< 1 week to go...

Nou, de teller hiernaast heeft de hoeveelheid weken weggehaald vanwege een gebrek daaraan, wat betekent dat mijn laatste dagen zijn geteld. Over een week zit ik ergens op dertigduizend voet in de lucht, op weg naar wat ik begrepen heb het inmiddels niet meer zo koude Nederland.

Maar tot die tijd ga ik er nog mooi even van genieten, en dat begon vandaag. Nadat Dan zaterdag jarig was, was het vandaag Jeremy’s beurt en aangezien ze er beiden niet zo erg blij mee waren leverde dat mooie conversaties op. Klanten vonden het maar raar als ik ineens begon te lachen omdat eerst Dan via de radio zei “just a little reminder to everyone: Jeremy is thirty four for almost twelve hours already” en dat Jeremy daar dan weer op reageerde met “ah well, it’s better than thirty four and two days. Wáy better”. Iets waar ik me voorlopig nog niet druk over hoef te maken, ik ben nog niet eens 21 dus ik kan nog naar mijn verjaardagen uitkijken.

Jeremy had overigens wel wat anders aan zijn hoofd, want een van de airco’s was gaan lekken precies boven een stelling met boxers, dus die moesten we snel aan de kant schuiven. Het lekken hield niet op en een uurtje later was er geen sprake meer van lekken, het regende gewoon letterlijk binnen. Dat in combinatie met schreeuwende kinderen (laten we het erop houden een rol als Sinterklaas niet voor hem is weggelegd) en het besef dat ik over minder dan een week weg maakte hem niet bepaald blij.

Vandaag was het Memorial Day en volgens het plan zouden we twee keer zoveel moeten verkopen als zaterdag en zondag, maar de zon gooide roet in het eten. Na twee dagen regenachtig weer, waren de mensen die hier voor het weekend heengekomen waren nu wel toe aan een dagje strand en aangezien men nog steeds geen niet-dodelijke mensensplitter heeft uitgevonden konden ze niet in de winkel zijn. We wisten ook al voor elven dat we het plan nóóit zouden gaan halen vandaag.

Ik stond weer achter de kassa en aan mij de taak om mensen dit keer wel met gedeactiveerde sensors de winkel uit te sturen. Af en toe kon ik nog eens een klant helpen, maar ik was voornamelijk aan ’t bliepmiepen en kijken hoe ik mensen toch nog die paar dollar extra kon laten betalen voor een paar sokken o.i.d.

Na verloop van tijd kwam Mike ook nog ondersteunen dus was de humor compleet. Af en toe moest er misschien ook nog wel even gewerkt worden, maar dat was bijzaak. Ik huppelde weer in een opperbest humeur rond, begon mensen wijs te maken dat we tegenwoordig de pashokjes tegen een betaling van $5 openmaken in het weekend en holidays en dat binnenkomen via de uitgang ook $10 extra kostte. Geweldig hoe sommige mensen je schaapachtig, ongelovig of verbaasd aankijken, die gezichten zijn priceless.

Ik nam uiteraard maar een korte pauze, want elke minuut die ik nam ‘kostte’ me anderhalf keer mijn normale loon. Nadat ik klaar was at ik nog wat met een collega waar ik vandaag voor het laatst mee gewerkt heb (ze werkt alleen op maandag en woensdag en woensdag werk ik niet), waarna ik na nog een keer gevloekt te hebben op die verdomde ketting die er telkens vanaf vliegt, naar huis fietste.

Morgenavond krijg ik opnieuw bezoek, het vliegtuig in Amsterdam zal nu zo’n beetje klaar staan om pa en vriendin naar de andere kant van de Atlantische Oceaan te brengen. Bij Tommy weet niemand daar van af, dus we kunnen op die manier een geweldige grap uithalen. Hoe weet ik nog niet, maar ik heb nog even de tijd om er over na te denken.

Reageren niet mogelijk.

?>