘echte’ plumber die de buis ging vervangen, de ‘carpet company’ die kwamen kijken hoe het tapijt er aan toe was, en de klusjesman die Rodney had ingehuurd en gisteren de lekkende buis had vervangen. Achteraf bleek dat de buis wel goed vervangen was, maar dat een oud stukje buis krom was getrokken door diezelfde klusjesman omdat het zaakje anders niet paste. Onder het motto ‘met een hamer past alles’ dacht meneer kennelijk dat het goed zat op deze manier. Echt kwalijk kun je het hem niet nemen, hij zou volgens mij officieel alleen het zooitje komen schilderen, maar toen het lek ontdekt werd zou hij dat ook wel even doen. Tenminste, dat is zoals ik het begrepen heb.

Uiteindelijk is alles gemaakt: we hebben normaal water via een buis die niet onder spanning staat, en er staan nu een stuk of 4/5 ontzettende ventilatoren het tapijt droog te blazen. Wat een herrie, niet normaal. Het zou een dag moeten duren voordat het zaakje droog is, ik ben benieuwd.

Omdat die lui tot laat in de ochtend bezig waren heb ik slechts een paar toastjes kunnen eten, en een halfuur hardlopen (wat vandaag overigens wel weer normaal ging) op een redelijk lege maag gaf me rond drie uur een flink hongergevoel. Daarom besloot ik om naar Baytowne Wharf te gaan en daar een hotdog te eten, om vervolgens nog even lekker in de zon zitten. Het was gelukkig weer lekker weer: zon, weinig wind, temperatuur rond de 22 graden: heerlijk! Een halfuur later zocht ik Publix nog maar eens op omdat ik niets meer te drinken had en voor vanavond ook nog niet alles.

Eenmaal thuis bedacht ik me dat ik er weer geen vlees uit had gelegd en dat het vlees dus weer rechtstreeks van de vriezer naar de pan moest. Overigens was m’n biefstukje wel lekker ;)

Morgen is het de 31ste van oktober, wat betekent dat morgen Halloween gevierd wordt. Toen ik vanmiddag in Baytowne Wharf was zag ik een poster hangen waarop stond dat morgen Halloween gevierd gaat worden op Baytowne Wharf met vuurwerk en nog wat andere dingen, dus ik ga daar denk ik maar een kijkje nemen.

Morgen is het tevens een week geleden dat de assistent manager van Tommy had gezegd dat ik ongeveer een week later zou horen hoe het zat met m’n baan, dus daar hoop ik morgen ook wat van te horen. Hopelijk dus een wat drukkere dag dan ik tot nu toe gewend ben!

Zo lek als een PVC-buis

woensdag 29 oktober 2008

Waar de temperatuur vandaag al weer meer begon te lijken op zoals ik het gewend ben en waar ik voor ben gekomen, staat het kwik nog steeds onder de psychologische 20gradengrens, of de 70gradengrens maar dan in Fahrenheit.

Echter, het leek me wel het weer om wat te gaan hardlopen, en omdat ik verder toch niets te doen had heb ik mezelf uiteindelijk gezet tot het nemen van die stap. Dat was wel nodig ook, want hoe minder je doet op een dag, hoe minder energie je hebt, hoe minder je doet enz. Een neergaande spiraal dus, waar ik snel van af moet voor ik geen energie meer over heb en nooit meer m’n bed uit kan, omdat ik geen energie heb. Dus, hardlopen it was. Het ging helaas niet zoals gehoopt, halverwege dook de steek op en moest ik de rest gedwongen teruglopen. Dus dat gaan we morgen nog een keer proberen, hoewel ik denk ik eerst eens ga kijken bij die gym waar ik gratis gebruik van zou mogen maken.

Daarnaast was vandaag de klusjesman van Rodney weer eens langsgekomen om te kijken hoe het er met Andy en mijn badkamer voorstaat. Helaas lijkt hij nooit verder dan kijken te komen, want toen ik hier nog niet officieel woonde was hij verder dan hij nu was, toen zat er tenminste een echt dak in de badkamer. Maar, vandaag zou hij dan wat major repairments gaan doen. Een van de buizen lekte en die zou hij vervangen. Helaas, hij had de juiste buizen niet bij zich. Een kwartier later was hij er weer, dit keer vergezeld door Rodney himself om te kijken hoe hij zou vorderen. Eenmaal de buizen vervangen deelde hij mee dat dat hij nu een dag moest wachten om te kijken of het lek verholpen is, en dan kon hij morgen beginnen met het klusje afmaken. Met een flinke dosis lijm zit het zaakje vast en op het moment dat hij dat aanbracht vroeg ik me al af of dat goed zat.

Ach, hij zal het wel weten. Bij het aanzetten van de douchekraan haperde het een beetje, maar kwam er dan even later toch wat mooi geelgekleurd water uit de kraan, en als ik mij de geur van lijm goed herinner, rook het water er ook naar. Verder geen punt, dat was even later weer weg, dus we kunnen gewoon douchen.

Maar helaas, toen ik net tijdens het tandenpoetsen het zaakje nog eens verder inspecteerde (tja, wat heb je anders te doen tijdens het tandenpoetsen), zag ik weer een druppel zitten, wat inhield dat het lek nog niet verholpen was. Of eigenlijk, dat er een nieuw lek gecreëerd is, aangezien de druppel aan een nieuw stukje buis zat.

Dus, morgen komt meneer weer en hij zal wel flink pissed zijn dat hij het weer opnieuw mag gaan doen. Ik ben benieuwd hoe lang het nu weer gaat duren…

?>